deelnemers over onze opleidingen

Iddo Verweij
"Ik was gedreven en gepassioneerd dus kon ik de hele wereld aan. Totdat het bedrijf erg hard groeide en ik alle verschijnselen van een burn-out leek te hebben."

18 jaar geleden begon ik als ondernemer. Mijn compagnon en ik begonnen een nieuw bedrijf in het ombouwen en aanpassen van minibusjes voor rolstoel-en personenvervoer. Het was een gat in de markt, de orders stroomden binnen en ons bedrijf groeide gestaag. Het was hard werken met weken van soms wel 80 uur. Ik was gemotiveerd, gedreven en ja, ik was gepassioneerd en dus kon ik de hele wereld aan.
Totdat het bedrijf erg hard groeide en we besloten om te gaan verhuizen. Een nieuw pand, meer personeel en een veranderende organisatie waren het gevolg. Ik wilde alles tot in de perfectie geregeld hebben. Dit bleek echter mijn valkuil. Het was opeens allemaal zoveel geworden dat ik het soms niet meer zag zitten. Ik maakte me druk om de verkeerde dingen. Ik verloor het contact met de mensen om me heen. En ten slotte was ik mezelf niet meer. Ik leek alle verschijnselen van een burn-out te hebben. Wist ik veel…

Na wat googlen (jawel..) kwam ik op de website van het ITIP school voor werk en leven, ik besloot me in te schrijven voor de ITIP Opleiding en het intakegesprek voelde gelijk goed. Hier moest ik zijn. Ik wist eigenlijk niet zo goed waar ik aan begonnen was maar het eerste jaar vond ik best wel heftig. Ik dacht mezelf goed te kennen maar het tegendeel was waar. Het werd een compleet nieuwe ervaring. De verrassende groepsdynamiek, het delen van lief en leed en de gesprekken over echt belangrijke dingen hadden vanaf dag één een grote indruk op me gemaakt. Ik voelde me gelijkwaardig in de groep. Het echt contact maken met de ander, het luisteren naar metaforische verhalen, maar vooral het doen in plaats van bedenken waren elementen in de opleiding die ik erg fijn heb gevonden. Mijn ogen werden opnieuw geopend. De lach en de traan heel dicht bij elkaar. Een andere werkelijkheid zo leek het.

Naarmate de opleiding vorderde begon ik te leren om door andere brillen te kijken, te ontdekken wat er in de diepte zat bij mezelf. Het kleine verlegen jongetje was er nog steeds maar ik vond het niet meer zo erg. Ik mocht weer mijn plaats innemen in de wereld, mezelf laten zien, weer leren spelen en plezier maken. Dit heeft me mijn zelfvertrouwen weer teruggegeven.

Zo heb ik mijn vader op een bijzondere manier kunnen toespreken. Hij werkte 12,5 jaar in mijn bedrijf, hoe uniek is dat! Het was in de kantine tijdens het kerstontbijt waar we met het voltallige personeel aanwezig waren. Ik stond daar niet als directeur maar als zoon die trots was op z’n vader. Ik kon m’n hart laten spreken en bedankte hem met een liefdevolle omhelzing voor wie hij altijd was geweest, mijn voorbeeld van wie ik zoveel heb meegekregen. Zonder ITIP had ik niet gedurfd om mij op deze manier te laten zien. Het was voor mij een ommekeer van angst naar liefde.

Voor iedereen die weer wil leven en werken vanuit het hart kan ik de ITIP Opleiding van harte aanbevelen. Het bewust maken van je eigen patronen zijn zo waardevol voor mij geweest, dat ik oprecht kan zeggen dat ik anders in het leven ben gaan staan. De opleiding is slechts een tussenstation waar je tot bezinning komt. De reis daarna gaat er anders uitzien. Het heeft mijn ogen geopend en ik ben daardoor anders in de spiegel gaan kijken. Meestal met mildheid maar soms ook met focus en scherpte. En wat je in je hart bewaart raak je nooit meer kwijt.

Herman Kostelijk
"Dit zelfinzicht heeft me zowel op het professionele, als op persoonlijk vlak geholpen om anders in het leven te staan dan daarvoor."

“Je bent tandarts en je hebt de driejarige opleiding gevolgd, een combinatie die niet vaak voorkomt en daardoor wellicht interessant is voor anderen om te horen wat jouw ervaringen met het ITIP zijn?” was de intro voor dit stuk…En inderdaad, ik ben geen collega’s tegengekomen. Wel mezelf. En dat, in de loop van de drie jaar dat ik de opleiding gedaan heb, heeft me inderdaad zowel op het professionele als persoonlijke vlak geholpen om anders in het leven te staan dan daarvoor. In het persoonlijk vlak was ik onduidelijk naar anderen, vond het moeilijk keuzes te maken en begreep anderen niet altijd. Ik kon mezelf goed verbergen. En om dat bloot te geven: wat was dat spannend, maar tegelijkertijd bevrijdend om te merken dat spannend iets is dat je zelf maakt en dat anderen (lees: mede ITIPers) je kunnen helpen daarvan los te komen. Het leverde me zoveel meer inzicht in mezelf op. En rust. Onvermoede dieptes werden ontdekt en kregen de mogelijkheid eens naar buiten te treden: en eenmaal losgemaakt, is het een doos van Pandora die niet meer dicht wel: je kunt er niet meer omheen dat jij dat ook bent….En acceptatie van de mens die je bent, en daarmee ook van de ander, die ook maar een mens is.
Zo ook in het professionele vlak: ik houd van mijn vak, en daarbij juist van de omgang met mensen, hoewel ik grotendeels ga voor het technisch top presteren; en hoewel ik al op een prettige en persoonlijke manier met mijn patienten omging, is er een verrijking opgetreden die ik anders niet had bereikt. Mijn zelfinzicht heeft me doen besluiten ook in mijn vak keuzes te maken en buiten gebaande paden te gaan waardoor ik nu, een aantal jaren later, gespecialiseerd ben en het gevoel heb goed werk te leveren waarmee ik en mezelf en patienten een dienst bewijs. Ik zou iedereen het plezier in zijn werk gunnen dat ik heb, en ik zie dat het ITIP hier een belangrijke rol bij heeft gespeeld: mijn essentie is bovengekomen en durf ik te laten zien. En met plezier ontmoet ik nog regelmatig jaargenoten van het ITIP, in intervisie, om met hen bij de les te blijven. Dat helpt, en is naast lerend ook nog liefdevol: je kent elkaar, door en door. Waardoor de invulling die mijn leven heeft gekregen door het ITIP regelmatig benadrukt wordt. Tevreden, ben ik dan. En ga ik weer blij van zin aan de slag. Volgende patiënt! ;-)

Martine Laurens
"Mijn jaren aan het ITIP waren indrukwekkend, ontroerend en vooral helend. Ik ontdekte mijzelf en dan vooral dat deel waar ik nog weinig mee gedaan had."

Het was niet één moment waarop ik heb gedacht: ik ga een opleiding bij het ITIP doen. Dat ik er uiteindelijk toch terecht ben gekomen is meer een optelsom van toevalligheden. Althans, zo zou je het kunnen zien. Ik ervaar het echter anders. Op mijn werk als afdelingsmanager bij een middelgrote gemeente had ik het erg naar mijn zin. En toch… Mijn fascinatie voor mensen en hun gedrag kon ik soms wel combineren met mijn functie maar voor mij was dat niet genoeg. Ik wilde vooral ook leren hoe ik zelf in dat contact opereerde. Tijdens mijn intakegesprek met iemand van ITIP besprak ik een casus van mijn werk. Een casus waarin ik mij gevangen voelde. ‘Waarom geef je die opdracht niet terug?’. Ik viel helemaal stil. Er ging van alles door mij heen. Waarom werk ik zo hard, waarom ploeter ik maar door, waarom denk ik dat loyaliteit zo belangrijk is, hoe vrij ben ik eigenlijk? Stoppen met iets dat mij gevraagd was om te doen, was een breuk met hoe ik in het verleden met dit soort dilemma’s om ging. En het was in die situatie – achteraf bezien – het beste wat ik had kunnen doen. Mijn jaren aan het ITIP waren indrukwekkend, ontroerend en vooral helend. Ik ontdekte mijzelf en dan vooral dat deel waar ik tot dan toe weinig mee had gedaan. Mijn Molukse afkomst was eerder iets om door hard werken te compenseren dan iets om te laten zien. Dat ik daarmee een deel van mij niet inzette, heb ik ervaren in de opleiding. Uiteindelijk ben ik gestopt met mijn werk en ben ik voor het eerst van mijn leven in Indonesië geweest. Al bij de tussenlanding op Jakarta overviel mij een groot gevoel van thuiskomen. Een diepe ontspanning en een enorme rust en vrijheid kwamen over mij, daar in die chaotische drukte van de vertrekhal. Ik vond het tevens nogal confronterend om vast te stellen dat ik dat gevoel blijkbaar nooit eerder in Nederland had gehad. Alles viel op z’n plek. Mijn reis die begon bij het ITIP en die via Bali ging naar waar ik nu sta. Dat is voor mij geen toeval. Dat is zoals ik het doe en wat ik hier ook heb te doen. Net zoals ik nu eindelijk de moed heb verzameld om gewoon uit te komen voor wat ik het liefste wilde worden: juf. Inmiddels loop ik stage en sta ik elke week voor de klas. Weer werk ik hard om op mijn leeftijd alsnog deze kans te grijpen, maar dit harde werken is anders dan ik hiervoor deed. Dit is passie, beleving, bezieling.
Of ik iemand zou aanraden een opleiding aan het ITIP te volgen? Dat kan iemand zelf het beste bepalen. Als je volgt wat er binnen in je is, ontvouwt het pad zich vanzelf. Het enige dat je daarvoor nodig hebt, is moed om daarop te durven vertrouwen. En te beseffen dat de leerling de meester ontmoet als hij – de leerling – er aan toe is. Of de juf natuurlijk ☺.

Norman ten Pierik
"De ITIP Opleiding waren hele mooie jaren die ik de rest van mijn leven meedraag en iedereen die zoekende is in zijn of haar ontwikkeling ook van harte gun."

Ik zit achter mijn bureau en staar de tuin in. Het is een mooie zomerdag. Mijn energie heeft echter een absoluut dieptepunt bereikt. Loyaal aan van alles en nog wat. Maar ben ik daarin ook loyaal aan mezelf? Geen tijd nemen voor rouw, terwijl mijn vrouw en ik in een drietal jaar van de ene uitvaart naar het andere ziekenhuisbezoek hobbelen. Ook een eigen auto-ongeluk zorgt bij mij nog niet voor de benodigde vertraging. Gewoon een andere auto en karren weer. Er is toch ook geen tijd voor vermoeidheid! En ik wil toch een ander pad volgen? En meer genieten? En mag ik dat dan wel? Kan ik dat wel maken? Wie ben ìk eigenlijk in dat geheel? Het contact met mijn gevoel en de balans zijn zoek. Het is inmiddels een jaar geleden ook dat ik van ITIP hoorde en dacht: “Dat moet ik gaan doen!” En nog geen beweging. Nu besluit ik door te pakken. Ik ben nog net op tijd voor de intake en kort daarop start ik met de ITIP Opleiding.

Bij de start heb ik niet echt een idee wat me te wachten staat en wat dit traject me zal gaan brengen. Als wens neem ik mee weer in balans te komen. Om mezelf minder afhankelijk te stellen van mijn omgeving: van “gaat het goed met jou dan gaat het goed met mij” naar “ik mag er ook zijn, precies zoals ik ben”. Een mond vol en de eerste blokken maakten duidelijk dat er best nog een weg te gaan was. Elke bijeenkomst voelde daarbij steeds weer als thuiskomen na een lange reis en zoektocht; echt een warme jas. In het ervaringsgericht en lichaamsgericht werken leerde ik ook veel, vooral over mezelf en mijn houding ten opzichte van de wereld.

Een belangrijk moment van contact maken, werd het opnieuw contact leggen met mijn ouders. In een tweejarige periode van geen communicatie leefde bij mij toch altijd de vraag: “hoe zou het gaan?” Uiteindelijk heb ik gebeld. Ik ervoer toen diepgaand hoe het is om door pijn, angst en verdriet heen met open hart contact aan te gaan. Ik voelde mijn eigen liefde en ik voelde hun liefde. Het was enorm intens en het gaf een enorme perspectiefwisseling; uit de slachtofferrol van “wat heb ik niet gekregen” en in mildheid naar mijn ouders kunnen kijken. Ik voelde – misschien wel voor het eerst van mijn leven door heel mijn lichaam – dat mijn ouders echt van me houden, dat ik welkom ben. En daarmee was het of ik definitief landde op deze aarde en in alle andere systemen waar ik deel van uitmaak. Dit was voor mij echt één van de rijkste ervaringen die ik had gedurende de opleiding.

Het ITIP werd voor mij het spreekwoordelijke laatste duwtje in de rug dat ik nodig had naar “leven en werken vanuit bezieling en vertrouwen”. Hoewel ik dat bij aanvang niet zo noemde. Het werd een prachtige reis en het was daarin fijn om gedurende een langere periode mensen om me heen te hebben die even meeliepen in mijn ontwikkeling, net zoals ik meeliep in hun ontwikkeling. Dat ik daarin kwetsbaar mocht zijn, imperfect, onzeker en verlegen soms. Mocht stuntelen ook, zonder oordeel, op zoek naar mijn eigen eigenheid. Waarbij ik ook merkte dan toen ik imperfectie kon gaan toelaten mezelf ook toestond in het gaan te vallen en weer op te staan. Kortom, te leren in de ervaring.

Ja, het waren hele mooie jaren die ik de rest van mijn leven meedraag en iedereen die zoekende is in zijn of haar ontwikkeling ook van harte gun om te ervaren. Is de reis dan nu ten einde? Nee, zeker niet. Hij is zelfs net begonnen.

Grietsie Kuiken
"Van huis uit ben ik rationeel en wetenschappelijk ingesteld. Ik wilde de uitdaging aan gaan om het bekende los te laten."

Van huis uit ben ik rationeel en wetenschappelijk ingesteld. Ik wilde de uitdaging aan gaan om het bekende los te laten en me over te geven aan het verlangen om hoofd en hart te verbinden. Alhoewel ik me niet moeilijk uit over mijn gevoelens, was ik toch verrast hoe de sfeer in de ITIP omgeving daar nog aan bijdroeg. Deze voelbare veiligheid die tijdens de blokken gecreëerd wordt door de betrokken begeleiding, nodigde me uit om mijzelf echt onvoorwaardelijk kwetsbaar open te stellen naar de groep en dit anderzijds ook weer te kunnen ontvangen.

Hieruit bleek dat de grootste heilzame werking voor mij persoonlijk het sociale aspect, deze open groepsdynamiek was. De ruimte en aandacht voor elkaar, dat iedereen elkaar gunt zichzelf te zijn, ten diepste met elkaar verbinden om vanuit die kracht elkaar te helpen je persoonlijkheid laagje voor laagje te ‘ont-dekken’. Ik kwam er langzaam achter dat de verlossing van mezelf vooral schuilt in de ander en hoe ik mezelf daar tegenover weet te verhouden. Het was tegen mijn verwachtingen in dat ik vanuit dat besef, momenten zou beleven die ik niet anders kan omschrijven als daadwerkelijk spiritueel, simpelweg het rationeel verklaarbare overstijgend. Ervaringen die ik voor mezelf niet hoef te verklaren, omdat ik voel dat ik het weet.

Door de aandachtige begeleiding, en oefeningen met onder andere energetisch lichaamswerk, meditatie, dromen uitleg en familie opstellingen, heb ik krachtige momenten beleefd. Indrukwekkende en ontroerende ervaringen. Voelbare inzichten in wie ik voor mijzelf en voor mijn omgeving ben. Wat wel en wat niet meer goed bij me past. Ik heb onder ogen gezien dat ik teveel van mijn identiteit en eigenwaarde ontleende aan het voor mij erg belangrijke werk waarin ik al mijn rationele kennis kon gebruiken. In deze schuilplaats vond ik mijn levenskracht volledig gevangen in de door mijzelf opgelegde hoge eisen. Het was evident dat verandering nodig was. Stapje voor stapje heb ik geleerd mezelf ervan los te maken en te vertrouwen op mijn diepste zelf. Na een grote sprong in het onbekende door mijn vaste baan op te zeggen kreeg ik weer lucht en vrijheid om iets nieuws daarvoor in de plaats te laten komen. Door de dingen die voor mij echt van belang zijn de juiste aandacht te geven in het dagelijkse leven en daar naar te handelen heb ik de ruimte in mijn hoofd verbonden met de ruimte in mijn hart, voor mijn gezin en mijn intuïtie. Een verrijking en verademing.

Niels van Gorp
"Ik ken niemand die niet een vraag of verlangen heeft waar dit traject aan kan bijdragen. Het enige vereiste is volgens mij dat je bereid bent om de sprong in het diepe te maken."

Ik ben Niels van Gorp, 33 jaar en heb deelgenomen aan het Persoonlijk Traject bij ITIP. De inschrijving volgde uit een wens om goed naar mezelf te kijken en te onderzoeken wat me beweegt. Om te ontdekken wat de oorsprong is van mijn gedrag; gewenst of ongewenst: ik ben nieuwsgierig van aard. Ik merkte bijvoorbeeld dat ik vaak snel een oordeel heb; en dat ik eigenlijk het liefst met mijn kindjes wil spelen maar als de mogelijkheid zich voordoet ik gemakkelijk vlucht in allerlei klusjes in en om het huis. Daar wilde ik graag aan werken maar vooral ook begrijpen. Het Persoonlijk Traject ben ik uiteindelijk begonnen met mijn verlangen naar (meer) contact van hart tot hart. Dat werd voor mij de rode draad door het traject.

Op meerdere manieren heeft het Persoonlijk Traject me erg geholpen en heb ik de verschillende blokken als zeer aangenaam ervaren. Het leverde me op dat er zeer veel verschillende manieren zijn om te kijken. Zo gingen we in het tweede blok terug naar onze kindertijd. Daar waar ik zelf regelmatig baal van de verantwoordelijkheid die ik voel voor mijn gezin en de manier waarop ik daar beperkingen van ondervind, heb ik in een heel fijne oefening over mijn voorvaderen ervaren dat mijn vader me dat verantwoordelijkheidsgevoel juist als geschenk heeft meegegeven.
Ik genoot erg van het lichaamswerk. In mijn werk en leven ben ik veel met mijn hoofd bezig. Ik word voortdurend bevraagd op hoofdzaken en ken en krijg ook de erkenning voor wat ik met mijn hoofd allemaal kan en doe. Het lichaamswerk zorgde ervoor dat ik gemakkelijker in contact kon komen met mijn gevoel en ik merkte dat ik in beweging een eindeloze bron van energie in me kon aanboren; dat ik over een enorme warmte en kracht beschik. De terugkerende oefeningen hebben er ook voor gezorgd dat langzaam de barrière tussen hoofd en hart geslecht werd. Er ontstond meer balans. Heel erg fijn.

Het traject had een opbouw die voor mij goed werkte, met een goede tijd tussen de blokken. Het biedt een mooie afwisseling tussen individueel en met elkaar werken. Ook worden zoveel verschillende werkvormen aangeboden om contact met jezelf te maken, dat er zeker wat voor iedereen bij zit. Bijna alle oefeningen waren voor mij 'raak' en ik ben in het traject meerdere keren diep geraakt. Door mooie verhalen, mijn eigen ervaren/ zelfonderzoek/ inzichten, maar ook door de verhalen en ervaringen en het delen daarvan door anderen in de groep. Ik heb dan ook veel geleerd van de stappen die mijn groepsgenoten maakten.

In stapjes kreeg ik langzaamaan steeds wat meer inzicht. En contact met mezelf. En het inzicht dat contact met mezelf noodzakelijk is voor ik mijn verlangen naar meer contact van hart tot hart met anderen kan leven.

Het traject en de lessen werken nog altijd door; bijvoorbeeld in de gedichten die ik naar aanleiding van de ervaringen maakte. Ook vraag ik zo nu en dan nog graag wat begeleiding van Isabelle -begeleider van onze ITIP groep - en heb ik het plan opgevat om dit najaar de ITIP opleiding te starten, om nog wat meer ervaring op te doen.

Het Persoonlijk Traject van ITIP kan ik eigenlijk iedereen aanraden. Ik ken niemand die niet een vraag of verlangen heeft dat hem/haar bezig houdt en waar de professionele begeleiding van het ITIP, de andere deelnemers, de mooie omgeving van De Poort in Groesbeek en de fijne oefeningen aan kunnen bijdragen. Enige vereiste is volgens mij dat je bereid bent om de sprong in het diepe te maken. Om er dan achter te komen dat het water soms best lekker van temperatuur is en je eigenlijk verrassend goed kunt zwemmen.

Marco van Es
"Het intakegesprek bevestigde mijn eerdere ervaringen met het ITIP: de manier waarop zij tegen het leven aankijken, de openheid van degene met wie ik het gesprek had, alles voelde goed."

Na een vervelende ervaring op mijn werk, werd ik me bewust van een patroon in allerlei situaties in mijn leven waar ik last van had. En waar ik iets aan wilde doen. Ik ben op zoek gegaan naar iets wat me daarin zou kunnen helpen en kwam, na eerder al via het ITIP een Stilteweekend te hebben gedaan, terecht bij het Persoonlijk Traject. Dat leek mij op het lijf geschreven!

Alle voorlichtingsbijeenkomsten waren al geweest, maar voor ik kon deelnemen was een intakegesprek vereist. Dat gesprek bevestigde mijn eerdere ervaringen met het ITIP: de manier waarop zij tegen het leven aankijken, de openheid van degene met wie ik het gesprek had, alles voelde goed. En dat was wel een voorwaarde om met mijn persoonlijke thema’s aan de slag te gaan.

Ik ben zo blij dat ik deze stap gezet heb! In vier blokken in een perfecte opbouw, met verschillende thema’s en allerlei verschillende werkvormen, ben ik steeds een stukje meer te weten gekomen van allerlei processen die in mij spelen en van mijn interactie met de mensen om mij heen. Ik ben mij steeds bewuster geworden van mijn sterke drang om mensen niet teleur te stellen en vooral aardig en voorkomend te zijn, terwijl me dat ook tegenhoudt om mezelf te laten zien en te ontwikkelen. Door mij niet of weinig uit te spreken, bereik ik eigenlijk het tegenovergestelde van mijn diepe wens om in contact met de mensen om mij heen vol in het leven te staan. Mooie thema’s om mee verder te gaan!
Naast mijn eigen proces is ook de groep mensen waarmee ik het Persoonlijk Traject heb doorlopen me zeer dierbaar geworden. Wat geweldig om iedereen stappen te zien zetten en zo te zien groeien!

Bij het eindgesprek onderkende ik, ondanks de zeer positieve invloed van het PT op mijn leven, dat dit voor mij nog maar het begin was. De bewustwording van de patronen voelde voor mij nog niet voldoende: ik heb meer nodig om dit in mijn dagelijks leven een plek te geven. Daarom heb ik besloten meteen aansluitend aan De ITIP Opleiding te beginnen. Daarvan heb ik nu bijna het eerste jaar doorlopen.

Ik kan echt iedereen aanraden om het Persoonlijk Traject te doen! Ik ervaar het zelf als heel fijn om me meer bewust te zijn geworden van de patronen in mijn leven. Het is een verrijking van mijn leven. En volgens mij zou de wereld er een stuk mooier uitzien als meer mensen dit zouden doen.

Roos Leopold
"Als je op zoek bent naar een ‘Quick-fix’ zit je hier niet goed. Als je nieuwsgierig bent naar wat het leven jou te leren heeft, zou ik het zeker doen."

Op mijn werk liep ik al een tijd rond met een ontevreden gevoel. Ik had wel leuke collega’s, maar was niet echt blij. Ik deed de dingen die ik moest doen, maar kreeg er geen energie van. Ik miste de voldoening. De diepgang. Twijfels over wat ik nou moest met m’n werkende leven. Moest ik op zoek gaan naar een nieuwe baan? Maar wat dan? Heel lang heb ik dit weg kunnen stoppen onder het mom: “Ach ja, zo ben ik nou eenmaal. Ik ben gewoon een twijfelkont. Ik weet nooit wat ik wil.” Tot het moment dat ik met mijn nieuwe liefde een weekend in Parijs was. We spraken over onze levens, over onze verlangens, wat je nou echt nog zou willen ed. Ik vertelde hem over het ITIP dat ik kende via mijn ouders. En waar ik ooit eerder een weekendblok had gedaan. Of dat niet iets voor hem zou zijn. Opeens ging door me heen: straks gaat hij die 3 jarige opleiding doen en ik voelde een soort jaloezie… Toen wist ik het. Ik wilde zelf die 3 jarige opleiding doen. Kort daarna ben ik in gesprek gegaan met mijn werk. Met knikkende knieën, bang voor de reactie van de andere kant. Maar het werd wonderwel goed ontvangen en zo ben ik gestart.
De essentie van wat ik geleerd heb is dat ik elke keer weer door het leven word uitgenodigd om mezelf te laten zien in wie ik werkelijk ben. Dit klinkt heel mooi, maar vind ik niet altijd even gemakkelijk. Ik kom behoorlijk wat (hardnekkige) patronen tegen, die me om de tuin leiden en me van mijn pad afbrengen. Deze systemen doorzien en met mildheid, compassie en liefde naar mezelf kijken, is de sleutel naar binnen. Het brengt me in contact met wie ik werkelijk ben. Op dat moment zijn er geen twijfels, zijn er geen stemmetjes, voel ik rust in mijn lijf en weet ik wat me te doen staat.
Het is een geschenk om zo het leven te kunnen ervaren. Het verdiept mijn leven, in het contact met mezelf en met de mensen om me heen. Het geeft me de moed om echt te gaan doen wat bij me past en waar ik gelukkig van word. Ik leef mijn leven in plaats van aan de zijlijn te staan en een beetje mee te doen. Ik ben gestopt met het werk dat ik deed (projectmanagement) en me geen voldoening gaf. Ik richt me nu op wat ik van nature doe: het coachen van mensen. Het is geen gemakkelijk pad, zoals geen enkel pad. Maar het past wel helemaal bij wie ik ben en wat ik te bieden heb. Ik vind het heerlijk om diepgaand contact te hebben met andere mensen. Dit verlangen is er eigenlijk altijd al geweest. Waar ik me vroeger vaak moest inhouden, kan ik nu voluit gaan en deze kwaliteiten inzetten om een ander te begeleiden. Het is eigenlijk als een soort thuiskomen: eindelijk doe ik wie ik ben.
Als je op zoek bent naar een ‘Quick-fix’ zit je hier niet goed. Als je nieuwsgierig bent naar wat het leven jou te leren heeft, zou ik het zeker doen. Tijdens de opleiding kun je in een veilige, aardse en liefdevolle omgeving alle hoeken en gaten van jezelf onder de loep nemen. En bovendien ontmoet je heel veel mensen die ieder op hun eigen manier ook dit avontuur aangaan. Samen het leven voluit leven, wie wil dat nou niet?

Ernst Jan Heyningen
"Het contact met mijn directe omgeving, mijn gezin, vrienden en werk is dieper geworden. Ik spreek mij meer uit en ervaar dat ik minder afhankelijk ben van het oordeel van een ander."

Het was tijdens een bezinningsretraite in de Baharia woestijn in Egypte waar ik geconfronteerd werd wat het betekent om via de stilte echt bij mijzelf te komen. Als therapeut/trainer heb ik veel opleidingen en leertherapieën gevolgd. In de absolute stilte van de woestijn werd ik mij bewust dat ik met nog heel wat levensvragen rond liep. Ik was op zoek naar meer verdieping in mijn leven.

De ITIP Opleiding heeft mij met behulp van ervaringsgerichte oefeningen geholpen om echt contact te maken met mijzelf en de mensen om mij heen. Ik heb geleerd om mij toe te mogen vertrouwen aan mijn intuïtie. Bovendien heb ik kennis mogen maken met verschillende stromingen en filosofieën die mij hebben geholpen op verschillende manieren naar het leven te kijken. Ik heb mijzelf nog beter leren kennen. Leven vanuit mijn ziel, de kern in mijzelf, dat is waar uit ik wil leven.

Het is geweldig om te ervaren dat ik het stuur zelf in handen heb. Dat ik het leven voor een groot deel mag leven zoals ik wens. Hoe fascinerend het is om mijn dromen te realiseren en te mogen creëren. Dat iedere dag zoveel heeft te brengen en dat ik in mindere tijden mag vertrouwen dat het ook weer goed komt.

Ik ben mij zoveel bewuster geworden dat ik elke dag weer dankbaar mag zijn voor wat er is en wat ik heb. Ik leef meer in het moment. Het contact met mijn directe omgeving zoals mijn gezin, vrienden en werk is dieper geworden. Ik spreek mij meer uit en ervaar dat ik minder afhankelijk ben van het oordeel van een ander.

Achteraf zie ik de opleiding als een prachtig en kostbaar cadeau. En wie vindt het nu niet leuk om een cadeau te mogen ontvangen? De opleiding heeft mij zoveel opgeleverd op het gebied van verdieping, contact, de zin van het leven, reflectie, de functie van de stilte dat ik dit een ieder meer dan van harte gun. Leef het leven!

Wilma Louwenaar
"Ik zou dit traject aanraden aan iedereen die zichzelf beter wil leren kennen en die de vastgeroeste patronen in zijn leven onder de loupe wil nemen."

Ik durf veel meer uit te gaan van wat ik wil en niet meer van wat anderen van mij verwachten. Althans, veel minder. Ik maak nu keuzes die vaker gebaseerd zijn op mijn eigen gevoel, wat is goed voor mij? Ik handel minder vanuit vastgeroeste patronen en wanneer ik wel reageer vanuit oude patronen, kan ik daar milder over zijn naar mezelf toe. Waar ik vroeger automatisch ‘ja’ zei op verzoeken om ergens aan mee te doen, neem ik nu meer de tijd om te voelen of ik het echt wel wil. Of dat ik ‘ja’ zeg vanuit de angst om niet aardig gevonden te worden. Ik durf dus vaker ‘nee’ te zeggen als het niet goed voelt, zowel privé als in werksituaties. Ik zou dit traject aanraden aan iedereen die zichzelf beter wil leren kennen en die de vastgeroeste patronen in zijn/haar leven onder de loupe wil nemen en hier iets anders voor in de plaats durft te zetten. In mijn persoonlijk leven heb ik het mijn oudste zus aanraden. Ik heb veel aan het Persoonlijk Traject gehad en heb me erg op mijn plaats gevoeld bij het ITIP. Met name de respectvolle manier waarop de begeleiders datgene bij mij naar boven wisten te krijgen waar het precies om ging, heeft me geraakt. Confronterend op een liefdevolle manier en dat heeft voor mij heel goed uitgepakt. Ik ben vaak al streng genoeg voor mezelf.

Bernt Bouwmeester
"Uit mijn organisatie en omgeving krijg ik terug dat ik anders handel, gemakkelijker loslaat en meer ruimte geef."

"Na 25 jaar werken kon ik terugzien op wat men noemt een succesvolle carrière. Nooit had ik echt stil gestaan bij wat me daarbij heeft geholpen maar ook heeft geblokkeerd. Ik nam daar nooit de tijd voor of bleef in mijn hoofd en niet bij mijn hart. Ik was op zoek naar inzichten hoe mezelf completer, mooier en toegankelijker te maken, en dat waren nou juist vragen waarvoor ik de antwoorden bij mezelf moest zoeken. Het meest wezenlijke wat ik heb geleerd is hoe me open op te stellen en mijn kwetsbaarheid te tonen, niet op basis van een kunstje maar van natuurlijk gedrag.
Het traject vroeg regelmatig van mij om m’n eigen weerstand te overwinnen, om over mijn grenzen, of beter gezegd blokkades, te gaan. Van tevoren zag ik hier enorm tegenop, maar waar de weerstand het grootst is, is ook het meest te leren.
Uit mijn organisatie en omgeving krijg ik terug dat ik anders handel, gemakkelijker los laat en meer ruimte geef. Daarbij laat ik meer van mezelf zien, toon ik meer emotie en ben ik veel meer verbonden met de mensen met wie ik werk en omga. Een groter compliment kon ik me niet wensen. Dat waren voor mij nou juist de belangrijkste redenen waarom ik het traject wilde gaan doen. De stappen die ik heb gezet maken me een veel natuurlijker leider en ik zit beter in m’n vel. Ik durf weer te leven!"

Dorien van Putten
"Ik zou alle leidinggevenden dit traject aanraden."

"Ik heb ‘van mijzelf leren houden’. Vier woorden die staan voor een belangrijk inzicht dat ik in en door het traject heb verworven. Ik heb (best pijnlijk) ervaren dat de oordelen die ik over anderen heb, voortkomen uit mijzelf. Ik heb de neiging om de focus te leggen op wat niet goed gaat en beter kan, in plaats van op mijn kwaliteiten. Ik heb mezelf beter leren kennen, een completer beeld van mezelf gekregen. Daardoor heb ik meer inzicht in mijn handelen als leidinggevende en de andere rollen die ik vervul. Het betekent voor mij dat ik vooral van mezelf moet leren houden en mild zijn voor mezelf, om deze zachte kijk ook op anderen te kunnen toepassen. Echt contact is mogelijk als het oordeel verdwijnt.
Door meer bewustzijn op genoemde thema’s, heb ik meer zicht op de dagelijkse dingen. In het contact met mijn partner en kinderen sta ik meer open, kan ik mijn hart meer openen en mijn liefde meer laten stromen. Als ik blokkeer of ‘de fout in ga’, ben ik in staat om dit eerder te zien en daarnaar te handelen door dit bespreekbaar te maken.
Ik zou alle leidinggevenden dit traject aanraden. Ik vind het belangrijk om jezelf beter te leren kennen. De licht- en de schaduwkanten, het is er allemaal en het is goed om ze onder ogen te zien. Dat betekent ook bewustwording van eigen aannames en overtuigingen. Door gerichte feedback wordt ervaren wat het effect van jouw handelen is. Wat bij jezelf in de weg kan staan om anders en beter naar jezelf te kijken en open te staan voor een echt contact, wordt op een liefdevolle wijze verhelderd. Jezelf ontdekken en daardoor een vrijer en bewuster mens worden, dat werkt door in je zijn. En daarmee kom je steviger in je leven te staan en dus ook in je werk!"

Bas Pickkers
"Ik vertrouw op mijn eigen inschatting, tegen de stroom in."

"Vijf jaar geleden heb ik de Juiste Maat gedaan. Dat heeft een grote wending ten goede betekend, zowel in welk werk ik doe als in de manier waarop ik het doe. Ik had in die tijd veel last van stress, dingen die daarvoor vanzelf gingen werden zwaar. Het eerste jaar van de opleiding richtte ik me op de gedachte dat ik anders in mijn werk moest leren staan, de dingen niet zo zwaar moest nemen. In het tweede jaar realiseerde ik me dat dit niet klopte, dat ik de signalen die ik kreeg juist wel serieus moest nemen, kon vertrouwen op mijn eigen inzicht.

Toen heb ik een grote beslissing genomen: na 18 jaar partner te zijn geweest bij een architectenbureau besloot ik daarmee te stoppen. Het keerpunt kwam voor mij in de intensive. Toen, tijdens een oefening werd mij zo duidelijk dat ik moest durven loslaten. Het was zo doorslaggevend, maar hoe het voelde is moeilijk in woorden uit te drukken. Na de intensive heb ik mijn besluit met mijn compagnon besproken en hebben we samen de beste timing gezocht, zodat de continuïteit van het bureau werd gewaarborgd. Om die continuïteit te waarborgen moesten we ook een grote reorganisatie doorvoeren, waarin we 12 van de 30 mensen hebben ontslagen. Dat ging ook heel anders dan de vorige reorganisatie. Deze was in vorm harder (geen kaasschaaf maar een radicale maatregel) maar met aandacht voor de gevoelens van anderen en mijzelf. Het was erg pijnlijk maar we zijn goed uit elkaar gegaan, er was echt contact. Over mijn besluit om weg te gaan heb ik nooit twijfel gehad. In de tijd voor het besluit heb ik het heel moeilijk gehad, veel twijfels en zorgen. Maar toen ik de knoop door had gehakt voelde ik een enorme bevrijding.

Ik vertrouw op mijn eigen inschatting, tegen de stroom in. De angst dat ik het niet alleen kan is weg. Het vertrouwen komt na de beslissing heb ik gemerkt. Er gaat iets nieuws ontstaan en ik voel, met alle onzekerheid die erbij hoort, dat dit een zegen wordt voor mij. Ik ga me nog meer verbinden met anderen in mijn manier van werken, terwijl de organisatievorm juist steeds meer alleen staand wordt. Ik blijf wel iets in de organisatie en het management van vastgoed doen. Maar met mijn eigen persoonlijke stijl, en steeds meer gericht op “duurzame en gezonde” bouwprojecten."

Frank van Esch
"Je zou de werkwijze van het ITIP soft en spijkerhard tegelijk kunnen noemen."

"Een aantal jaren geleden is INOS ontstaan uit de fusie van twee schoolbesturen. We kregen te maken met fundamentele wijzigingen en een enorme schaalvergroting in omvang èn in financiële verantwoordelijkheid. Bestuur, schooldirecteuren en leerkrachten moesten een andere rol gaan spelen. Om de verandering te begeleiden kozen we voor een adviesbureau dat we kenden en dat gespecialiseerd was in onderwijs. De maatregelen die daaruit voortvloeiden gingen echter onvoldoende in op het grote gevoel van onveiligheid en de heersende angstcultuur. Na anderhalf jaar besloten we dit traject te stoppen. We wilden serieus in gesprek met onze schooldirecteuren. Via mijn collega-bestuurder, die het ITIP kende, hebben we contact gelegd. Ik zag hen aan het werk en wist meteen ‘zo wil ik dat wij bij INOS met elkaar omgaan’. De zeer persoonlijke benadering van het ITIP zorgde ervoor dat de medewerkers zich gingen openen. Zowel de onmacht van onze mensen werd zichtbaar, als ook de hunkering om dat zelf te veranderen. We leerden elkaar als het ware opnieuw kennen, op een diepere, meer menselijke laag.

Als leidinggevende van een organisatie moet je zelf zeker ook bereid zijn om je te laten zien, ‘echt’ te zijn; ook je meer kwetsbare kanten te tonen of de dingen waar je niet zo zeker over bent. Als je dat als leidinggevende niet wilt, kan het ITIP de organisatie niet verder helpen. Dat is best een sprong in het diepe, ook persoonlijk. Maar zoals met de meeste dingen waar je bang voor bent, valt het achteraf gezien mee. Het is eerder een opluchting om gewoon te kunnen zijn wie je bent. Je zou de werkwijze van het ITIP soft en spijkerhard tegelijk kunnen noemen. Niets blijft verborgen. Juist dat wat nauwelijks hoorbaar wordt genoemd in een bijzin, wordt door de begeleiders opgepakt. Daardoor ontstaat diepgang.

Zelf ben ik ondertussen de ITIP opleiding ‘De Juiste Maat’ gaan doen. In deze opleiding heb ik ontdekt hoe mijn defensiemechanismen samenhangen met ervaringen uit het verleden. Dat heeft me geholpen om van sommige instinctieve reacties af te komen, waar ik en mijn omgeving last van hadden. Dat was echt nieuw. Ik ken mezelf nu beter en weet dat er behoefte aan contact onder ligt. Dat is waardevol voor mij persoonlijk èn voor mijn organisatie. Ik ga verder met het verdiepingsjaar van ‘De Juiste Maat’, want jezelf goed kennen staat voorop als je iets wilt bereiken met je organisatie."

Willem van de Vegte
"Als je een opleiding zoekt waar je in de luwte kan blijven staan, dan is Instrument voor hulp absoluut ongeschikt."

"Ik kreeg al jaren de nieuwsbrief. Anderhalf jaar geleden las ik over Instrument voor hulp en dacht meteen: ‘Dit is voor mij gemaakt.’ Ik zit al jaren in het vak van trainer en coach, eerst bij Mercedes-Benz, en sinds 6 jaar vanuit Tricom, de organisatie die ik samen met een oud-collega heb opgericht. Ik merkte dat de oude manier van werken, met modellen en theorieën mij steeds meer energie begon te kosten, omdat ik heel goed voelde dat ik met deze benadering de kern miste.
Ik zet letterlijk mijzelf meer in als instrument. In aanleg ben ik vrij mentaal ingesteld, maar ik durf nu naast mijn ratio te vertrouwen op wat ik gevoelsmatig waarneem, en dat ook uit te spreken. Soms sta ik zelf verbaasd van mijn eigen tekst, die dan bovendien nog vaak raak blijkt te zijn. Ik werk minder op wilskracht, gemakkelijker en meer ontspannen. Tijdens trainingen maak ik steeds meer gebruik van wat ik ter plekke waarneem, en wat er met mij gebeurt in het contact. Mijn feedback is preciezer en concreter, mensen kunnen er meer mee.
Als je een opleiding zoekt waar je nieuwe methodes kunt leren en in de in de luwte kan blijven staan, dan is Instrument voor hulp absoluut ongeschikt. Deze opleiding gaat dieper, is persoonlijker dan gewone trainingen. Als ik naar een nieuw blok toe ga, zie ik er wel eens tegenop. Maar ik weet ook dat het goed is en dat wordt keer op keer bevestigd als ik na drie dagen weer naar huis rijd en me realiseer hoeveel impactvolle dingen er zijn gebeurt. Deze opleiding is niet altijd gemakkelijk, omdat je ook echt jezelf tegen komt. Maar als je hier aan geproefd hebt, aan dit contact en aan dit leven in het hier en nu, dan zet er een blijvende verandering in."

Margreet Hertsenberg
"Ik wilde de diepte in met mensen, maar dat lukte niet. Dat heeft me aangezet om Instrument voor hulp te gaan doen."

"Ik werkte als coach en trainer. Ik wilde de diepte in met mensen, maar dat lukte niet en bleek niet zo simpel. Achteraf bezien is dat logisch, ik had immers ook geen contact met de diepte in mijzelf. Ook het overlijden van mijn vader heeft me in die tijd aan het denken gezet. Ik vroeg me af: ‘Is dit het nou?’ Van buiten was ik succesvol, van binnen voelde ik me leeg. Ik had letterlijk het gevoel dat ik aan de oppervlakte leefde. Dat heeft me aangezet om Instrument voor hulp te gaan doen bij het ITIP. Het waren heel bijzondere, intensieve jaren. Soms pijnlijk voor je ego, maar ook zo verrijkend.

Bij Instrument voor hulp lopen er twee stromen tegelijkertijd: enerzijds gaat het over wie je bent, of je contact hebt met je bezieling, wat je werking is op anderen en wat jouw ‘instrumentschap’ is. Anderzijds doe je ervaring op met allerlei werkvormen. Je rugzak vult zich verder met mogelijkheden zoals visualisaties, meditatie en lichaamswerk. Dit trok me aan. Het effect van de opleiding op mij is geweest dat het een meer diepgaand contact met mijzelf en anderen heeft gebracht. Ik ben losser en steviger geworden in mijn werkwijze. Ik werk minder vanuit structuur en vaste programma’s en heb meer vertrouwen in het proces zelf. Ik werd vrijer in mijn werk met mensen, durf meer. De diepgang in de coachingsgesprekken kwam als vanzelf. De opleiding was soms confronterend, maar ook noodzakelijk om die vrijheid te ontdekken en vertrouwen te krijgen. Heel verrijkend dus.

Aan wie ik Instrument voor hulp aanraad zijn mensen die met mensen werken en zoeken naar verdere verdieping, bezieling en verrijking. Deelname aan de opleiding vraagt wel dat je bereid bent om ook in het diepe te springen. Je kunt niet komen kijken ‘hoe ze het doen.’ Alle aandacht gaat uit naar jezelf, hoe je jouw kwaliteiten ten dienste van jezelf en anderen kunt inzetten. En het leven nu? De lichtheid in mijn leven heeft meer een plek gekregen en ik ervaar veel meer dan vroeger intense momenten van liefde en geluk."

Maarten van Rootselaar
"Ik ben meer en meer gaan vertrouwen op mijn eigen waarneming."

"Bijzonder vond ik dat we voortdurend ‘leermateriaal’ voor elkaar waren in de opleidingsgroep: we oefenden in steeds wisselende tweetallen op elkaar. Ik kreeg hierdoor meer inzicht in mijzelf en ik leerde steeds diepgaander te werken met een ander. Het meest wezenlijke voor mij was het feit dat ik daarbij meer en meer ben gaan vertrouwen op mijn eigen waarneming. En zelf kwam ik door de opleiding steviger in mijn schoenen te staan: ik heb beter contact gekregen met de mensen direct om mij heen. Na Instrument voor hulp ben ik, naast mijn bestaande beleidswerk, begonnen met een eigen coachingspraktijk. Daar ben ik heel blij mee. Ik geef terug wat ik waarneem en volg mijn intuïtie, om aan het licht te laten komen wat nog onbewust in de ander leeft aan vragen en mogelijkheden. Ik hoor van mensen dat zij meer inzicht krijgen in hun eigen gedrag, en hun leven met meer plezier en ten volle gaan leven. De Energetische opleiding is voor mij nu een logisch vervolg. Eerst leefde ik sterk vanuit mijn hoofd. Nu maak ik contact met wat ik waarneem en met inzet van heel mijn lichaam.
Deze opleiding Instrument voor hulp is geschikt voor iedereen die met mensen werkt en hen wil laten ervaren wat ze ten diepste wensen en waar de blokkades - in gedachten en in het lichaam - zitten. Het is meer dan dat je een aantal technieken of trucjes leert om mensen met deze blokkades om te laten gaan. Je leert hoe je steeds weer anders en vooral op jouw eigen unieke manier met je eigen weerstanden en met die van de ander om kunt gaan. Ga je eenmaal die weg op, dan kun je je blijven richten op wie je in wezen bent en van daaruit een ander begeleiden."

Lizanne Roeleven
"Voordat ik aan de opleiding begon dacht ik dat ik mezelf wel aardig kende. In ieder opleidingsblok werd ik opnieuw wakker geschud, op weer een diepere laag."

"Ik was net met mijn eigen bedrijf in coaching & training gestart en wilde mezelf actief blijven ontwikkelen. In eerste instantie zocht ik naar vakopleidingen op het gebied van coaching. Een collega-vriendin wees me op het ITIP. Op mijn vraag: ‘Is dat niet te zweverig voor mij?’, antwoordde zij: ‘Dat moet niet zijn wat je ervan weerhoudt!’ Nu kan ik zeggen dat juist dit element mij veel gebracht heeft. En zweverig vond ik het niet, integendeel: het is eigenlijk heel praktisch. Als je openstaat en je alles wilt horen, voelen, ruiken en zien, dan is het er gewoon. Het is een kwestie van je zintuigen openzetten en het durven laten binnenkomen. Zo kon ik voelen dat er hulp is; dat heb ik ook echt zo ervaren. Mediteren is eigenlijk ook zoiets praktisch, met je beide voeten op de grond, daar is niks zweverigs aan.

Ik heb mezelf op een diepere en creatievere manier leren kennen. Voordat ik aan de opleiding begon dacht ik dat ik mezelf wel aardig kende. Toch heeft de opleiding me juist op dit punt veel gebracht. In ieder opleidingsblok werd ik weer op een andere manier wakker geschud, op weer een diepere laag. Er is hierdoor meer verbinding gekomen tussen de verschillende kanten van mezelf, ik ben meer één geheel geworden. Ik sta ook opener in het leven. Ik oordeel niet zo gemakkelijk meer, want ik weet nu dat er meer kanten zijn aan iemand dan wat ik op het eerste gezicht zie. Ik ben nieuwsgieriger naar die andere kanten: ‘Wat maakt dat iemand zich zo en zo gedraagt?’ Ik wil zoeken naar wie de ander is en wie ik zelf ben. Verder heb ik geleerd om meer de verbinding te zoeken met mensen. In samenwerking met anderen was ik altijd bevreesd om mijn eigenheid kwijt te raken. Daarom wilde ik ook mijn eigen bedrijf. Nu kan ik ook mezelf blijven tussen anderen. Als ik ergens tegenaan loop dan spreek ik uit wat ik lastig vind, wat ik voel. Ik heb me enige tijd geleden aangesloten bij een maatschap en pluk hier nu de vruchten van; ik heb het echt naar mijn zin!"

Alberic Bruschke
"Ik durf krachtiger beslissingen te nemen, met pappen en nathouden gaat het leven eruit."

"Ik herinner mij nog het moment dat ik tijdens een retraite op een bankje zat en getroffen werd door het besef: ‘God IS er. Dus ben ik een monnik.’ Ik verliet mijn baan bij een verzekeringsmaatschappij en ben toegetreden tot de Cisterciënzer abdij Sion in Diepenveen. Vijftien jaar geleden kozen mijn broeders mij als abt. Ik blijf op zoek naar hoe ik mij als persoon en dus ook in mijn taak als abt kan ontwikkelen. Ik kwam met het ITIP in contact via begeleider Rob Holdrinet. Hij was daadkrachtig en nam geen blad voor de mond. Eindelijk iemand die zich niet liet foppen door mijn voorzichtigheid.

In de gesprekken met Rob en in de daaropvolgende opleiding Instrument voor hulp, kwam mijn ontwikkeling in een stroomversnelling terecht. Het zwaartepunt is in die jaren verlegd van gevangen zitten in mijn persoonlijkheid, naar leven vanuit mijn ziel. In het eerste blok tijdens de opleiding kregen we de vraag om je innerlijke stem een brief te laten schrijven aan je masker. Ik hoorde letterlijk een stem in mij, die zei: ‘Ik ben veilig.’ Ik had het gevoel thuis te komen, niet eens bij mezelf, maar bij een diepere laag, een thuis voorbij leven en dood.

Mede hierdoor heb ik mijn leiderschap versterkt. Ik durf krachtiger beslissingen te nemen: met pappen en nathouden gaat het leven eruit. Sinds de opleiding ben ik me meer bewust dat ik als leidinggevende instrument ben voor wat er gebeurt.

In het klooster is het meestal stil, maar ook hier moeten we ons bewust openstellen voor de stilte, anders kan het gemakkelijk een achtergrond worden waartegen je dagelijks leven gewoon doorgaat. Elke dag begin ik een uur met zitten, open voor de stilte. Dat geeft basis aan mijn hele dag, het geeft rust en vertrouwen. Er zijn verschillen in de kwaliteit van stilte. Er is stilte bij gebrek aan geluid, en er is een diepere stilte, zelfs al is er geluid. Opnieuw het onderzoek: wat is een monnik? De eerste draad van een antwoord is er: iemand die in de stilte contact zoekt met God en zich van daaruit verbindt met anderen."

Marlet Hesselink
"Ik vond het fijn om een plek te hebben waar ik leerling kan zijn. Waar ik mag experimenteren, en stilstaan bij mezelf en waar ik feedback ontvang."

"Ik heb lange tijd gezocht naar wat ik nu precies nodig had om me staande te houden in het werk dat ik doe als trainer en adviseur op het terrein van project- en programmamanagement. Iets dat me kon helpen op de momenten dat het voor mij spannend werd in mijn werk met groepen. Toen kwam ik in contact met het ITIP. Het meest wezenlijke wat ik heb geleerd is toch wel de manier van kijken vanuit de oude verhalen, vanuit de archetypen. Het is een bijzonder gebied, omdat het op het randje zit van wat ik begrijp. Op een diepere laag raakt het me; ik voél waar het over gaat. Ik kan het soms bijna niet uitleggen. Van nature vind ik iets al gauw te vaag. Maar zo via oude verhalen, via dromen, is het heel toepasbaar en praktisch. Het geeft iets waar je wat aan hebt, een inzicht, de juiste woorden. Dat vind ik een enorme verrassing. Verder vond ik het fijn om een plek te hebben waar ik leerling kan zijn. Waar ik mag experimenteren, en stilstaan bij mezelf en waar ik feedback ontvang. Ik vind het belangrijk dat mensen die dit vak beoefenen zo’n plek opzoeken. Op die manier blijf je goed gestemd; hoe klink je ook al weer? Hoe doe je het eigenlijk? Daar weer eens even de tijd voor nemen en niet aldoor maar doorhollen in de routine. Dan kun je jezelf weer op een andere laag ontwikkelen. De opleiding Instrument voor hulp is een andere manier van leren. Een ander soort begrijpen. De term ‘ervaringsleren’ komt in de buurt. Het is niet mentaal of analytisch. Je komt ook weinig flappen en al helemaal geen PowerPoints tegen. Je hoeft geen dingen uit je hoofd te leren, maar er ligt wel theorie onder. Het is niet vaag. In alles wordt je lijf meegenomen, dat is even wennen, maar eigenlijk zo logisch. Het wordt iedere keer weer naar jezelf toe gebracht. Het gaat over jouw instrumentschap en hoe jij dat doet. Dat ervaar je telkens weer. Eigenlijk iedereen die beroepsmatig met groepen mensen werkt zou ik deze opleiding aanraden. Zeker ook de mensen die zelf trainingen geven. Je moet wel weten waar je aan begint. Je kunt zelf niet buiten spel blijven staan. Een intakegesprek is dus belangrijk."

Bert van Boggelen
"Ik wilde al lang iets bij het ITIP doen maar had steeds een smoesje. Ik ken het ITIP uit de tweede hand, via mijn vrouw. De filosofie sprak mij aan. Iets betekenen voor anderen, aangesloten zijn, een licht in de wereld zijn. Dat herkende ik."

"Ik wilde al lang iets bij het ITIP doen maar had steeds een smoesje. Ik ken het ITIP uit de tweede hand, via mijn vrouw. De filosofie sprak mij vanuit mijn achtergrond (mijn vader was dominee) wel aan. Mensen helpen dicht bij zichzelf te komen en vanuit hun diepste verlangen dingen doen en in de wereld neerzetten. Iets betekenen voor anderen, aangesloten zijn, een licht in de wereld zijn. Dat herkende ik. Na acht jaar werken bij het CNV begon ik aan het Persoonlijk Traject: het goede moment om iets aan mezelf te doen. Ik was algemeen secretaris/directeur van het CNV (Christelijk Nationaal Vakverbond). Samen met nog drie directeuren gaf ik leiding aan de maatschappelijke rol van de vakcentrale. Daarbij hield ik me voornamelijk bezig met de interne organisatie. Dat paste bij mij. Ik zeg opzettelijk paste, want er heeft zich in mij op dit terrein een wezenlijke verandering voltrokken. Met een toenemende bewustzijn over mezelf, realiseerde ik me dat ik zeer bedreven was in figuurlijk afwezig zijn. In vergaderingen droomde ik weg of las ik mijn mail. Thuis vroeg ik mijn kinderen drie keer hetzelfde en hoorde het antwoord niet. Ook in de ITIP groep probeerde ik steeds weer muurbloem te spelen. Hier ben ik mee aan de slag gegaan: de eerste stap naar aanwezig zijn. Ik merkte als ik ervoor koos er te zijn, dan was ik er ook. Van nature ben ik eerder terughoudend dan naar buiten tredend. Meer op de achtergrond, de tweede man, ik wou niet haantje de voorste zijn. Maar ik wist dat de voorzitter ermee zou stoppen en dat het voorzitterschap aan mij was, tenminste als ik het zou durven. Het begon te kriebelen en ik realiseerde me dat ik wel wilde maar dat ik het ook heel spannend vond. Ik blijk er heel erg van te genieten en ik ben over mijn angst heen. Ik heb betekenis voor mensen in het maatschappelijk debat. Het doet er toe en het is goed ergens voor de staan. Genuanceerd zonder grijs te worden. Voor mij persoonlijk is het bijzonder dat ik juist gelukkiger ben als ik uit de schaduw stap. Ook hebben we met het ITIP een traject gestart voor leidinggevenden binnen het CNV. Leidinggevenden vonden dit traject spannend en wilden liever iets meer instrumenteels. Maar toen ze over de schroom heen waren, bleek het enorm verbindend te werken. In De ITIP Opleiding werd het aanwezig zijn voor mezelf nog preciezer: ik wilde volledig mijn plek innemen. Ik kan nu zeggen dat ik mijn plek ingenomen heb; thuis en in mijn werk."

Dagboek van een deelnemer
"Ineens is het zover en zit ik met 17 andere deelnemers en onze begeleider in een groep. Het is duidelijk dat iedereen het loeispannend vindt. Je voelt dat je met de billen bloot gaat. Maar dat wil ik ook. Het wordt tijd om echt te gaan leven."

Een vaak gestelde vraag aan ons is: ‘Wat gebeurt er eigenlijk in jullie opleidingen?’ Het antwoord zou meerdere boeken kunnen vullen omdat de weg door onze opleidingen voor iedere deelnemer anders verloopt. Om toch een indruk te geven, laten we een oud deelneemster aan het woord die met de hulp van haar dagboek terugkijkt op haar eerste ervaringen binnen de ITIP Opleiding.

Voorafgaand aan al onze opleidingen vindt een intakegesprek plaats waarin, zowel van de kant van de deelnemer als van de kant van het ITIP, gekeken wordt of het volgen van een opleiding een goed idee is. Belangrijk is dat elke vraag gesteld kan worden en er een open contact is.

"Het intakegesprek zal ik nooit vergeten. De begeleider van het ITIP ontvangt me bij haar thuis. Alles lijkt zo gewoon maar toch is het gesprek heel intiem. Ik sta versteld hoe iemand zo snel tot de kern kan komen. Na mijn intake begin ik direct met het beantwoorden van de vragen en het maken van een levensbeschrijving. Wat zet je er in en wat niet? Ik ben een perfectioniste en wil het goed doen. Oei, dat is juist waar ik zo last van heb. Bang om fouten te maken en steeds mezelf vergelijken. Ik lees in mijn dagboek: De tevredenheid wisselt; elke keer als er een verslag binnenkomt van een andere deelnemer dan lees ik de mijne nog een keer over."

De opleiding duurt 3 jaar. Het eerste jaar bestaat uit 3 blokken van 3 dagen, 3 blokken van 2 dagen en een intensive van 5 dagen. Daarnaast krijg je 3 voorbereidende lezingen (online te volgen). Tussen de blokken door heb je contact met mede-deelnemers en je kunt ook altijd de begeleiders van het ITIP benaderen. Het eerste blok begint op donderdagmiddag in Conferentiecentrum De Poort.

"Ineens is het zover en zit ik met 17 andere deelnemers en onze begeleider in een groep. Het is duidelijk dat iedereen het loeispannend vindt. Ik ook. Waar ben ik bang voor? Wat anderen van me vinden? Blijkbaar toch wel een beetje. Je weet dat dit niet zomaar een cursus is. Je voelt dat je met de billen bloot gaat. Maar dat wil ik ook. Het wordt tijd om echt te gaan leven. In mijn dagboek staat: Ben ik bang dat het kleine domme meisje tevoorschijn komt?"

"De begeleider geeft een inleiding over het schema van Wilber; over de weg van vervreemding en de weg terug naar jezelf. In de subgroep bespreken we de vijf manieren waarop je persoonlijkheid (het ego) ervoor zorgt dat je net niet echt hoeft te zeggen wat er in je omgaat. Leuke vorm en een eyeopener voor mij! Het wordt duidelijk hoe ik dat precies doe. Iets wat voor mij heel vanzelfsprekend is, blijkt mensen op een veel grotere afstand te plaatsten dan ik dacht."

Een blok wordt geleid door een senior-begeleider en een co-begeleider. Ieder blok kent zijn eigen thema’s die voortbouwen op de vorigen. In dit eerste blok vertelt de begeleider over de weg van de mens, de dynamiek tussen verlangen en weerstand, ziel en persoonlijkheid. Welke patronen heb je opgebouwd gedurende je leven en hoe word je er vrijer van?

"We praten, doen oefeningen en lichaamswerk, wisselen uit. De begeleider is scherp maar liefdevol. Ik zak steeds dieper in mijzelf. Ik ervaar mijn verlangens, maar ook hoe ik ze weersta. Ik voel hoe het verleden in mij speelt en hoe ik geneigd ben vast te houden aan patronen die me onvrij maken. Ik noteer: Wat ben ik hard naar mijzelf. Ik oordeel me suf. Tegelijkertijd voel ik ook hoeveel liefde er in me zit. Wat is de sleutel?"

"In de ochtend wordt gekeken naar de dromen van de afgelopen nacht. Het prettige vind ik dat niets opgelegd wordt maar dat de werkwijze slechts een bedding is waarin mijn ervaring mij van alles leert over mijzelf. Er vallen kwartjes: ‘Liefde of vervreemding, het begint bij hoe ik het contact aanga.’ Ik voel me meer levend dan ooit. Alsof een last van me af is gevallen. De groep voelt veilig en vertrouwd. Wat een weelde dat ik zo mag leren. De laatste dag sta ik stil bij wat de dagen ons gebracht hebben en wat we er straks mee gaan doen als we thuis zijn. Ik heb zin om wat ik geleerd heb toe te passen. Deze woorden blijven me nog bij: Het leven wordt misschien niet makkelijker maar wel rijker en waarachtiger."

Martien Korsten
"Ik stond voor de spiegel en zag mezelf. Ineens trof mij de gedachte: ‘Ik wil niet zo worden als mijn vader. Zo zwijgzaam, zo moeilijk om contact mee te krijgen. Het zal toch niet zo zijn dat ik pas ga praten over wat er in me omgaat als ik tachtig ben?"

"Ik stond voor de spiegel en zag mezelf. Ineens trof mij de gedachte: ‘Ik wil niet zo worden als mijn vader. Zo zwijgzaam, zo moeilijk om contact mee te krijgen. Het zal toch niet zo zijn dat ik pas ga praten over wat er in me omgaat als ik tachtig ben?’ In diezelfde tijd vertelde mijn vriend Jan over het ITIP. Hij was daar net aan de Opleiding begonnen. Ik hoorde hem zo enthousiast vertellen en dacht: waar heeft hij het over? Tegelijkertijd was er ook iets waar ik geen naam aan kon geven, maar wat me wel aantrok in wat hij vertelde. En ik zag hoeveel het hem en zijn vrouw bracht. Mijn vraag werd me duidelijk: stap ik in de schoenen van mijn vader of niet? Ik was mezelf ook wel een beetje zat. Ik wilde mijn gelijkhebberige, scherpe kanten aanpakken, mijn neiging te blijven hangen in dat de dingen moeten gaan zoals ik het wil. Ik zag dat niemand, inclusief mezelf, daar gelukkig van werd. De eerste keer dat ik naar De Poort reed waar de opleiding wordt gegeven, dacht ik: ‘Mijn God, wat gaat er gebeuren?’ Al tijdens het eerste blok voelde ik: ‘Ik weet niet wat dit me gaat brengen, maar hier zit ik goed.’ Het was alsof ik thuiskwam. Er is geen gêne. Je spreekt met elkaar over wat er echt in je omgaat en niet wat je behoort te zeggen. Ik hoorde het nieuws dat ik kanker had tijdens een blok. Ik durfde niet naar huis. Wat ik zo bijzonder vond was dat niemand van de begeleiders toen een beslissing voor mij nam. Ze bleven bij me maar lieten mij zelf kiezen. Een paar uur later was het me duidelijk, ik moest naar mijn vrouw. Toen ben ik naar huis gegaan. In de tijd erna heb ik een soort stille aandacht ervaren. Toen ik er tijdens de intensive weer was, kon ik aan allerlei kleine dingen merken dat het hele team op de hoogte was van wat er met mij gebeurd was. Ze waren zo gefocust, zo geconcentreerd en tegelijk op afstand. Ze raakten precies die dingen aan waaruit bleek dat ze er met hun hele aandacht bij waren. Ze wisten van het overlijden van mijn vriend Jan, die mij op het spoor van het ITIP zette en van de ziekte van mijn vader, die kort daarna overleed. Het ITIP is zo tot steun geweest in die tijd. Pure hulp. De opleidingen bij het ITIP hebben me veel opgeleverd. Het besef dat ik geen regie heb over wat me overkomt, maar dat ik altijd een keus heb hoe ik daarop wil reageren. En dat het iedere keer echt bij mij uitkomt, dat ik het begin van de beweging ben. Ik ben meer gaan uitreiken naar mensen. Ik ben minder betweterig geworden, pratend vanuit een toren. Ik ben van toeschouwer meer deelnemer geworden. Ik kan de twijfel beter toelaten en tegelijk rustig blijven. Dat hoor ik ook terug van mijn huidige collega’s. Ik ben milder geworden maar tegelijk krachtiger in wat ik werkelijk van waarde vind."