De ITIP Opleiding

Iddo Verweij
"Ik was gedreven en gepassioneerd dus kon ik de hele wereld aan. Totdat het bedrijf erg hard groeide en ik alle verschijnselen van een burn-out leek te hebben."

18 jaar geleden begon ik als ondernemer. Mijn compagnon en ik begonnen een nieuw bedrijf in het ombouwen en aanpassen van minibusjes voor rolstoel-en personenvervoer. Het was een gat in de markt, de orders stroomden binnen en ons bedrijf groeide gestaag. Het was hard werken met weken van soms wel 80 uur. Ik was gemotiveerd, gedreven en ja, ik was gepassioneerd en dus kon ik de hele wereld aan.
Totdat het bedrijf erg hard groeide en we besloten om te gaan verhuizen. Een nieuw pand, meer personeel en een veranderende organisatie waren het gevolg. Ik wilde alles tot in de perfectie geregeld hebben. Dit bleek echter mijn valkuil. Het was opeens allemaal zoveel geworden dat ik het soms niet meer zag zitten. Ik maakte me druk om de verkeerde dingen. Ik verloor het contact met de mensen om me heen. En ten slotte was ik mezelf niet meer. Ik leek alle verschijnselen van een burn-out te hebben. Wist ik veel…

Na wat googlen (jawel..) kwam ik op de website van het ITIP school voor werk en leven, ik besloot me in te schrijven voor de ITIP Opleiding en het intakegesprek voelde gelijk goed. Hier moest ik zijn. Ik wist eigenlijk niet zo goed waar ik aan begonnen was maar het eerste jaar vond ik best wel heftig. Ik dacht mezelf goed te kennen maar het tegendeel was waar. Het werd een compleet nieuwe ervaring. De verrassende groepsdynamiek, het delen van lief en leed en de gesprekken over echt belangrijke dingen hadden vanaf dag één een grote indruk op me gemaakt. Ik voelde me gelijkwaardig in de groep. Het echt contact maken met de ander, het luisteren naar metaforische verhalen, maar vooral het doen in plaats van bedenken waren elementen in de opleiding die ik erg fijn heb gevonden. Mijn ogen werden opnieuw geopend. De lach en de traan heel dicht bij elkaar. Een andere werkelijkheid zo leek het.

Naarmate de opleiding vorderde begon ik te leren om door andere brillen te kijken, te ontdekken wat er in de diepte zat bij mezelf. Het kleine verlegen jongetje was er nog steeds maar ik vond het niet meer zo erg. Ik mocht weer mijn plaats innemen in de wereld, mezelf laten zien, weer leren spelen en plezier maken. Dit heeft me mijn zelfvertrouwen weer teruggegeven.

Zo heb ik mijn vader op een bijzondere manier kunnen toespreken. Hij werkte 12,5 jaar in mijn bedrijf, hoe uniek is dat! Het was in de kantine tijdens het kerstontbijt waar we met het voltallige personeel aanwezig waren. Ik stond daar niet als directeur maar als zoon die trots was op z’n vader. Ik kon m’n hart laten spreken en bedankte hem met een liefdevolle omhelzing voor wie hij altijd was geweest, mijn voorbeeld van wie ik zoveel heb meegekregen. Zonder ITIP had ik niet gedurfd om mij op deze manier te laten zien. Het was voor mij een ommekeer van angst naar liefde.

Voor iedereen die weer wil leven en werken vanuit het hart kan ik de ITIP Opleiding van harte aanbevelen. Het bewust maken van je eigen patronen zijn zo waardevol voor mij geweest, dat ik oprecht kan zeggen dat ik anders in het leven ben gaan staan. De opleiding is slechts een tussenstation waar je tot bezinning komt. De reis daarna gaat er anders uitzien. Het heeft mijn ogen geopend en ik ben daardoor anders in de spiegel gaan kijken. Meestal met mildheid maar soms ook met focus en scherpte. En wat je in je hart bewaart raak je nooit meer kwijt.

Herman Kostelijk
"Dit zelfinzicht heeft me zowel op het professionele, als op persoonlijk vlak geholpen om anders in het leven te staan dan daarvoor."

“Je bent tandarts en je hebt de driejarige opleiding gevolgd, een combinatie die niet vaak voorkomt en daardoor wellicht interessant is voor anderen om te horen wat jouw ervaringen met het ITIP zijn?” was de intro voor dit stuk…En inderdaad, ik ben geen collega’s tegengekomen. Wel mezelf. En dat, in de loop van de drie jaar dat ik de opleiding gedaan heb, heeft me inderdaad zowel op het professionele als persoonlijke vlak geholpen om anders in het leven te staan dan daarvoor. In het persoonlijk vlak was ik onduidelijk naar anderen, vond het moeilijk keuzes te maken en begreep anderen niet altijd. Ik kon mezelf goed verbergen. En om dat bloot te geven: wat was dat spannend, maar tegelijkertijd bevrijdend om te merken dat spannend iets is dat je zelf maakt en dat anderen (lees: mede ITIPers) je kunnen helpen daarvan los te komen. Het leverde me zoveel meer inzicht in mezelf op. En rust. Onvermoede dieptes werden ontdekt en kregen de mogelijkheid eens naar buiten te treden: en eenmaal losgemaakt, is het een doos van Pandora die niet meer dicht wel: je kunt er niet meer omheen dat jij dat ook bent….En acceptatie van de mens die je bent, en daarmee ook van de ander, die ook maar een mens is.
Zo ook in het professionele vlak: ik houd van mijn vak, en daarbij juist van de omgang met mensen, hoewel ik grotendeels ga voor het technisch top presteren; en hoewel ik al op een prettige en persoonlijke manier met mijn patienten omging, is er een verrijking opgetreden die ik anders niet had bereikt. Mijn zelfinzicht heeft me doen besluiten ook in mijn vak keuzes te maken en buiten gebaande paden te gaan waardoor ik nu, een aantal jaren later, gespecialiseerd ben en het gevoel heb goed werk te leveren waarmee ik en mezelf en patienten een dienst bewijs. Ik zou iedereen het plezier in zijn werk gunnen dat ik heb, en ik zie dat het ITIP hier een belangrijke rol bij heeft gespeeld: mijn essentie is bovengekomen en durf ik te laten zien. En met plezier ontmoet ik nog regelmatig jaargenoten van het ITIP, in intervisie, om met hen bij de les te blijven. Dat helpt, en is naast lerend ook nog liefdevol: je kent elkaar, door en door. Waardoor de invulling die mijn leven heeft gekregen door het ITIP regelmatig benadrukt wordt. Tevreden, ben ik dan. En ga ik weer blij van zin aan de slag. Volgende patiënt! ;-)

Martine Laurens
"Mijn jaren aan het ITIP waren indrukwekkend, ontroerend en vooral helend. Ik ontdekte mijzelf en dan vooral dat deel waar ik nog weinig mee gedaan had."

Het was niet één moment waarop ik heb gedacht: ik ga een opleiding bij het ITIP doen. Dat ik er uiteindelijk toch terecht ben gekomen is meer een optelsom van toevalligheden. Althans, zo zou je het kunnen zien. Ik ervaar het echter anders. Op mijn werk als afdelingsmanager bij een middelgrote gemeente had ik het erg naar mijn zin. En toch… Mijn fascinatie voor mensen en hun gedrag kon ik soms wel combineren met mijn functie maar voor mij was dat niet genoeg. Ik wilde vooral ook leren hoe ik zelf in dat contact opereerde. Tijdens mijn intakegesprek met iemand van ITIP besprak ik een casus van mijn werk. Een casus waarin ik mij gevangen voelde. ‘Waarom geef je die opdracht niet terug?’. Ik viel helemaal stil. Er ging van alles door mij heen. Waarom werk ik zo hard, waarom ploeter ik maar door, waarom denk ik dat loyaliteit zo belangrijk is, hoe vrij ben ik eigenlijk? Stoppen met iets dat mij gevraagd was om te doen, was een breuk met hoe ik in het verleden met dit soort dilemma’s om ging. En het was in die situatie – achteraf bezien – het beste wat ik had kunnen doen. Mijn jaren aan het ITIP waren indrukwekkend, ontroerend en vooral helend. Ik ontdekte mijzelf en dan vooral dat deel waar ik tot dan toe weinig mee had gedaan. Mijn Molukse afkomst was eerder iets om door hard werken te compenseren dan iets om te laten zien. Dat ik daarmee een deel van mij niet inzette, heb ik ervaren in de opleiding. Uiteindelijk ben ik gestopt met mijn werk en ben ik voor het eerst van mijn leven in Indonesië geweest. Al bij de tussenlanding op Jakarta overviel mij een groot gevoel van thuiskomen. Een diepe ontspanning en een enorme rust en vrijheid kwamen over mij, daar in die chaotische drukte van de vertrekhal. Ik vond het tevens nogal confronterend om vast te stellen dat ik dat gevoel blijkbaar nooit eerder in Nederland had gehad. Alles viel op z’n plek. Mijn reis die begon bij het ITIP en die via Bali ging naar waar ik nu sta. Dat is voor mij geen toeval. Dat is zoals ik het doe en wat ik hier ook heb te doen. Net zoals ik nu eindelijk de moed heb verzameld om gewoon uit te komen voor wat ik het liefste wilde worden: juf. Inmiddels loop ik stage en sta ik elke week voor de klas. Weer werk ik hard om op mijn leeftijd alsnog deze kans te grijpen, maar dit harde werken is anders dan ik hiervoor deed. Dit is passie, beleving, bezieling.
Of ik iemand zou aanraden een opleiding aan het ITIP te volgen? Dat kan iemand zelf het beste bepalen. Als je volgt wat er binnen in je is, ontvouwt het pad zich vanzelf. Het enige dat je daarvoor nodig hebt, is moed om daarop te durven vertrouwen. En te beseffen dat de leerling de meester ontmoet als hij – de leerling – er aan toe is. Of de juf natuurlijk ☺.

Norman ten Pierik
"De ITIP Opleiding waren hele mooie jaren die ik de rest van mijn leven meedraag en iedereen die zoekende is in zijn of haar ontwikkeling ook van harte gun."

Ik zit achter mijn bureau en staar de tuin in. Het is een mooie zomerdag. Mijn energie heeft echter een absoluut dieptepunt bereikt. Loyaal aan van alles en nog wat. Maar ben ik daarin ook loyaal aan mezelf? Geen tijd nemen voor rouw, terwijl mijn vrouw en ik in een drietal jaar van de ene uitvaart naar het andere ziekenhuisbezoek hobbelen. Ook een eigen auto-ongeluk zorgt bij mij nog niet voor de benodigde vertraging. Gewoon een andere auto en karren weer. Er is toch ook geen tijd voor vermoeidheid! En ik wil toch een ander pad volgen? En meer genieten? En mag ik dat dan wel? Kan ik dat wel maken? Wie ben ìk eigenlijk in dat geheel? Het contact met mijn gevoel en de balans zijn zoek. Het is inmiddels een jaar geleden ook dat ik van ITIP hoorde en dacht: “Dat moet ik gaan doen!” En nog geen beweging. Nu besluit ik door te pakken. Ik ben nog net op tijd voor de intake en kort daarop start ik met de ITIP Opleiding.

Bij de start heb ik niet echt een idee wat me te wachten staat en wat dit traject me zal gaan brengen. Als wens neem ik mee weer in balans te komen. Om mezelf minder afhankelijk te stellen van mijn omgeving: van “gaat het goed met jou dan gaat het goed met mij” naar “ik mag er ook zijn, precies zoals ik ben”. Een mond vol en de eerste blokken maakten duidelijk dat er best nog een weg te gaan was. Elke bijeenkomst voelde daarbij steeds weer als thuiskomen na een lange reis en zoektocht; echt een warme jas. In het ervaringsgericht en lichaamsgericht werken leerde ik ook veel, vooral over mezelf en mijn houding ten opzichte van de wereld.

Een belangrijk moment van contact maken, werd het opnieuw contact leggen met mijn ouders. In een tweejarige periode van geen communicatie leefde bij mij toch altijd de vraag: “hoe zou het gaan?” Uiteindelijk heb ik gebeld. Ik ervoer toen diepgaand hoe het is om door pijn, angst en verdriet heen met open hart contact aan te gaan. Ik voelde mijn eigen liefde en ik voelde hun liefde. Het was enorm intens en het gaf een enorme perspectiefwisseling; uit de slachtofferrol van “wat heb ik niet gekregen” en in mildheid naar mijn ouders kunnen kijken. Ik voelde – misschien wel voor het eerst van mijn leven door heel mijn lichaam – dat mijn ouders echt van me houden, dat ik welkom ben. En daarmee was het of ik definitief landde op deze aarde en in alle andere systemen waar ik deel van uitmaak. Dit was voor mij echt één van de rijkste ervaringen die ik had gedurende de opleiding.

Het ITIP werd voor mij het spreekwoordelijke laatste duwtje in de rug dat ik nodig had naar “leven en werken vanuit bezieling en vertrouwen”. Hoewel ik dat bij aanvang niet zo noemde. Het werd een prachtige reis en het was daarin fijn om gedurende een langere periode mensen om me heen te hebben die even meeliepen in mijn ontwikkeling, net zoals ik meeliep in hun ontwikkeling. Dat ik daarin kwetsbaar mocht zijn, imperfect, onzeker en verlegen soms. Mocht stuntelen ook, zonder oordeel, op zoek naar mijn eigen eigenheid. Waarbij ik ook merkte dan toen ik imperfectie kon gaan toelaten mezelf ook toestond in het gaan te vallen en weer op te staan. Kortom, te leren in de ervaring.

Ja, het waren hele mooie jaren die ik de rest van mijn leven meedraag en iedereen die zoekende is in zijn of haar ontwikkeling ook van harte gun om te ervaren. Is de reis dan nu ten einde? Nee, zeker niet. Hij is zelfs net begonnen.

Grietsie Kuiken
"Van huis uit ben ik rationeel en wetenschappelijk ingesteld. Ik wilde de uitdaging aan gaan om het bekende los te laten."

Van huis uit ben ik rationeel en wetenschappelijk ingesteld. Ik wilde de uitdaging aan gaan om het bekende los te laten en me over te geven aan het verlangen om hoofd en hart te verbinden. Alhoewel ik me niet moeilijk uit over mijn gevoelens, was ik toch verrast hoe de sfeer in de ITIP omgeving daar nog aan bijdroeg. Deze voelbare veiligheid die tijdens de blokken gecreëerd wordt door de betrokken begeleiding, nodigde me uit om mijzelf echt onvoorwaardelijk kwetsbaar open te stellen naar de groep en dit anderzijds ook weer te kunnen ontvangen.

Hieruit bleek dat de grootste heilzame werking voor mij persoonlijk het sociale aspect, deze open groepsdynamiek was. De ruimte en aandacht voor elkaar, dat iedereen elkaar gunt zichzelf te zijn, ten diepste met elkaar verbinden om vanuit die kracht elkaar te helpen je persoonlijkheid laagje voor laagje te ‘ont-dekken’. Ik kwam er langzaam achter dat de verlossing van mezelf vooral schuilt in de ander en hoe ik mezelf daar tegenover weet te verhouden. Het was tegen mijn verwachtingen in dat ik vanuit dat besef, momenten zou beleven die ik niet anders kan omschrijven als daadwerkelijk spiritueel, simpelweg het rationeel verklaarbare overstijgend. Ervaringen die ik voor mezelf niet hoef te verklaren, omdat ik voel dat ik het weet.

Door de aandachtige begeleiding, en oefeningen met onder andere energetisch lichaamswerk, meditatie, dromen uitleg en familie opstellingen, heb ik krachtige momenten beleefd. Indrukwekkende en ontroerende ervaringen. Voelbare inzichten in wie ik voor mijzelf en voor mijn omgeving ben. Wat wel en wat niet meer goed bij me past. Ik heb onder ogen gezien dat ik teveel van mijn identiteit en eigenwaarde ontleende aan het voor mij erg belangrijke werk waarin ik al mijn rationele kennis kon gebruiken. In deze schuilplaats vond ik mijn levenskracht volledig gevangen in de door mijzelf opgelegde hoge eisen. Het was evident dat verandering nodig was. Stapje voor stapje heb ik geleerd mezelf ervan los te maken en te vertrouwen op mijn diepste zelf. Na een grote sprong in het onbekende door mijn vaste baan op te zeggen kreeg ik weer lucht en vrijheid om iets nieuws daarvoor in de plaats te laten komen. Door de dingen die voor mij echt van belang zijn de juiste aandacht te geven in het dagelijkse leven en daar naar te handelen heb ik de ruimte in mijn hoofd verbonden met de ruimte in mijn hart, voor mijn gezin en mijn intuïtie. Een verrijking en verademing.

Roos Leopold
"Als je op zoek bent naar een ‘Quick-fix’ zit je hier niet goed. Als je nieuwsgierig bent naar wat het leven jou te leren heeft, zou ik het zeker doen."

Op mijn werk liep ik al een tijd rond met een ontevreden gevoel. Ik had wel leuke collega’s, maar was niet echt blij. Ik deed de dingen die ik moest doen, maar kreeg er geen energie van. Ik miste de voldoening. De diepgang. Twijfels over wat ik nou moest met m’n werkende leven. Moest ik op zoek gaan naar een nieuwe baan? Maar wat dan? Heel lang heb ik dit weg kunnen stoppen onder het mom: “Ach ja, zo ben ik nou eenmaal. Ik ben gewoon een twijfelkont. Ik weet nooit wat ik wil.” Tot het moment dat ik met mijn nieuwe liefde een weekend in Parijs was. We spraken over onze levens, over onze verlangens, wat je nou echt nog zou willen ed. Ik vertelde hem over het ITIP dat ik kende via mijn ouders. En waar ik ooit eerder een weekendblok had gedaan. Of dat niet iets voor hem zou zijn. Opeens ging door me heen: straks gaat hij die 3 jarige opleiding doen en ik voelde een soort jaloezie… Toen wist ik het. Ik wilde zelf die 3 jarige opleiding doen. Kort daarna ben ik in gesprek gegaan met mijn werk. Met knikkende knieën, bang voor de reactie van de andere kant. Maar het werd wonderwel goed ontvangen en zo ben ik gestart.
De essentie van wat ik geleerd heb is dat ik elke keer weer door het leven word uitgenodigd om mezelf te laten zien in wie ik werkelijk ben. Dit klinkt heel mooi, maar vind ik niet altijd even gemakkelijk. Ik kom behoorlijk wat (hardnekkige) patronen tegen, die me om de tuin leiden en me van mijn pad afbrengen. Deze systemen doorzien en met mildheid, compassie en liefde naar mezelf kijken, is de sleutel naar binnen. Het brengt me in contact met wie ik werkelijk ben. Op dat moment zijn er geen twijfels, zijn er geen stemmetjes, voel ik rust in mijn lijf en weet ik wat me te doen staat.
Het is een geschenk om zo het leven te kunnen ervaren. Het verdiept mijn leven, in het contact met mezelf en met de mensen om me heen. Het geeft me de moed om echt te gaan doen wat bij me past en waar ik gelukkig van word. Ik leef mijn leven in plaats van aan de zijlijn te staan en een beetje mee te doen. Ik ben gestopt met het werk dat ik deed (projectmanagement) en me geen voldoening gaf. Ik richt me nu op wat ik van nature doe: het coachen van mensen. Het is geen gemakkelijk pad, zoals geen enkel pad. Maar het past wel helemaal bij wie ik ben en wat ik te bieden heb. Ik vind het heerlijk om diepgaand contact te hebben met andere mensen. Dit verlangen is er eigenlijk altijd al geweest. Waar ik me vroeger vaak moest inhouden, kan ik nu voluit gaan en deze kwaliteiten inzetten om een ander te begeleiden. Het is eigenlijk als een soort thuiskomen: eindelijk doe ik wie ik ben.
Als je op zoek bent naar een ‘Quick-fix’ zit je hier niet goed. Als je nieuwsgierig bent naar wat het leven jou te leren heeft, zou ik het zeker doen. Tijdens de opleiding kun je in een veilige, aardse en liefdevolle omgeving alle hoeken en gaten van jezelf onder de loep nemen. En bovendien ontmoet je heel veel mensen die ieder op hun eigen manier ook dit avontuur aangaan. Samen het leven voluit leven, wie wil dat nou niet?

Ernst Jan Heyningen
"Het contact met mijn directe omgeving, mijn gezin, vrienden en werk is dieper geworden. Ik spreek mij meer uit en ervaar dat ik minder afhankelijk ben van het oordeel van een ander."

Het was tijdens een bezinningsretraite in de Baharia woestijn in Egypte waar ik geconfronteerd werd wat het betekent om via de stilte echt bij mijzelf te komen. Als therapeut/trainer heb ik veel opleidingen en leertherapieën gevolgd. In de absolute stilte van de woestijn werd ik mij bewust dat ik met nog heel wat levensvragen rond liep. Ik was op zoek naar meer verdieping in mijn leven.

De ITIP Opleiding heeft mij met behulp van ervaringsgerichte oefeningen geholpen om echt contact te maken met mijzelf en de mensen om mij heen. Ik heb geleerd om mij toe te mogen vertrouwen aan mijn intuïtie. Bovendien heb ik kennis mogen maken met verschillende stromingen en filosofieën die mij hebben geholpen op verschillende manieren naar het leven te kijken. Ik heb mijzelf nog beter leren kennen. Leven vanuit mijn ziel, de kern in mijzelf, dat is waar uit ik wil leven.

Het is geweldig om te ervaren dat ik het stuur zelf in handen heb. Dat ik het leven voor een groot deel mag leven zoals ik wens. Hoe fascinerend het is om mijn dromen te realiseren en te mogen creëren. Dat iedere dag zoveel heeft te brengen en dat ik in mindere tijden mag vertrouwen dat het ook weer goed komt.

Ik ben mij zoveel bewuster geworden dat ik elke dag weer dankbaar mag zijn voor wat er is en wat ik heb. Ik leef meer in het moment. Het contact met mijn directe omgeving zoals mijn gezin, vrienden en werk is dieper geworden. Ik spreek mij meer uit en ervaar dat ik minder afhankelijk ben van het oordeel van een ander.

Achteraf zie ik de opleiding als een prachtig en kostbaar cadeau. En wie vindt het nu niet leuk om een cadeau te mogen ontvangen? De opleiding heeft mij zoveel opgeleverd op het gebied van verdieping, contact, de zin van het leven, reflectie, de functie van de stilte dat ik dit een ieder meer dan van harte gun. Leef het leven!

Bert van Boggelen
"Ik wilde al lang iets bij het ITIP doen maar had steeds een smoesje. Ik ken het ITIP uit de tweede hand, via mijn vrouw. De filosofie sprak mij aan. Iets betekenen voor anderen, aangesloten zijn, een licht in de wereld zijn. Dat herkende ik."

"Ik wilde al lang iets bij het ITIP doen maar had steeds een smoesje. Ik ken het ITIP uit de tweede hand, via mijn vrouw. De filosofie sprak mij vanuit mijn achtergrond (mijn vader was dominee) wel aan. Mensen helpen dicht bij zichzelf te komen en vanuit hun diepste verlangen dingen doen en in de wereld neerzetten. Iets betekenen voor anderen, aangesloten zijn, een licht in de wereld zijn. Dat herkende ik. Na acht jaar werken bij het CNV begon ik aan het Persoonlijk Traject: het goede moment om iets aan mezelf te doen. Ik was algemeen secretaris/directeur van het CNV (Christelijk Nationaal Vakverbond). Samen met nog drie directeuren gaf ik leiding aan de maatschappelijke rol van de vakcentrale. Daarbij hield ik me voornamelijk bezig met de interne organisatie. Dat paste bij mij. Ik zeg opzettelijk paste, want er heeft zich in mij op dit terrein een wezenlijke verandering voltrokken. Met een toenemende bewustzijn over mezelf, realiseerde ik me dat ik zeer bedreven was in figuurlijk afwezig zijn. In vergaderingen droomde ik weg of las ik mijn mail. Thuis vroeg ik mijn kinderen drie keer hetzelfde en hoorde het antwoord niet. Ook in de ITIP groep probeerde ik steeds weer muurbloem te spelen. Hier ben ik mee aan de slag gegaan: de eerste stap naar aanwezig zijn. Ik merkte als ik ervoor koos er te zijn, dan was ik er ook. Van nature ben ik eerder terughoudend dan naar buiten tredend. Meer op de achtergrond, de tweede man, ik wou niet haantje de voorste zijn. Maar ik wist dat de voorzitter ermee zou stoppen en dat het voorzitterschap aan mij was, tenminste als ik het zou durven. Het begon te kriebelen en ik realiseerde me dat ik wel wilde maar dat ik het ook heel spannend vond. Ik blijk er heel erg van te genieten en ik ben over mijn angst heen. Ik heb betekenis voor mensen in het maatschappelijk debat. Het doet er toe en het is goed ergens voor de staan. Genuanceerd zonder grijs te worden. Voor mij persoonlijk is het bijzonder dat ik juist gelukkiger ben als ik uit de schaduw stap. Ook hebben we met het ITIP een traject gestart voor leidinggevenden binnen het CNV. Leidinggevenden vonden dit traject spannend en wilden liever iets meer instrumenteels. Maar toen ze over de schroom heen waren, bleek het enorm verbindend te werken. In De ITIP Opleiding werd het aanwezig zijn voor mezelf nog preciezer: ik wilde volledig mijn plek innemen. Ik kan nu zeggen dat ik mijn plek ingenomen heb; thuis en in mijn werk."

Dagboek van een deelnemer
"Ineens is het zover en zit ik met 17 andere deelnemers en onze begeleider in een groep. Het is duidelijk dat iedereen het loeispannend vindt. Je voelt dat je met de billen bloot gaat. Maar dat wil ik ook. Het wordt tijd om echt te gaan leven."

Een vaak gestelde vraag aan ons is: ‘Wat gebeurt er eigenlijk in jullie opleidingen?’ Het antwoord zou meerdere boeken kunnen vullen omdat de weg door onze opleidingen voor iedere deelnemer anders verloopt. Om toch een indruk te geven, laten we een oud deelneemster aan het woord die met de hulp van haar dagboek terugkijkt op haar eerste ervaringen binnen de ITIP Opleiding.

Voorafgaand aan al onze opleidingen vindt een intakegesprek plaats waarin, zowel van de kant van de deelnemer als van de kant van het ITIP, gekeken wordt of het volgen van een opleiding een goed idee is. Belangrijk is dat elke vraag gesteld kan worden en er een open contact is.

"Het intakegesprek zal ik nooit vergeten. De begeleider van het ITIP ontvangt me bij haar thuis. Alles lijkt zo gewoon maar toch is het gesprek heel intiem. Ik sta versteld hoe iemand zo snel tot de kern kan komen. Na mijn intake begin ik direct met het beantwoorden van de vragen en het maken van een levensbeschrijving. Wat zet je er in en wat niet? Ik ben een perfectioniste en wil het goed doen. Oei, dat is juist waar ik zo last van heb. Bang om fouten te maken en steeds mezelf vergelijken. Ik lees in mijn dagboek: De tevredenheid wisselt; elke keer als er een verslag binnenkomt van een andere deelnemer dan lees ik de mijne nog een keer over."

De opleiding duurt 3 jaar. Het eerste jaar bestaat uit 3 blokken van 3 dagen, 3 blokken van 2 dagen en een intensive van 5 dagen. Daarnaast krijg je 3 voorbereidende lezingen (online te volgen). Tussen de blokken door heb je contact met mede-deelnemers en je kunt ook altijd de begeleiders van het ITIP benaderen. Het eerste blok begint op donderdagmiddag in Conferentiecentrum De Poort.

"Ineens is het zover en zit ik met 17 andere deelnemers en onze begeleider in een groep. Het is duidelijk dat iedereen het loeispannend vindt. Ik ook. Waar ben ik bang voor? Wat anderen van me vinden? Blijkbaar toch wel een beetje. Je weet dat dit niet zomaar een cursus is. Je voelt dat je met de billen bloot gaat. Maar dat wil ik ook. Het wordt tijd om echt te gaan leven. In mijn dagboek staat: Ben ik bang dat het kleine domme meisje tevoorschijn komt?"

"De begeleider geeft een inleiding over het schema van Wilber; over de weg van vervreemding en de weg terug naar jezelf. In de subgroep bespreken we de vijf manieren waarop je persoonlijkheid (het ego) ervoor zorgt dat je net niet echt hoeft te zeggen wat er in je omgaat. Leuke vorm en een eyeopener voor mij! Het wordt duidelijk hoe ik dat precies doe. Iets wat voor mij heel vanzelfsprekend is, blijkt mensen op een veel grotere afstand te plaatsten dan ik dacht."

Een blok wordt geleid door een senior-begeleider en een co-begeleider. Ieder blok kent zijn eigen thema’s die voortbouwen op de vorigen. In dit eerste blok vertelt de begeleider over de weg van de mens, de dynamiek tussen verlangen en weerstand, ziel en persoonlijkheid. Welke patronen heb je opgebouwd gedurende je leven en hoe word je er vrijer van?

"We praten, doen oefeningen en lichaamswerk, wisselen uit. De begeleider is scherp maar liefdevol. Ik zak steeds dieper in mijzelf. Ik ervaar mijn verlangens, maar ook hoe ik ze weersta. Ik voel hoe het verleden in mij speelt en hoe ik geneigd ben vast te houden aan patronen die me onvrij maken. Ik noteer: Wat ben ik hard naar mijzelf. Ik oordeel me suf. Tegelijkertijd voel ik ook hoeveel liefde er in me zit. Wat is de sleutel?"

"In de ochtend wordt gekeken naar de dromen van de afgelopen nacht. Het prettige vind ik dat niets opgelegd wordt maar dat de werkwijze slechts een bedding is waarin mijn ervaring mij van alles leert over mijzelf. Er vallen kwartjes: ‘Liefde of vervreemding, het begint bij hoe ik het contact aanga.’ Ik voel me meer levend dan ooit. Alsof een last van me af is gevallen. De groep voelt veilig en vertrouwd. Wat een weelde dat ik zo mag leren. De laatste dag sta ik stil bij wat de dagen ons gebracht hebben en wat we er straks mee gaan doen als we thuis zijn. Ik heb zin om wat ik geleerd heb toe te passen. Deze woorden blijven me nog bij: Het leven wordt misschien niet makkelijker maar wel rijker en waarachtiger."

Martien Korsten
"Ik stond voor de spiegel en zag mezelf. Ineens trof mij de gedachte: ‘Ik wil niet zo worden als mijn vader. Zo zwijgzaam, zo moeilijk om contact mee te krijgen. Het zal toch niet zo zijn dat ik pas ga praten over wat er in me omgaat als ik tachtig ben?"

"Ik stond voor de spiegel en zag mezelf. Ineens trof mij de gedachte: ‘Ik wil niet zo worden als mijn vader. Zo zwijgzaam, zo moeilijk om contact mee te krijgen. Het zal toch niet zo zijn dat ik pas ga praten over wat er in me omgaat als ik tachtig ben?’ In diezelfde tijd vertelde mijn vriend Jan over het ITIP. Hij was daar net aan de Opleiding begonnen. Ik hoorde hem zo enthousiast vertellen en dacht: waar heeft hij het over? Tegelijkertijd was er ook iets waar ik geen naam aan kon geven, maar wat me wel aantrok in wat hij vertelde. En ik zag hoeveel het hem en zijn vrouw bracht. Mijn vraag werd me duidelijk: stap ik in de schoenen van mijn vader of niet? Ik was mezelf ook wel een beetje zat. Ik wilde mijn gelijkhebberige, scherpe kanten aanpakken, mijn neiging te blijven hangen in dat de dingen moeten gaan zoals ik het wil. Ik zag dat niemand, inclusief mezelf, daar gelukkig van werd. De eerste keer dat ik naar De Poort reed waar de opleiding wordt gegeven, dacht ik: ‘Mijn God, wat gaat er gebeuren?’ Al tijdens het eerste blok voelde ik: ‘Ik weet niet wat dit me gaat brengen, maar hier zit ik goed.’ Het was alsof ik thuiskwam. Er is geen gêne. Je spreekt met elkaar over wat er echt in je omgaat en niet wat je behoort te zeggen. Ik hoorde het nieuws dat ik kanker had tijdens een blok. Ik durfde niet naar huis. Wat ik zo bijzonder vond was dat niemand van de begeleiders toen een beslissing voor mij nam. Ze bleven bij me maar lieten mij zelf kiezen. Een paar uur later was het me duidelijk, ik moest naar mijn vrouw. Toen ben ik naar huis gegaan. In de tijd erna heb ik een soort stille aandacht ervaren. Toen ik er tijdens de intensive weer was, kon ik aan allerlei kleine dingen merken dat het hele team op de hoogte was van wat er met mij gebeurd was. Ze waren zo gefocust, zo geconcentreerd en tegelijk op afstand. Ze raakten precies die dingen aan waaruit bleek dat ze er met hun hele aandacht bij waren. Ze wisten van het overlijden van mijn vriend Jan, die mij op het spoor van het ITIP zette en van de ziekte van mijn vader, die kort daarna overleed. Het ITIP is zo tot steun geweest in die tijd. Pure hulp. De opleidingen bij het ITIP hebben me veel opgeleverd. Het besef dat ik geen regie heb over wat me overkomt, maar dat ik altijd een keus heb hoe ik daarop wil reageren. En dat het iedere keer echt bij mij uitkomt, dat ik het begin van de beweging ben. Ik ben meer gaan uitreiken naar mensen. Ik ben minder betweterig geworden, pratend vanuit een toren. Ik ben van toeschouwer meer deelnemer geworden. Ik kan de twijfel beter toelaten en tegelijk rustig blijven. Dat hoor ik ook terug van mijn huidige collega’s. Ik ben milder geworden maar tegelijk krachtiger in wat ik werkelijk van waarde vind."