deelnemers over onze opleidingen

Maaike van Zijverden
“Eigenlijk mag de Opleiding wel 30 jaar duren en niet 3 jaar. De enorme vakkundige en betrokken begeleiders, het werken in de groepen, het heeft me veel gebracht.”

Door de ITIP Opleiding neem ik mezelf meer serieus. Alles was vroeger hoofd, mijn lijf was er puur om het hoofd te vervoeren. Dat vind ik de grote kracht van het ITIP, dat je lijf erbij betrokken wordt met het lichaamswerk. En inmiddels doet het gewoon echt mee.
Ik ga ook meer mijn eigen route, waar ik voorheen altijd geneigd was om erg met andere mensen mee te denken. Vooral ook in mijn werk, wat een vrij hoofdelijke wereld is, met veel logica. Maar als iets niet fijn voelt, is het niet fijn. En daar dan toch iets mee doen. Ik dacht dat het lastiger zou worden als ik dat zou doen, maar het schept vooral duidelijkheid en helderheid voor mezelf en tot mijn verrassing ook voor de ander.

Een ander belangrijk aspect aan het ITIP zijn de groepen. In elke groep zitten wel mensen die met dezelfde dingen worstelen als waar jij ook mee worstelt. Dat vond ik heel prettig. Zo werk ik altijd heel hard voor mijn bestaan, in plaats van dat ik gewoon mag zijn wie ik ben. Dat blijken dus heel veel mensen te kennen?! Daarin voel ik me dan erkend, gezien en is het leerzaam dit naast elkaar te doorleven. Zo ben ik inmiddels milder naar mezelf. Eigenlijk mag de Opleiding wel 30 jaar duren en niet 3 jaar. Een heel leven lang, er blijft zoveel te leren. De enorme vakkundige en betrokken begeleiders, het werken in de groepen, het heeft me veel gebracht.

Bert van Boggelen
"Ik wilde al lang iets bij het ITIP doen maar had steeds een smoesje. Ik ken het ITIP uit de tweede hand, via mijn vrouw. De filosofie sprak mij aan. Iets betekenen voor anderen, aangesloten zijn, een licht in de wereld zijn. Dat herkende ik."

"Ik wilde al lang iets bij het ITIP doen maar had steeds een smoesje. Ik ken het ITIP uit de tweede hand, via mijn vrouw. De filosofie sprak mij vanuit mijn achtergrond (mijn vader was dominee) wel aan. Mensen helpen dicht bij zichzelf te komen en vanuit hun diepste verlangen dingen doen en in de wereld neerzetten. Iets betekenen voor anderen, aangesloten zijn, een licht in de wereld zijn. Dat herkende ik. Na acht jaar werken bij het CNV begon ik aan het Persoonlijk Traject: het goede moment om iets aan mezelf te doen. Ik was algemeen secretaris/directeur van het CNV (Christelijk Nationaal Vakverbond). Samen met nog drie directeuren gaf ik leiding aan de maatschappelijke rol van de vakcentrale. Daarbij hield ik me voornamelijk bezig met de interne organisatie. Dat paste bij mij. Ik zeg opzettelijk paste, want er heeft zich in mij op dit terrein een wezenlijke verandering voltrokken. Met een toenemende bewustzijn over mezelf, realiseerde ik me dat ik zeer bedreven was in figuurlijk afwezig zijn. In vergaderingen droomde ik weg of las ik mijn mail. Thuis vroeg ik mijn kinderen drie keer hetzelfde en hoorde het antwoord niet. Ook in de ITIP groep probeerde ik steeds weer muurbloem te spelen. Hier ben ik mee aan de slag gegaan: de eerste stap naar aanwezig zijn. Ik merkte als ik ervoor koos er te zijn, dan was ik er ook. Van nature ben ik eerder terughoudend dan naar buiten tredend. Meer op de achtergrond, de tweede man, ik wou niet haantje de voorste zijn. Maar ik wist dat de voorzitter ermee zou stoppen en dat het voorzitterschap aan mij was, tenminste als ik het zou durven. Het begon te kriebelen en ik realiseerde me dat ik wel wilde maar dat ik het ook heel spannend vond. Ik blijk er heel erg van te genieten en ik ben over mijn angst heen. Ik heb betekenis voor mensen in het maatschappelijk debat. Het doet er toe en het is goed ergens voor de staan. Genuanceerd zonder grijs te worden. Voor mij persoonlijk is het bijzonder dat ik juist gelukkiger ben als ik uit de schaduw stap. Ook hebben we met het ITIP een traject gestart voor leidinggevenden binnen het CNV. Leidinggevenden vonden dit traject spannend en wilden liever iets meer instrumenteels. Maar toen ze over de schroom heen waren, bleek het enorm verbindend te werken. In De ITIP Opleiding werd het aanwezig zijn voor mezelf nog preciezer: ik wilde volledig mijn plek innemen. Ik kan nu zeggen dat ik mijn plek ingenomen heb; thuis en in mijn werk."

Elbrich Jorritsma
“De ITIP Opleiding heeft mij geholpen om dichter bij mezelf te komen. Het heeft me vele lagen van bewustwording gebracht. Ik sta veel vrijer en opener in het leven.”

Ik werd nieuwsgierig naar het ITIP door mijn man die destijds na een intensive startte met de ITIP Opleiding. Toen heb ik het Persoonlijk Traject gevolgd en ben daarna met de ITIP Opleiding begonnen.

De Opleiding heeft mij geholpen om dichter bij mezelf te komen en mijn basis (terug) te vinden. Het heeft me vele lagen van bewustwording gebracht. Waarom ik iets doe, waar het vandaan komt en vervolgens de keuze om het al dan niet in stand te houden.
Zo kreeg ik tijdens de Opleiding inzicht in mijn patronen en gedrag, verbinding met mezelf en kwam ik tot de bevrijdende ontdekking dat alles begint en eindigt bij jezelf. Daarmee vielen er voor mij veel afhankelijkheden weg.

Die inzichten die ik heb opgedaan in de Opleiding hebben mijn kijk op mezelf en het leven veranderd. Hoewel je nooit klaar bent met ontwikkelen, sta ik na de Opleiding veel vrijer en opener in het leven.

Paul Kelder
“Dit laat me niet meer los. Het is een levenswijze. Ik ben minder bezig met wat moet gebeuren, of wat hoort, of zou moeten zijn. Ik geniet nu veel meer van hoe het is. Ik ben meer ontspannen."

Er gebeurden een aantal nare dingen in mijn leven. Een vervelende ontslagprocedure, problemen met mijn relatie en mijn ouderlijk huis dat afbrandde. Dingen die mij raakten. Ik wilde dit niet zomaar naast me neer leggen. Wat ik zo fijn vond aan het ITIP, is dat je vanuit een heel breed spectrum allerlei handreikingen krijgt voor persoonlijke reflectie. Dat vind ik hun kracht.

Van de introductie uit de Opleiding van Bas Klinkhamer weet ik nog goed, wat pas later bij me indaalde, dat je leert studeren. Daarmee bedoel ik te zeggen, niet letterlijk studeren, maar dat je leert op verschillende manieren jezelf te ontwikkelen en op het spirituele pad verder te brengen. ITIP heeft mij getriggerd, nieuwsgierig te zijn, en ook na de Opleiding te kijken wat mij helpt om te blijven studeren en te reflecteren op het leven. Dit laat me niet meer los. Het is een levenswijze.

Wat ik steeds meer waardeer is de “methodeloosheid”. Het is niet zo dat ITIP is gebaseerd op Zen Boeddhisme, het Hindoeïsme, het Jodendom, het Christendom, Sjamanisme of welke traditie dan ook. Dat doen ze heel bewust niet. Er is een spirituele laag binnen het ITIP uit diverse tradities en het is aan jou om je persoonlijke invulling daaraan te geven. Aansluitend hierop is het heel fijn dat het ITIP niet afhankelijk is van één goeroe of leraar, maar dat er een breed pallet is aan goede begeleiders.

Ik leef meer in het moment. Dat is het allerbelangrijkste verschil. Ik ben minder bezig met wat moet gebeuren, of wat hoort, of zou moeten zijn. Ik geniet nu veel meer van hoe het is. Ik ben meer ontspannen.

Marcel Bierings
“Ik ben gewoon een ander mens. Veel rustiger, ik luister veel beter, ik oordeel minder en ik ben ook veel meer in verbinding.”

Het was mijn toenmalige vrouw die me aanspoorde om het Persoonlijk Traject te starten. Eigenlijk om dichter bij elkaar te komen weer. Het tegenovergestelde vond plaats, want ik kwam erachter dat het beter was om uit elkaar te gaan. Misschien had ik dat wel eerder moeten doen zelfs.

Naast een scheiding bracht het Persoonlijk Traject vooral teweeg dat ik dichter bij mezelf kwam. In plaats van alleen maar vanuit mijn hoofd te leven, leerde ik vanuit mijn lijf te ervaren en bij mijn gevoel te komen. Het was vooral het begin van een totaal andere manier van leven.

De eerste keren waren echt wel spannend om mezelf te laten zien. Mezelf te tonen in de groep en me niet weg te cijferen. En ook het luisteren naar je gevoel en er dan ook wat mee doen. Het denken heb ik veel meer leren loslaten ook. Allemaal facetten die ik leerde. Vooral ook de jaren erna ben hiermee verder gegaan in de driejarige ITIP Opleiding. Vanuit mijn hoofd, naar mijn lijf.

Ik weet nog wel dat ik uit het eerste blok kwam. Het leek wel alsof ik in een andere wereld stapte. Ik kwam uit een stuk rust, een puur op jezelf zijn en daar vanuit ging je dan het dagelijks leven weer in. Dat was een hele bijzondere ervaring.

Inmiddels ben ik vier jaar opleiding bij het ITIP verder. Ik ben gewoon een ander mens. Veel rustiger, ik luister veel beter, ik oordeel minder en ik ben ook veel meer in verbinding met alles. In het Persoonlijk Traject snuffel je eigenlijk wat er allemaal kan zijn en het is daarmee vooral een opstap geweest om verder te gaan.

Charlotte Jansen
“Ik kom uit het bedrijfsleven en wat ik heel fijn vind is dat het zo ‘down-to-earth’ is bij het ITIP. Het is echt ‘life changing’ geweest.”

Twee bekenden uit mijn omgeving raadden me aan te starten met het ITIP: “is echt iets voor jou!” Dit heb ik heel intuïtief gevolgd, zonder me daar heel erg in te verdiepen. Ik weet nog goed dat ik de eerste 10 minuten daar zat in een kring. “Of ik ga nu direct weg of in de pauze”, dacht ik. Maar langzaam werd ik toch geraakt en draaide ik bij.

In het eerste blok moesten we foto’s uitzoeken die bij je leven paste. Ik koos een foto met een snelle auto die 180 km/uur ging. Zo was mijn leven! Ik had een eigen bedrijf, heb zelf een huis gebouwd, liep halve marathons en ik hield van tuinieren. Dat gaat nu niet meer omdat ik reuma heb. Ik ben rechtsaf geslagen en zit in een krakkemikkig autootje op een zandweggetje. Het ITIP geeft me handvatten om mijn leven opnieuw in te richten. Sterker nog, ik zou nooit meer terug willen naar mijn oude leven!

Ik leer veel beter naar mijn gevoel luisteren in wat ik wil. Mijn lijf geeft letterlijk aan als het niet meer gaat. Zo leer ik mijn grenzen kennen. Ik leer van mijn eigen lichaam en dat is heel fijn. Mijn identiteit wordt niet meer bepaald door wat ik doe of door het bedrijf wat ik had. Ik voel en leer voelen wat ik zelf wil en wie ik ben en wil zijn.

Ik kom uit het bedrijfsleven en wat ik heel fijn vind is dat het zo down-to-earth is bij het ITIP. Het is grappig en met lol, alles kan gezegd worden en ook gaat het ergens over. Het is echt life changing geweest. Ik hou er helemaal niet van als dat zo gezegd wordt, maar zo is het wel. De beste keuze die ik ooit gemaakt heb in mijn leven. Nu ben ik na het Persoonlijk traject de ITIP Opleiding gaan doen om mijn leven nog verder vorm te geven op manier zoals ik het graag wil.

Ruben Wijers
“Ik was helemaal niet zo bezig met persoonlijke ontwikkeling of zelfreflectie. Maar het is supergoed bevallen!”

Ik was helemaal niet zo bezig met persoonlijke ontwikkeling of zelfreflectie. Mijn zusje en vader hadden ervaring met het ITIP en raadde het me aan. Ik las een stukje op de website wat ging over het doorbreken van de dagelijkse sleur waar je in zit. Dat herkende ik: ik word wakker, ik ga naar m’n werk, ik ga sporten, ik ga slapen en de volgende dag weer hetzelfde. Zonder verwachting heb ik me toen ingeschreven.

Het is supergoed bevallen! Het is niet dat je jezelf hoeft te veranderen, maar je gaat bepaalde patronen of gedragingen eerder herkennen, waardoor je hier sneller op kan handelen.

Ik had ook zeker wel weerstand tegen het lichaamswerk en het groepsproces. Ik was vrij gesloten en dan is het delen van gevoelens naar mezelf en een groep echt wel spannend. Maar daar heb ik ook zoveel van geleerd. Juist van die groep en wat je bij anderen ziet.

Wat ik ook zo prettig vond is dat er géén theorie over je heen gegooid wordt. Het is echt vanuit jezelf, er is geen oordeel en daar komt ieder uit bij zijn eigen verhaal.

Lea Cammeraat
“Het bijzondere is dat je de ervaringen zo doorleeft in de oefeningen, dat je ze meeneemt in het dagelijkse leven. Ze zijn in mijn geheugen gegrift.”

Ik had al wat individuele gesprekken gedaan en was op zoek naar meer verdieping en het proces met jezelf in een groep aan te gaan. Van drie instituten heb ik de website bekeken. Door het lezen van ervaringen van anderen op de website kreeg ik tranen in mijn ogen. Híer wil ik zijn, dacht ik toen en zo startte ik met het Persoonlijk Traject.

Verdiepen, reflecteren, spiegels voor elkaar zijn, een langer proces ingaan, het gezamenlijke, de verbinding, weten dat je niet de enige bent met worstelingen, dat zijn zo dingen die ik zocht. Ik was net terug van een intens avontuur aan de andere kant van de wereld, toen ik mijn spullen pakte voor deze innerlijke reis. De eerste avond voelde ik een opluchting en lichtheid, relativering en humor ook, een herkenning in de ander. Andersoortige thema’s misschien, maar de basis of de kern is gelijk. Dat het allemaal zo universeel is waar iedereen mee bezig is, dat iedereen gezien wil worden en verbinding wil voelen.

Het bijzondere is dat je de ervaringen zo doorleeft en doorvoelt in de oefeningen, dat je ze meeneemt/toepast in het dagelijkse leven. Ze zijn in mijn geheugen gegrift omdat ik ze met mijn lichaam gedaan heb. Dat is meer dan alleen het cognitieve. De ervaringen zijn in mijn systeem gaan zitten, een soort verankering. Daar pluk ik elke dag nog de vruchten van. Als ik nu een lastige situatie tegenkom, dan ga ik terug naar de oefeningen en inzichten van tijdens het Persoonlijk Traject. Ze zitten in me als een levende herinnering.

Ton Stevens
“Ik kom uit een vrij stoer milieu, waar je gewoon maar doorgaat. Liefde en mededogen voor mezelf, ik denk dat ik dat voorheen niet had.”

Ik kom uit een vrij stoer milieu, waar je gewoon maar doorgaat. Militaire dienst gedaan, 20 jaar boksen en nu alweer 22 jaar bij de brandweer. Een doelgerichte en harde wereld, een stoere mannencultuur. Na enkele individuele gesprekken deed ik de intensive (retraite) bij het ITIP. “Wow, dit bestaat ook”, besefte ik me toen. Van daaruit begon ik het Persoonlijk Traject.

Het Persoonlijk Traject heeft me enorm veel gegeven in mijn leven. In essentie de liefde en mededogen voor mezelf. Dat is een groot begrip, maar voor mij wel heel essentieel. Ik denk namelijk dat ik dat voorheen niet had.

Wat zo fijn is binnen het ITIP is de vertrouwde en warme omgeving waarin je terecht komt. Dat heeft me enorm geholpen, zeker voor iemand die vrij wantrouwend van aard is.
In het Persoonlijk Traject heb ik vooral mijn patronen leren zien en herkennen. Dat er ook wat anders is dan die hardheid, het maar doorgaan en het knokken. Na het Persoonlijk Traject ben ik dan ook verder gegaan met de ITIP Opleiding om dit nog verder uit te diepen.

Binnen de brandweer cultuur probeer ik nu meer liefde en respect in te brengen. We kunnen er ook zo steeds beter over praten. Grove grappen bijvoorbeeld. Als die niet geaccepteerd worden, kan daar gewoon over gesproken worden binnen de groepen waar ik werk, dat is écht anders. Dat krijg ik dan terug, dat we een fijnere onderlinge verstandhouding hebben met elkaar.

Lilian Kraan
“Ik was op zoek naar een gedegen professionele opleiding die óók authentiek is. Om een betere coach te worden wilde ik daarnaast vooral aan mezelf werken.”

Ik was op zoek naar een gedegen professionele opleiding die óók authentiek is. Waar je warmte en bezieling ervaart. Een opleiding die diepgang heeft en doorleefd is. Niet een die werkt met “één of ander theorietje”. Je wil dat er goed over nagedacht is en dat het hart erbij zit. Deze combinatie vond ik helemaal bij het ITIP.

Tijdens de opleiding leer je werken met verschillende methoden. Om een betere coach te worden, wilde ik daarnaast vooral aan mezelf werken. Patronen doorbreken. Ik verlangde naar verbinding maken met mezelf en met de ander.

In het eerste blok voelde de groep al heel fijn en veilig aan. Door de veilige groep en de zorgvuldige begeleiding durfde ik op meerdere momenten patronen doorbreken. Dat was ongelooflijk waardevol voor mij. Het was een jaar waarin ik ontzettend veel geleerd heb. De basis voor coaching is hier gelegd en het ontwikkelt zich steeds verder. Omdat ik het aan den lijve ondervonden heb, weet ik hoe spannend innerlijke processen zijn en kan ik anderen daarin als coach goed begeleiden.

Anne Sigmans
“De burn-out is het grootste geschenk wat ik ooit heb gehad, anders was ik hier nooit aan begonnen.”

Een paar jaar geleden kwam ik ziek thuis te zitten. Je zou het een burn-out kunnen noemen of in ieder geval was het ‘heftige stress’. Ik werd letterlijk ziek met Pfeiffer en allerlei lichamelijk klachten erbij. Om dit bij de kern aan te pakken ben ik bij een therapeut geweest, die hielp me weer op weg met voldoende zelfvertrouwen om op zoek te gaan naar een baan en mijn leven weer op te pakken.

Ik was zo gefascineerd door de werking van de mens, beginnend vanuit mijn eigen hulpvraag, dat ik verder wilde hierin. De therapie richting mij was klaar, maar mijn behoefte aan persoonlijke ontwikkeling niet. Ook wilde ik in groepen werken en zo kwam ik bij het ITIP.

Ik houd van theorie, maar het werken met je gevoel en het energetische werk is echt een meerwaarde. Ik kan hier wel uren over praten. Zeker als ik vertel over mijn verlangen om ook dit werk te doen. Als het gaat over coaching en mijn weg daar naartoe, dan kan ik uren blijven vertellen met hart en ziel. Ik vind dit werk prachtig mooi. De burn-out is het grootste geschenk wat ik ooit heb gehad, anders was ik hier nooit aan begonnen.

Herman Kostelijk
"Dit zelfinzicht heeft me zowel op het professionele, als op persoonlijk vlak geholpen om anders in het leven te staan dan daarvoor."

“Je bent tandarts en je hebt de driejarige opleiding gevolgd, een combinatie die niet vaak voorkomt en daardoor wellicht interessant is voor anderen om te horen wat jouw ervaringen met het ITIP zijn?” was de intro voor dit stuk…En inderdaad, ik ben geen collega’s tegengekomen. Wel mezelf. En dat, in de loop van de drie jaar dat ik de opleiding gedaan heb, heeft me inderdaad zowel op het professionele als persoonlijke vlak geholpen om anders in het leven te staan dan daarvoor. In het persoonlijk vlak was ik onduidelijk naar anderen, vond het moeilijk keuzes te maken en begreep anderen niet altijd. Ik kon mezelf goed verbergen. En om dat bloot te geven: wat was dat spannend, maar tegelijkertijd bevrijdend om te merken dat spannend iets is dat je zelf maakt en dat anderen (lees: mede ITIPers) je kunnen helpen daarvan los te komen. Het leverde me zoveel meer inzicht in mezelf op. En rust. Onvermoede dieptes werden ontdekt en kregen de mogelijkheid eens naar buiten te treden: en eenmaal losgemaakt, is het een doos van Pandora die niet meer dicht wel: je kunt er niet meer omheen dat jij dat ook bent….En acceptatie van de mens die je bent, en daarmee ook van de ander, die ook maar een mens is.
Zo ook in het professionele vlak: ik houd van mijn vak, en daarbij juist van de omgang met mensen, hoewel ik grotendeels ga voor het technisch top presteren; en hoewel ik al op een prettige en persoonlijke manier met mijn patienten omging, is er een verrijking opgetreden die ik anders niet had bereikt. Mijn zelfinzicht heeft me doen besluiten ook in mijn vak keuzes te maken en buiten gebaande paden te gaan waardoor ik nu, een aantal jaren later, gespecialiseerd ben en het gevoel heb goed werk te leveren waarmee ik en mezelf en patienten een dienst bewijs. Ik zou iedereen het plezier in zijn werk gunnen dat ik heb, en ik zie dat het ITIP hier een belangrijke rol bij heeft gespeeld: mijn essentie is bovengekomen en durf ik te laten zien. En met plezier ontmoet ik nog regelmatig jaargenoten van het ITIP, in intervisie, om met hen bij de les te blijven. Dat helpt, en is naast lerend ook nog liefdevol: je kent elkaar, door en door. Waardoor de invulling die mijn leven heeft gekregen door het ITIP regelmatig benadrukt wordt. Tevreden, ben ik dan. En ga ik weer blij van zin aan de slag. Volgende patiënt! ;-)

Jaap Jan Krikken
“Ik heb nu de tools om beter naar mijzelf te luisteren, naar wat ik wil en wat goed voelt. Het klinkt zo vaag, maar het wordt zo concreet!”

Het Persoonlijk Traject heeft mij de tools gegeven om beter naar mijzelf te luisteren, naar wat ik wil, wat mijn lichaam aangeeft, wat goed voelt. Het klinkt zo vaag, maar het wordt zo concreet!

Zo heb ik de wens om in een liefdevolle relatie met mijn ouders te staan. Door allerlei familie dynamieken ervaar ik dat soms als lastig. In dit proces heb ik frustraties, irritaties, teleurstellingen en behoeften van elkaar leren onderscheiden. Middels ‘opstellingen’ leer je hoe je anders kan reageren en sta je stil bij wat die situatie in jou oproept. Dit heeft mij geholpen bewust te worden van een liefdevolle en effectieve houding om meer te groeien in die relaties.

Het is absoluut een leerzaam en zingevend proces geweest. Ik heb geleerd de waarde van de alledaagse zaken bewuster te ervaren. Ik word daar gewoon blij van. Naast mijn drukke leven waar ik van hou, heb ik ook geleerd om de dingen rustig te doen. Gewoon even een rustig ommetje in de stad zonder dat ik onderweg ben, of het gevoel heb te laat of te snel te zijn. Leren genieten van belangrijke relaties en de alledaagse zaken om me heen. Dat ervaar ik als levensgeluk.

Floor Manschot
“Ik zie steeds scherper hoe ik allerlei beelden graag hoog wil houden voor mezelf en voor de buitenwereld.”

Door de ITIP Opleiding zie ik steeds scherper hoe ik mezelf saboteer door allerlei beelden die ik graag hoog wil houden voor mezelf en voor de buitenwereld: bijvoorbeeld dat ik stoer, stralend en enthousiast ben, dat ik alles goed kan maken voor anderen, dat ik heus wel weet hoe het zit. Door het lichaamswerk, het werken met dromen en bronboeken en de ruimte voor stilte binnen de ITIP Opleiding, raakte ik steeds vertrouwder met een ander deel van mij, de ziel. Daar kom ik dichterbij als ik het niet allemaal hoef te weten en ruimte maak voor alles in mij, ook wat ik liever niet laat zien: kwetsbaarheid, machteloosheid, boosheid, verdriet. En paradoxaal genoeg brengt juist dat me bij een enorme levenslust en een enorm vertrouwen in het leven.

Een heel concreet voorbeeld van deze veranderde levensinstelling was onze verhuizing afgelopen jaar van Utrecht naar de Achterhoek, waarbij ik ook mijn geliefde baan heb opgezegd. Dat was tegen alle logica en verstand in en toch wist ik diep van binnen dat we dit moesten doen. Gelukkig kon mijn gezin hier in mee. Het is één van de beste beslissingen in mijn leven. Dat is misschien wel het belangrijkste resultaat, dat ik een enorm vertrouwen heb gekregen in het leven.

Dennis Dijkstra
“Ik ben autodidactisch ingesteld, maar er zijn momenten in het leven dat je hulp nodig hebt.”

Ik kwam op een kruispunt in mijn leven waar ik stappen moest maken, persoonlijk om weer verder te kunnen. Ik liep vast en ik merkte dat mijn omgeving er ook om vroeg. Ik ging op zoek naar hulp of begeleiding. Ik ben zelf autodidactisch ingesteld, maar er zijn momenten in het leven dat je hulp nodig hebt.

Het heeft me heel veel gebracht, vooral privé maar ook zeker in werk. Het heeft me bewuster gemaakt. Bewuster van mijn lijf en gevoelens. Het heeft me leren kijken, naar mezelf en ook naar anderen. Onbevangen en zonder vooroordeel naar wat er is. Ik ben me bewust geworden van mijn rol en wat ik te doen heb in het leven.

Eén van de grote krachten van het ITIP is dat je ook ziet bij anderen waar ze doorheen gaan, dat je dat mee ervaart. Dat heeft me soms ook nederig gemaakt, knap hoe anderen ergens doorheen gingen. Het maakt me mededogend en dat neem je mee in je eigen leven.

Gonny Haasken
“De ITIP Opleiding is een cadeau voor iedereen. De groep is de veiligste plek die je je maar voor kunt stellen.”

Ik signaleerde patronen bij mezelf die zich voortdurend herhaalden, met name in de relationele sfeer. Ik stak “mijn klauwen” uit wanneer de liefde te dichtbij kwam. Eigenlijk durfde ik de liefde niet echt toe te laten.

Het eerste jaar was een enorme confrontatie met mezelf. Binnen een half uur na aanvang van een blok was ik al in gevecht met mijn tranen, en alles wat bij weerstand komt kijken. Soms ook met de begeleider van het blok. Al snel bleek dat ze mij waardevolle bronnen van hulp aanboden. Wat kreeg ik een spiegel voor en wat leerde ik veel over mijn patronen en angsten. Ik leerde o.a. dat een zachte rustige vrouw pas een krachtige stoere vrouw maakt, ik leerde grenzen aangeven en leerde NEE te durven zeggen...Ik leerde zoveel! Na een jaar bleek het nog niet klaar en was het logisch verder te gaan.

De ITIP Opleiding is een cadeau voor iedereen, zeg ik wel eens. De groep is de veiligste plek die je je maar voor kunt stellen. Alles mag er zijn, alles is goed, ook je vuilste was, grootste woede, diepste verdriet, grootste angsten en uiteraard mooiste vreugde. Al kan ik me voorstellen dat voor velen het “naar binnen gaan” spannend is. Dat is ook spannend! Als je dat uiteindelijk, met vallen en opstaan aandurft, dan is het echt een geweldig cadeau voor jezelf.

Deelnemer
“Mijn leven is zoveel makkelijker geworden zonder dat er feitelijk iets veranderd is; de manier waarop ik er nu in sta is alleen anders.”

Ik zou iedereen de ITIP Opleiding gunnen. Het moet natuurlijk wel passen in je leven; voor alles is een tijd en een plaats. Het is zo’n waardevol traject. Ik heb het als leerzaam ervaren en erg veel plezier gehad. Het belangrijkste inzicht dat ik heb gekregen is wel dat het leven mij altijd leuke en niet leuke dingen zal brengen. Hoe ik hiermee om ga is waar ik handvatten voor heb gekregen. Mijn leven is zoveel makkelijker geworden zonder dat er feitelijk iets veranderd is; de manier waarop ik er nu in sta is alleen anders.

Tijdens de Opleiding heb ik niet dé oplossing op alle levensvragen gekregen en ik weet dat er altijd valkuilen zullen zijn waar ik, met open ogen, in zal lopen. Ik heb geleerd dat het er om gaat hoe ik weer uit die valkuil klim. En ik heb geleerd dat dit niet alleen maar zwaar of heftig hoeft te zijn, met humor en plezier kom je ook een heel eind. De Opleiding heeft mij vertrouwen gegeven: ik kom er wel, via mijn eigen route.

Grietsie Kuiken
"Van huis uit ben ik rationeel en wetenschappelijk ingesteld. Ik wilde de uitdaging aan gaan om het bekende los te laten."

Van huis uit ben ik rationeel en wetenschappelijk ingesteld. Ik wilde de uitdaging aan gaan om het bekende los te laten en me over te geven aan het verlangen om hoofd en hart te verbinden. Alhoewel ik me niet moeilijk uit over mijn gevoelens, was ik toch verrast hoe de sfeer in de ITIP omgeving daar nog aan bijdroeg. Deze voelbare veiligheid die tijdens de blokken gecreëerd wordt door de betrokken begeleiding, nodigde me uit om mijzelf echt onvoorwaardelijk kwetsbaar open te stellen naar de groep en dit anderzijds ook weer te kunnen ontvangen.

Hieruit bleek dat de grootste heilzame werking voor mij persoonlijk het sociale aspect, deze open groepsdynamiek was. De ruimte en aandacht voor elkaar, dat iedereen elkaar gunt zichzelf te zijn, ten diepste met elkaar verbinden om vanuit die kracht elkaar te helpen je persoonlijkheid laagje voor laagje te ‘ont-dekken’. Ik kwam er langzaam achter dat de verlossing van mezelf vooral schuilt in de ander en hoe ik mezelf daar tegenover weet te verhouden. Het was tegen mijn verwachtingen in dat ik vanuit dat besef, momenten zou beleven die ik niet anders kan omschrijven als daadwerkelijk spiritueel, simpelweg het rationeel verklaarbare overstijgend. Ervaringen die ik voor mezelf niet hoef te verklaren, omdat ik voel dat ik het weet.

Door de aandachtige begeleiding, en oefeningen met onder andere energetisch lichaamswerk, meditatie, dromen uitleg en familie opstellingen, heb ik krachtige momenten beleefd. Indrukwekkende en ontroerende ervaringen. Voelbare inzichten in wie ik voor mijzelf en voor mijn omgeving ben. Wat wel en wat niet meer goed bij me past. Ik heb onder ogen gezien dat ik teveel van mijn identiteit en eigenwaarde ontleende aan het voor mij erg belangrijke werk waarin ik al mijn rationele kennis kon gebruiken. In deze schuilplaats vond ik mijn levenskracht volledig gevangen in de door mijzelf opgelegde hoge eisen. Het was evident dat verandering nodig was. Stapje voor stapje heb ik geleerd mezelf ervan los te maken en te vertrouwen op mijn diepste zelf. Na een grote sprong in het onbekende door mijn vaste baan op te zeggen kreeg ik weer lucht en vrijheid om iets nieuws daarvoor in de plaats te laten komen. Door de dingen die voor mij echt van belang zijn de juiste aandacht te geven in het dagelijkse leven en daar naar te handelen heb ik de ruimte in mijn hoofd verbonden met de ruimte in mijn hart, voor mijn gezin en mijn intuïtie. Een verrijking en verademing.

Iddo Verweij
"Ik was gedreven en gepassioneerd dus kon ik de hele wereld aan. Totdat het bedrijf erg hard groeide en ik alle verschijnselen van een burn-out leek te hebben."

18 jaar geleden begon ik als ondernemer. Mijn compagnon en ik begonnen een nieuw bedrijf in het ombouwen en aanpassen van minibusjes voor rolstoel-en personenvervoer. Het was een gat in de markt, de orders stroomden binnen en ons bedrijf groeide gestaag. Het was hard werken met weken van soms wel 80 uur. Ik was gemotiveerd, gedreven en ja, ik was gepassioneerd en dus kon ik de hele wereld aan.
Totdat het bedrijf erg hard groeide en we besloten om te gaan verhuizen. Een nieuw pand, meer personeel en een veranderende organisatie waren het gevolg. Ik wilde alles tot in de perfectie geregeld hebben. Dit bleek echter mijn valkuil. Het was opeens allemaal zoveel geworden dat ik het soms niet meer zag zitten. Ik maakte me druk om de verkeerde dingen. Ik verloor het contact met de mensen om me heen. En ten slotte was ik mezelf niet meer. Ik leek alle verschijnselen van een burn-out te hebben. Wist ik veel…

Na wat googlen (jawel..) kwam ik op de website van het ITIP school voor werk en leven, ik besloot me in te schrijven voor de ITIP Opleiding en het intakegesprek voelde gelijk goed. Hier moest ik zijn. Ik wist eigenlijk niet zo goed waar ik aan begonnen was maar het eerste jaar vond ik best wel heftig. Ik dacht mezelf goed te kennen maar het tegendeel was waar. Het werd een compleet nieuwe ervaring. De verrassende groepsdynamiek, het delen van lief en leed en de gesprekken over echt belangrijke dingen hadden vanaf dag één een grote indruk op me gemaakt. Ik voelde me gelijkwaardig in de groep. Het echt contact maken met de ander, het luisteren naar metaforische verhalen, maar vooral het doen in plaats van bedenken waren elementen in de opleiding die ik erg fijn heb gevonden. Mijn ogen werden opnieuw geopend. De lach en de traan heel dicht bij elkaar. Een andere werkelijkheid zo leek het.

Naarmate de opleiding vorderde begon ik te leren om door andere brillen te kijken, te ontdekken wat er in de diepte zat bij mezelf. Het kleine verlegen jongetje was er nog steeds maar ik vond het niet meer zo erg. Ik mocht weer mijn plaats innemen in de wereld, mezelf laten zien, weer leren spelen en plezier maken. Dit heeft me mijn zelfvertrouwen weer teruggegeven.

Zo heb ik mijn vader op een bijzondere manier kunnen toespreken. Hij werkte 12,5 jaar in mijn bedrijf, hoe uniek is dat! Het was in de kantine tijdens het kerstontbijt waar we met het voltallige personeel aanwezig waren. Ik stond daar niet als directeur maar als zoon die trots was op z’n vader. Ik kon m’n hart laten spreken en bedankte hem met een liefdevolle omhelzing voor wie hij altijd was geweest, mijn voorbeeld van wie ik zoveel heb meegekregen. Zonder ITIP had ik niet gedurfd om mij op deze manier te laten zien. Het was voor mij een ommekeer van angst naar liefde.

Voor iedereen die weer wil leven en werken vanuit het hart kan ik de ITIP Opleiding van harte aanbevelen. Het bewust maken van je eigen patronen zijn zo waardevol voor mij geweest, dat ik oprecht kan zeggen dat ik anders in het leven ben gaan staan. De opleiding is slechts een tussenstation waar je tot bezinning komt. De reis daarna gaat er anders uitzien. Het heeft mijn ogen geopend en ik ben daardoor anders in de spiegel gaan kijken. Meestal met mildheid maar soms ook met focus en scherpte. En wat je in je hart bewaart raak je nooit meer kwijt.

Yvonne Wichers Schreur
“Ik kan in het begeleiden steeds beter bij iemand aansluiten met datgene wat ik al in mijn rugzak heb. Ik voel meer bodem, kracht en overtuiging.”

In het coachen de afgelopen jaren had ik steeds meer de behoefte te coachen vanuit wat er in me opkwam. Ik wenste dat ik daarin meer grond zou krijgen. Nu weet ik dat het goed is om van je intuïtie uit te durven gaan. Vanuit je eigen kracht en bagage die je al bij je hebt. Dat je niet één methode of maniertje leert, maakt ook dat ik graag Instrument voor hulp wilde doen.

Ik kan in het begeleiden steeds beter bij iemand aansluiten met datgene wat ik al in mijn rugzak heb. Ik voel meer bodem, kracht en overtuiging. Ik leer dat het denken, voelen en het doen, op verschillende momenten aandacht vraagt. Daar kan ik op inspelen. Dit heb ik zelf ook doorleefd en weet daardoor hoe ik moet reageren. Dat maakt het zo mooi.

Mijn man zei laatst met een glimlach: “het is heel mooi om te zien, maar ik moet soms wel een beetje wennen aan jouw nieuwe ‘ik’ ”. Minder stoer ben ik aan het doen. Ik stel me kwetsbaarder op en ook vaker zeg ik dat ik het niet weet. Het is goed dat dit gebeurt. Want het was altijd: Oké, dit is niet fijn, mag even misschien, maar dan ook gelijk weer door. Veel doen en veel aanpakken, niet zeuren. Nu spreek ik meer uit over wat ik wil en wat niet. Waar ik voorheen nog wel eens zweeg, zeg ik nu wel wat ik ervan vind en wat ik fijn vind. Dat is echt anders.

Dorus Stoop
“Ik ben er een ander mens van geworden. Elke keer werd ik weer herinnerd aan daar waar het mij om te doen is. In de kern ben ik veel bewuster geworden.”

De ITIP Opleiding heeft me in de eerste plaats heel veel gebracht. Ik ben er een ander mens van geworden. Ik heb mijn schaduwkanten en valkuilen leren kennen. En misschien nog wel belangrijker, ik heb geleerd deze niet te bestrijden maar ze lief te hebben, omdat ze me maken wie ik ben.

Voor de Opleiding wilde ik ook een goed en gelukkig mens zijn alleen, leefde ik op de automatische piloot, onbewust. Nu sta ik vaker stil bij de vraag waarom ik de dingen doe en ben ik meer in contact met mijn gevoel. Vroeger voelde ik ook natuurlijk, maar dat gevoel dacht ik vervolgens weg. In de kern ben ik veel bewuster geworden. Een van de punten waar ik heel dankbaar voor ben is dat de relatie met mijn moeder in deze tijd veel beter is geworden.

Ik heb ervaren dat de driejarige Opleiding voor mij een toevluchtsoord is geweest. Elke keer werd ik weer herinnerd aan daar waar het mij om te doen was, wat je in de waan van de dag nog wel eens kan verliezen. Na de Opleiding heb ik die houvast gelukkig kunnen continueren met de mensen die ik daar heb leren kennen in de vorm van intervisie en andere samenkomsten. Zo werkt het ook weer door in de rest van mijn leven…

Ron van Leeuwen
“Ik blijf in allerlei situaties meer in balans als persoon. Ik maak makkelijker echt contact en verbinding.”

Tijdens de Juiste Maat was ik leidinggevende op het gebied van Finance & HR binnen een sterk groeiende organisatie. Er werd veel van gevraagd en ik had het gevoel dat ik ook iets aan mijn eigen “onderhoud” moest doen. Gelukkig was men bereid om daarin te investeren. Waarschijnlijk had ik het anders wellicht toch gedaan. De Juiste Maat heeft mij geholpen om te ervaren hoe mijn energie te behouden. Het feit dat de groep uit allemaal leidinggevenden bestaat, die elkaar feedback geven en ervaringen uitwisselen, is van grote meerwaarde.

In de verschillende blokken heb ik veel kunnen oefenen op het gebied van balans houden tussen mijn hoofd en hart. Ik ben me bewuster geworden van de effecten van mijn emoties als ik daar teveel in doorschiet of als ik juist te veel met mijn hoofd bezig blijf. Daardoor blijf ik in allerlei situaties meer in balans als persoon. Het maakt ook dat ik makkelijker echt contact en verbinding maak, ook met mensen, waarbij ik in eerste instantie minder een klik voel of me minder verbonden mee voel.

Het meest is me bijgebleven om uit het oordeel te blijven, ontvankelijk en oprecht geïnteresseerd te zijn en aandacht te geven. Het levert me ook nog steeds heel veel op als ik me daarmee openstel voor anderen. Ik heb geleerd om te gaan met mijn eigen karakter daarin.

Evelyn Noltus
“Mijn directeur bracht me in contact met een “energetische coach” van het ITIP. O jee, dacht ik, wat is dit?”

Ik heb een flinke burn-out gehad. Ik werkte in de gezondheidszorg. Mijn directeur bracht me in contact met een “energetische coach” van het ITIP. O jee dacht ik toen, wat is dit? Toch gedaan en vanaf het eerste moment dat ik daar was, voelde ik dat het precies was wat ik nodig had. Vooral omdat ze aansloot bij daar waar ik was op dat moment. En dat er uitgegaan werd van de wijsheid die in je eigen lichaam en ziel zit.

Van daaruit ben ik de ITIP Opleiding gaan doen, om daar verder mee aan de slag te gaan. Mijn leven is door de Opleiding radicaal veranderd. De nieuwe dingen die je wilt oefenen slijten helemaal in, door de lange duur en door de opbouw van het traject. Soms gaat het weer mis en dan kom je weer in de Opleiding, breng je het weer in en kun je weer verder en een laag dieper.

De grootste verandering is dat ik ben gaan leren om mijn eigen plek in te nemen. Ik sta nu stevig in het leven, ik weet wat ik wil, wat ik kan en wat ik niet kan. Als predikant ben ik zielzorger. Dat is heel mooi en ook vraagt het veel. Ik heb geleerd om ook mijn eigen ziel te verzorgen. Telkens weer afstemmen, wat heb ik nodig, wat gebeurt er met me, wat betekent dat.

Machiel Bosch
“Het Persoonlijk Traject is voor mij enorm belangrijk geweest. Ik heb er geen moment spijt van gehad. Ik ben meer de mens die ik echt wil zijn.”

Ik liep volledig vast in mijn dagelijks leven, mijn gewoontes, patronen, mijn relatie. Het werkte niet meer op vele fronten, met allerlei aanleidingen. Ik raakte in een burn-out en een depressie. Ik ging toen naarstig op zoek naar wat er aan de hand was, ik kon het geen naam geven. Hoe moest ik hier verder mee? Zocht diverse vormen van hulp. Iemand tipte mij over het ITIP. Ik had ook haast, er was urgentie. Ik gaf me op. Ik ben gewoon begonnen. Zonder dat ik eigenlijk wist waarmee.

Tijdens dat traject gebeurde er natuurlijk van alles. Veel meer dan ik had verwacht. Ik had aanvankelijk geen idee. Ik dacht ik praat over mijn problematiek met deze en gene en dan ga ik mezelf weer goed voelen. Zoiets naïefs. De eerste keer kon ik de dingen die ik doodeng vond nog voor me houden op de een of andere manier. Ik geneerde me voor mijn angsten. Of ik dacht als ik er niet over praat, is het er toch niet?

Maar de tweede keer, dat weet ik nog wel. Toen ontplofte ik, ongelooflijk emotioneel. De deksel schoot van de snelkookpan, niet eens het ventiel, maar echt de deksel. Daarna was er geen weg terug meer. Vanaf dat moment durfde ik me ook meer bloot te geven, eigenlijk zonder schaamte. Ik durfde mijn problemen onder ogen te zien en erover te praten. Door het hardop te benoemen werd het helder. Ik vond in een veilige omgeving woorden voor wat ik voelde. En ik merkte dat ik niet de enige was, dat dacht ik steeds namelijk. Het was een openbaring. Lang niet altijd leuk. Heel confronterend soms, het bracht me echt van mijn stuk. Alles wat me vastigheid gaf viel weg, daar moest ik opnieuw naar op zoek.

Het Persoonlijk Traject was het begin. Het is voor mij enorm belangrijk geweest en heeft veel inzicht gegeven over wie ik ben. Iets waar ik wanhopig in vast zat heb ik losgelaten. De patronen en overtuigingen dat ik was wie ik was. Dat loslaten was soms doodeng. Ik heb er echter geen moment spijt van gehad want het heeft me veel gebracht. Ik ben meer de mens die ik echt wil zijn.

Sander Galjaard
“In mijn leven ben ik altijd gewend geweest om het alleen te doen. Ik heb geleerd me kwetsbaar op te stellen en te beseffen dat ik het niet alleen hoef te doen.”

In mijn leven ben ik altijd gewend geweest om het alleen te doen en nu heb ik de omslag van ik naar wij gemaakt. Daar heeft het ITIP aan bijgedragen. Ik miste altijd iets in het contact met groepen. Ik kon dat ‘iets’ alleen nooit duiden. Nu besef ik me dat er echte verbinding of hartsverbinding mogelijk is. Ik heb geleerd me kwetsbaar op te stellen en te beseffen dat ik het niet alleen hoef te doen.

In het werken met teams helpt het mij enorm om vanuit mijn gevoel te werken en niet alleen vanuit mijn hoofd met de rationele visie. Steeds vaker geef ik eigenlijk alleen maar mijn gevoel en waarneming terug aan de groep. Dan hoef ik bijna geen extra input vanuit mezelf te geven. Dat kan nog steeds als het moet, want de kennis is er.

Ook is het nog leren en onderzoeken met deze manier van werken. Het is soms gewoon hard werken om niet in oude patronen te vervallen.

Laura Heij
“Er zijn zelfs dingen uit mijn verleden die nu een plek kunnen krijgen, die ik door dit inzicht begrijp en dat geeft rust.”

Door het Persoonlijk Traject heb ik mezelf echt leren kennen en geleerd hoe ik met dingen omga. Je werkt in groepsverband. Als je aan jezelf wil werken moet je je ruimte nemen. Dat was voor mij moeilijk, zeker in het begin. Dit gaat over grenzen aangeven en jezelf vertrouwen. Dat is nog steeds niet altijd makkelijk. Ik kan heel erg bezig zijn met wat anderen van mij verwachten en dan blijf ik maar doorgaan. Ik zeg geen stop of nee, ik neem dan geen ruimte in.

Het verschil na het Persoonlijk Traject is wel, dat ik het mezelf zie doen en weet dat het niet handig is. Ik word dan niet meer boos op mezelf, omdat het mis gaat, maar neem uiteindelijk wel actie, al is het wat later. Daardoor escaleert het niet meer zoals vroeger en door te blijven oefenen ben ik er steeds eerder bij.

De locaties waren trouwens ook echt fijn! Lekker in het bos en in een mooie omgeving. Dat is heel ondersteunend geweest voor mij.

Herman Weelink
"Ik ben heel positief over mijn ervaring met het Persoonlijk Traject. Professioneel en zorgvuldig."

Het Persoonlijk traject is voor mij een begin geweest van een zoektocht die nog steeds gaande is. Een onomkeerbare weg in het vinden van mijn eigen waarheid. Ik ervaar dat ik steeds meer mezelf kan zijn.

Het gaat over identiteitsbepaling, in mijn homoseksualiteit en hoe ik me verhoud tot geloof in het christendom. Mijn vorm in dit alles en hoe mag ik mezelf zijn. Ik dacht dat ik alles een plek had gegeven, maar daar heb ik nog verdere stappen in gezet tijdens het Persoonlijk Traject.

Ik weet nog goed dat het ging over een thema: “nu of nooit”. Daar heb ik toen echt mijn moment gepakt. Ik werd enorm verdrietig. Terwijl ik dacht dat het er niet meer was. Ik voelde me heel erg gezien en gedragen door de groep. Dat is een erg helende en belangrijke ervaring voor mij.

Ik ben heel blij dat ik het ITIP heb leren kennen. Ik zie mezelf daar nog wel eens een vervolgopleiding doen. Ik ben heel positief over mijn ervaring met het Persoonlijk Traject. Professioneel en zorgvuldig.

Erik Peereboom
“Ik ging altijd maar door, met werken, opvoeden, sporten en alles daaromheen. Ik offerde mezelf op en ik verhardde vanbinnen.”

Ik was verwikkeld geraakt in een scheiding. Ik liep aan tegen dingen waar ik maar niet de vinger achter kreeg. Ik was in slaap gesust in die relatie, terwijl ik altijd mijn best had gedaan. Ook naar mijn kinderen. Het was alsof ik ontwaakte uit een droom waar ik me afvroeg hoe ik op dat punt beland was. Ik wilde op onderzoek uitgaan om daar zicht op te krijgen en meer over mezelf te leren.

Snel kwam ik erachter dat ik nooit stil had gestaan bij moeilijke problemen en grote dingen. Ik ging altijd maar door, met werken, opvoeden, sporten en alles daaromheen. Ik offerde mezelf op en ik verhardde vanbinnen. De regie was ik kwijt en snapte niet dat de dingen liepen zoals ze liepen. Ik ben mezelf daarin verloren en met het Persoonlijk Traject heb ik mezelf weer hervonden.

Wat echt een eyeopener was is dat je als mens ook bestaat uit een ziel en dat je daar aandacht aan kan geven. Dat dit ook kwetsbaar is en dat je daar naar kunt luisteren. Ik ervoer dat dit en het onderzoeken van jezelf een onuitputtelijke bron is. Dat je daar altijd naar terug kan grijpen.

Dit geeft veel voor mezelf en ook voor mijn omgeving. Ik ben vooral rustiger, in balans, voel me zelfverzekerder en dichter bij mezelf.

Caroline Vink
“Naast mijn werk hielp het mij ook in de uitdagingen die ik privé had. Ik sta met veel meer kleur en gevoel in het leven. Ik ben veel milder en zachter geworden.”

Toen ik van docent, teamleider in het onderwijs werd, kwam ik bij een coach. Ik kon niet delegeren en liep tegen allerlei dingen aan. De coach, die niets met het ITIP van doen had, gebruikte wel de termen ziel en ego. Mijn ziel kwam er bekaaid vanaf in vergelijking tot mijn ego, zei ze. Op het advies van die coach ben ik gaan wandelen en grasduinen op internet en zo kwam ik de tweedaagse Pijlers van Zelfkennis tegen, bij ITIP. Daar stond letterlijk: “Wie neemt bij jou de beslissing, je Ego of je Ziel?” Daar moet ik zijn, dacht ik. Die tweedaagse was een thuiskomen. Via mijn directeur kreeg ik de mogelijkheid om de ITIP Opleiding te gaan doen om zo balans te vinden.

Naast mijn werk hielp het mij ook in de uitdagingen die ik privé had. Mijn vriend is 10 jaar ouder, had volwassen kinderen en kleinkinderen op komst. Hoe moest ik mij daartoe verhouden? Op dit moment ben ik nog steeds teamleider in het onderwijs, voel me volop oma van 2 kleinkinderen en ben ik getrouwd! Ik heb geleerd kwetsbaar te zijn en vanuit mijn hart te praten, wat zelfs veel meer waardering oplevert. Ik sta met veel meer kleur en gevoel in het leven. Ik ben veel milder en zachter geworden door het ITIP.

Guusje Hoogveld
“Ik heb eerst moeten wennen aan het feit dat je ook geconfronteerd wordt met leed en grote of kleine problemen van anderen, maar ook dát is een les: hoe maak je verbinding zonder jezelf te verliezen.”

Tijdens een intensive (retraite) heb ik het ITIP leren kennen. De liefdevolle manier waarop er een veilige plek wordt gecreëerd om je kwetsbaar op te stellen smaakte naar meer. Aansluitend schreef ik me in voor het Persoonlijk Traject.

Ik heb eerst moeten wennen aan het feit dat je ook geconfronteerd wordt met leed en grote of kleine problemen van anderen, maar ook dát is een les: hoe maak je verbinding zonder jezelf te verliezen. In de blokken werd een en ander steeds helderder. Ik zie nu in dat mijn reactie op handelen of meningen van anderen veel meer iets over mezelf zegt dan over hén. Het doorzien van dergelijke patronen is heilzaam, al wil dat nog niet zeggen dat je niet alsnog in je bekende valkuilen valt.

Er is ook een concrete verandering voortgekomen uit mijn ITIP-tijd. Door toeval kwam ik erachter dat ik kan tekenen en ben ik gaan onderzoeken wat de grenzen van dat talent zouden zijn, met andere woorden: ik volg nu deeltijd kunstacademie. Ik probeer daarnaast vooral wat milder naar mezelf te zijn als ik weer eens struikel, je leven is immers nooit af en compleet. Maar ik kan dankzij ITIP al veel meer genieten van wat er wel is.

Martien Korsten
"Ik stond voor de spiegel en zag mezelf. Ineens trof mij de gedachte: Ik wil niet zo worden als mijn vader. Zo zwijgzaam, zo moeilijk om contact mee te krijgen."

"Ik stond voor de spiegel en zag mezelf. Ineens trof mij de gedachte: ‘Ik wil niet zo worden als mijn vader. Zo zwijgzaam, zo moeilijk om contact mee te krijgen. Het zal toch niet zo zijn dat ik pas ga praten over wat er in me omgaat als ik tachtig ben?’ In diezelfde tijd vertelde mijn vriend Jan over het ITIP. Hij was daar net aan de Opleiding begonnen. Ik hoorde hem zo enthousiast vertellen en dacht: waar heeft hij het over? Tegelijkertijd was er ook iets waar ik geen naam aan kon geven, maar wat me wel aantrok in wat hij vertelde. En ik zag hoeveel het hem en zijn vrouw bracht. Mijn vraag werd me duidelijk: stap ik in de schoenen van mijn vader of niet? Ik was mezelf ook wel een beetje zat. Ik wilde mijn gelijkhebberige, scherpe kanten aanpakken, mijn neiging te blijven hangen in dat de dingen moeten gaan zoals ik het wil. Ik zag dat niemand, inclusief mezelf, daar gelukkig van werd. De eerste keer dat ik naar De Poort reed waar de opleiding wordt gegeven, dacht ik: ‘Mijn God, wat gaat er gebeuren?’ Al tijdens het eerste blok voelde ik: ‘Ik weet niet wat dit me gaat brengen, maar hier zit ik goed.’ Het was alsof ik thuiskwam. Er is geen gêne. Je spreekt met elkaar over wat er echt in je omgaat en niet wat je behoort te zeggen. Ik hoorde het nieuws dat ik kanker had tijdens een blok. Ik durfde niet naar huis. Wat ik zo bijzonder vond was dat niemand van de begeleiders toen een beslissing voor mij nam. Ze bleven bij me maar lieten mij zelf kiezen. Een paar uur later was het me duidelijk, ik moest naar mijn vrouw. Toen ben ik naar huis gegaan. In de tijd erna heb ik een soort stille aandacht ervaren. Toen ik er tijdens de intensive weer was, kon ik aan allerlei kleine dingen merken dat het hele team op de hoogte was van wat er met mij gebeurd was. Ze waren zo gefocust, zo geconcentreerd en tegelijk op afstand. Ze raakten precies die dingen aan waaruit bleek dat ze er met hun hele aandacht bij waren. Ze wisten van het overlijden van mijn vriend Jan, die mij op het spoor van het ITIP zette en van de ziekte van mijn vader, die kort daarna overleed. Het ITIP is zo tot steun geweest in die tijd. Pure hulp. De opleidingen bij het ITIP hebben me veel opgeleverd. Het besef dat ik geen regie heb over wat me overkomt, maar dat ik altijd een keus heb hoe ik daarop wil reageren. En dat het iedere keer echt bij mij uitkomt, dat ik het begin van de beweging ben. Ik ben meer gaan uitreiken naar mensen. Ik ben minder betweterig geworden, pratend vanuit een toren. Ik ben van toeschouwer meer deelnemer geworden. Ik kan de twijfel beter toelaten en tegelijk rustig blijven. Dat hoor ik ook terug van mijn huidige collega’s. Ik ben milder geworden maar tegelijk krachtiger in wat ik werkelijk van waarde vind."

Simone Tak
“Bij het ITIP gaat het altijd over jezelf. Het is intensief, je moet aan de bak met jezelf. Je wordt op een fijne manier uitgedaagd.”

Instrument voor hulp deed ik om mijn coachvaardigheden verder te ontwikkelen. Ik had wel allerlei trainingen gedaan voor gesprekstechnieken, teamcoaching en zo nog een aantal ‘reguliere trainingen’. Daar kon een repertoire aan toegevoegd worden merkte ik. Ik wilde energetisch, systemisch en met dromen leren werken. Ik zocht erkenning dat ik coach ben en daarbij helpt de accreditatie van Instrument voor hulp.

Ik heb vooral voor het ITIP gekozen vanwege hun vertrouwde werkwijze (ik heb hiervoor de ITIP Opleiding gedaan). Het werken met een groep, met zo’n kundige en liefdevolle begeleiding. Het biedt voor mij de ideale omgeving om te leren.

Bij het ITIP gaat het altijd over jezelf. Ik weet dat het bij het ITIP gaat op een manier dat ik me veilig kan blijven voelen en dat het er ook op aan komt. Het is intensief, je moet aan de bak met jezelf. Daarin werd ik uitgedaagd op een fijne manier. De bereidheid om het aan te gaan is het uitgangspunt en daarin mag je zijn wie je bent, je eigen tempo kiezen met je eigen verantwoordelijkheid daarin. Ook het krijgen van die onverwachte inzichten vind ik fijn. In mijn geval vaak met dromen. Ik heb er veel aan gehad.

Simone Schreiber
“Het fysiek ervaren wat in je leeft, het grondige lichaamswerk, dat is het echt uniek bij het ITIP.”

Ik zocht naar een authentieke coachvorm van mijzelf. Dat is ook wat ik vond. Ik heb een enorme reis gemaakt. Een dieper bewustzijn heb ik leren kennen. Dat ik er vanuit mezelf kan zijn als coach en niet vanuit een werkstand om wat te betekenen voor de ander. Dat is heel erg geslaagd.

Los van alle vaardigheden en coaching tools, kan ik nu echt vanuit mezelf coachen, vanuit wat specifiek is aan mij. De tools zijn er ook uiteraard, maar het gaat veel meer vanuit de “zielslaag”.

Vooral de vorm dat je daar drie dagen bent, dat je echt in een traject gaat, bracht veel. Ook al had ik soms geen zin aan het begin. Toch merkte ik dat ik heel anders wegging dan dat ik binnenkwam. Het werken met de diverse vormen is fijn. Energetisch, systemisch, of meer visueel met dromen, allemaal heel verrijkend. Het fysiek ervaren wat in je leeft, het grondige lichaamswerk, dat is het echt uniek bij het ITIP.

Ruud Jansen
“Ik ben een relatief ervaren coach. Ik dacht dat ik bij beginners terecht zou komen. Het tegendeel bleek waar.”

Ik ben 63 jaar en een relatief ervaren coach. Daar zat ook gelijk mijn twijfel of ik de opleiding wel zou moeten doen. Of ik niet regelmatig het gevoel zou hebben dat alle methodes en theorieën mij al bekend zouden zijn. Dat ik tussen beginners terecht zou komen. Het tegendeel bleek waar.

Ook al zaten er beginners in hun vak bij, het waren altijd mensen die naar zichzelf konden en wilden kijken. Het viel me echt op. Al die mensen zaten wat dat betreft op de goede plek. Dat was erg leerzaam en inspirerend.

De mensen die hiervoor kiezen willen vanuit de onderstroom werken, minder vanuit het hoofd, minder vanuit de theorie en de methodieken. Het ervaringsgerichte werk is echt een meerwaarde wat het ITIP doet, waarin jij zelf letterlijk instrument bent. En niet het theorietje over de mindfulness, of het correct toepassen van gesprekstechnieken. Er is wel een basis van instrumenten en achtergrondtheorie, maar het is niet de essentie.

Ik zou mensen Instrument voor hulp aanbevelen die naast het ontwikkelen van hun vakvaardigheden ook vooral aan zichzelf willen werken. Mensen die ervaringsgericht te werk willen gaan en die het coachen als contact willen zien en niet als een methode. Daarmee doe je het niet alleen voor je vak, maar misschien wel het meest voor jezelf.

Kathalijne van den Brekel
“Mijn leven is enorm in beweging. Ik ben gaan staan. Ik heb geleerd om helemaal mezelf te laten zien.”

In het ITIP traject Werken vanuit eigen kracht kwam ik meer bij mezelf na een pittige scheiding en het grootbrengen van 2 zoons waarvan 1 meervoudig gehandicapt is. Ik was verdrietig, zocht balans en rust in mezelf. Daar werden dingen zo aangeraakt dat ik verder wilde. Ik was nog niet klaar met mezelf. Ook was ik onder de indruk van het werk van de begeleiders. Ineens viel het puzzelstukje, dat wil ik ook!

Maar ik was helemaal geen coach of zo, dus kan ik dan wel Instrument voor hulp doen? Het kon en heeft veel in beweging gezet. De zware jaren met scheiding en opvoeding heb ik altijd beleefd alsof het niet voor niets was dat ik het mee maakte. Binnen Instrument voor hulp werd privé en werk samengebracht.

Mijn leven is enorm in beweging. Niet dat ik nu coach ben. Maar ik ben gaan staan. Ik heb geleerd om helemaal mezelf te laten zien. 2019 is voor mij het jaar waarin ik op alles ja zeg! Zo ga ik met een groep bestuurders en een groep gehandicapten op 1 boot een trainingstraject verzorgen. Ik vertel op introductiedagen voor nieuwe medewerkers in de zorg hoe het is als moeder van een gehandicapt kind. Ik durf me te laten zien. Hoe mijn werk er exact uit gaat zien weet ik niet. Ik heb alle vertrouwen in de toekomst dat het op mijn pad komt. Dat is wat Instrument voor hulp me heeft gebracht.

Joost Witlox
“Als ik vooraf had gelezen op de website, dat mijn lichaam een bron van informatie is in leven en werk, had ik waarschijnlijk gedacht: zoek jij het even lekker uit met je bron van je informatie.”

Ik heb een aantal opleidingen bezocht, voordat ik koos voor Instrument voor hulp. Een andere partij trok ook me sterk. Wat ga ik nu dan doen dacht ik? Ik zocht meer dan alleen maar kennis en theorieën over de werking van de mens. Ook het persoonlijke stuk wilde ik aangaan en hoe ik interacteer met mensen en groepen. Tijdens de open dag kreeg ik het gevoel dat het proces veel meer over mezelf zou gaan dan bij andere opleidingen. Er heerste een ander tempo. Bij die andere lag de nadruk op veel leren en verslagen schrijven, dat wilde ik niet. Ik was al zo druk in mijn werk.

Als ik vooraf had gelezen op de website, dat mijn lichaam een bron van informatie is in leven en werk, had ik waarschijnlijk gedacht: zoek jij het even lekker uit met je bron van je informatie. Dat had mij niet geholpen in de slag om het wel of niet te doen. Maar dit is wel het belangrijkste opbrengst van de opleiding. Je hoofd doet al genoeg, de rest heeft nu ook de kans gekregen om zich te ontwikkelen.

Ik ben veel bewuster hoe mijn lichaam, mijn gevoel, welke emoties er zijn of spanningen die er spelen. Dat is veel dichterbij. Dagelijks heb ik hier profijt van. Dat ik niet alleen maar in mijn hoofd zit en alleen die informatie tot me neem. Ik merk nu bijvoorbeeld dat mijn kaken op slot gaan als ik veel te hard aan het werk ben. Een heel duidelijk signaal. Mijn hoofd kan het dan misschien wel wegdrukken, maar het is er toch echt. Ik geef nu veel makkelijker toe aan dat gevoel.
Ik heb een aantal opleidingen bezocht, voordat ik koos voor Instrument voor hulp. Een andere partij trok ook me sterk. Wat ga ik nu dan doen dacht ik? Ik zocht meer dan alleen maar kennis en theorieën over de werking van de mens. Ook het persoonlijke stuk wilde ik aangaan en hoe ik interacteer met mensen en groepen. Tijdens de open dag kreeg ik het gevoel dat het proces veel meer over mezelf zou gaan dan bij andere opleidingen. Er heerste een ander tempo. Bij die andere lag de nadruk op veel leren en verslagen schrijven, dat wilde ik niet. Ik was al zo druk in mijn werk.

Als ik vooraf had gelezen op de website, dat mijn lichaam een bron van informatie is in leven en werk, had ik waarschijnlijk gedacht: zoek jij het even lekker uit met je bron van je informatie. Dat had mij niet geholpen in de slag om het wel of niet te doen. Maar dit is wel het belangrijkste opbrengst van de opleiding. Je hoofd doet al genoeg, de rest heeft nu ook de kans gekregen om zich te ontwikkelen.

Ik ben veel bewuster hoe mijn lichaam, mijn gevoel, welke emoties er zijn of spanningen die er spelen. Dat is veel dichterbij. Dagelijks heb ik hier profijt van. Dat ik niet alleen maar in mijn hoofd zit en alleen die informatie tot me neem. Ik merk nu bijvoorbeeld dat mijn kaken op slot gaan als ik veel te hard aan het werk ben. Een heel duidelijk signaal. Mijn hoofd kan het dan misschien wel wegdrukken, maar het is er toch echt. Ik geef nu veel makkelijker toe aan dat gevoel.

Kai von Rosenberg
“Ik nam deel aan een driedaagse ITIP-training op mijn werk. Ik dacht: wow wat is dit?! Dit is ‘magie’, dat wil ik ook!”

Ik weet het nog heel goed. Ik nam deel aan een driedaagse ITIP-training op mijn werk. Er werd proces werk gedaan en de begeleider zei tegen iemand: “Nou ga maar staan. Zullen we aan het werk gaan?” Ik was meteen verkocht! Ik vond het fascinerend om te zien dat je als begeleider gewoon vanuit het moment aan de slag gaat met van alles en nog wat en dat je dat vanuit jezelf inzet. Daar was ik gewoon helemaal weggevaagd. Ik dacht: wow wat is dit?! Dit is ‘magie’, dat wil ik ook!

Met heel veel tevredenheid kijk ik terug, met name ook op de aspecten die over het contact met de cliënt gaan. Echt het mezelf inzetten daarin. Dat is voor mij hogeschool werk, want je moet jezelf gewoon heel goed kennen. Je kan niet in een werkvorm wegvluchten.

Concreet geeft Instrument voor hulp me dat ik tijdens de opleiding de dingen zelf heb meegemaakt, de kwetsbaarheid zelf heb doorleefd. Dat kan ik in mijn werk weer inzetten. Ook de heftige dingen, dat je daar anderen weer mee kunt inspireren, met je eigen openheid en kwetsbaarheid. Dat merk ik elke keer weer in het werk met een groep of individu. De cliënt durft zich dan ook te laten raken en daarna gaat het ook weer gewoon verder. Dus ja, ik gebruik het elke dag.

Gerard de Winter
“Ik wilde het coachvak leren, maar niet op de standaard puur cognitieve manier. Ik werd geraakt door het ‘instrument zijn’ voor een ander. Dat je dat niet kan zonder ook met jezelf aan de slag te gaan.”

Ik voelde me direct gezien bij de intake. Ik wilde het coachvak leren, maar niet op de standaard puur cognitieve manier. In mijn keuze voor een opleiding onderscheidde het ITIP zich. Er werd op mij ingezoomd. Gekeken naar mijn behoeftes en mijn verwachtingen t.a.v. de opleiding. Ik voelde gelijk: dit klopt.

Ik werd geraakt door het instrument zijn voor een ander. Dat je dat niet kan zonder ook met jezelf aan de slag te gaan. Dat is wat ik zocht. Ik wilde mezelf ontwikkelen en een brede opleiding voor coaching doen. Niet alleen met het hoofd maar met heel mijn lijf.

Het belangrijkste resultaat is dat ik veel inzicht in mezelf heb gekregen. Ik dacht dat ik open was en mezelf liet zien; dat bleek toch anders. Bij Instrument voor hulp ontdekte ik dat ik mijn kwetsbaarheid nog reguleer en niet vrij ben. Dat ik wel een gevoelig mens ben, maar dan vooral voor de ander. Dat ik de ander niet zo snel bij mij laat komen. Ik leerde hoe ik me echt kwetsbaar op kan stellen en kan laten raken.

Het is echt een opleiding voor mensen die ergens vermoeden dat er meer is dan alleen het hoofd. Mensen die verlangen om vrijer te leven. Je wordt ook echt aan het werk gezet en je kunt niet ontsnappen. Je krijgt iets aangereikt en het volgende moment sta je ermee te oefenen, met jezelf en met de ander. De leerstof wordt gelijk omgezet in een ervaring. Geen getheoretiseer. Gewoon, zoals in het echte leven.

Evelyn Weltevrede
“Wat het echt heeft opgeleverd is dat ik een krachtiger persoon ben geworden. Mijn collega’s geven me dit ook terug, dat ik meer sta en mijn grenzen beter aangeef.”

Ik weet het nog goed in het eerste blok. We begonnen een energetische oefening. Waar ben ik nu in beland dacht ik? Ik moest daar wel even iets overwinnen. De eerste maanden keek ik zeker wel eens sceptisch naar de oefeningen. Maar uiteindelijk heb ik ervaren wat de kracht van het energetisch werken is. Het is zo’n rijke ervaring geweest achteraf.

Ik was vaak bezig met wat de ander er wel van zou vinden. Ik hield ook erg rekening met de ander. Wat het echt heeft opgeleverd is dat ik een krachtiger persoon ben geworden. Wat ik zeg en wat ik wil doet ertoe.

Mijn collega’s geven me dit ook terug, dat ik meer sta en mijn grenzen beter aangeef. Ook neem ik meer ruimte in. Ik luister niet alleen, maar ik laat me nu ook meer horen. Ik heb meer vertrouwen in mezelf gekregen. Ik zeg nu nee tegen opdrachten als het me niet past. Ik neem en gun meer tijd voor mezelf.

Wat ik ook zo mooi vind is de stilte retraite. De kracht van de stilte en meditatie. Ik was niet gewend om in stilte met mensen aanwezig te zijn. Ik had altijd de neiging om te moeten praten en te socialiseren. Het goed moeten hebben samen. Maar wat is het fijn om samen te zijn met mensen en niet te hoeven praten. Op jezelf aangewezen te zijn. Dat is echt een bevinding ook. Ik kwam er altijd heel helder van terug.

Jacco Haker
“Van mijn cliënten krijg ik positieve reacties terug. Wat een fijne afgestemde gesprekken zeggen ze dan.”

Ik deed een keer een systeemopstelling. Ineens dacht ik wat ben ik aan het doen? Daar merkte ik dat ik ergens bekwaam was, toch niet bewust was van wat ik deed. Ik vond het spannend maar wilde het ook verder onderzoeken of ik er wat mee kon. Op de open dag Instrument voor hulp werd die spanning al direct weggenomen en vond ik erkenning voor wat ik voelde maar nog niet kon duiden.

Instrument voor hulp helpt mij om me bekwaam te voelen en ook bewust daarvan te worden. Laag voor laag ontdek ik en word ik steeds bewuster van mijn gevoel en van wie ik ben als coach. Ook leer ik dat deze weg nooit ophoudt en altijd verder gaat. Ik zit nu in het tweede jaar en ook daar ontwikkel ik me verder op deze weg.

Van mijn cliënten krijg ik positieve reacties terug. Wat een fijne afgestemde gesprekken zeggen ze dan. Mijn lief zegt dat ik gegroeid ben. Van nature kan ik wat somber zijn en soms voel ik dat nog zo. Toch kan ik zelfs coachen als ik me zo voel. Dat klinkt misschien klein, maar voor mij voelt dat heel groot.

Esmeralda Madeira
“Ik heb het ITIP als een grote schoonmaak ervaren. Ik ben veel rustiger en heb meer balans in werk en privé. Ik word niet gelukkig van alsmaar werken en doorgaan tot het gaatje.”

Ik was zo hard aan het werk, aan het rennen, aan het scoren. Toen ben ik eerst met het Persoonlijk traject begonnen, om patronen bij mezelf te doorbreken en bij mezelf te komen.
Vervolgens ben ik Instrument voor hulp gaan doen. Het is voor mij een intuïtieve en vanzelfsprekende keuze geweest. Ik wist het gewoon. En dat kon ik ook gelijk toepassen in mijn werk, dat was heel prettig.

Ik heb beide opleidingen als een grote schoonmaak ervaren. Binnen- en buitenkant zijn dichter bij elkaar gekomen. Dat waren eerst twee verschillende werelden. Veel kwetsbaarder en dichter bij mezelf ben ik nu en niet altijd maar die krachtige vrouw, degene die het altijd maar voor elkaar heeft of zich zo presenteert.

Hiervoor was ik iemand die het voor de wereld voor elkaar had. Een goede baan, leuk gezin, ik werd gezien en gevraagd door de mensen om me heen. Nu gaat het veel meer over mijn eigen drijfveer, mijn verlangen, wat ik volg. Ik heb inmiddels een baan waarin ik helemaal niet zo op de voorgrond sta en dit past veel beter.

Ik ben veel rustiger en heb meer balans in werk en privé. Een soort masker wat er niet meer is. Ik heb ingezien dat ik niet gelukkig word van alsmaar werken en doorgaan tot het gaatje. Het gaat ten diepste om wie ik wel zijn en niet om applaus of om gezien te worden. Dat geeft me energie. En natuurlijk worstel ik nog steeds, maar ik ben me er veel meer bewust van. Bewustwording en hoe ik er mee om ga is echt een eyeopener geweest. Nu is er echt contact in plaats van het oppervlakkige.

Daan van der Weele
“Instrument voor hulp raakt alles aan. Je kunt onderzoeken wat je aanspreekt. Het is daardoor een mooie plek om mijn nieuwe vorm te ontwikkelen.”

Zeven jaar geleden raakte ik na een ongeluk met de fiets in coma en toen ik daaruit kwam moest ik alles opnieuw leren. Nadat alle breuken waren geheeld, ik weer geleerd had hoe ik een boterham moest smeren, boodschappen doen, fietsen en autorijden, kon ik ook aan de volgende stap van het herstel van mijn hersens beginnen. Alle verbindingen, 48 jaar ervaring inclusief afweermechanismes, waren weg. Maar gelukkig was ik niets vergeten: het is een soort boekenkast, ik weet van alle boeken, maar welk boek waarover gaat weet ik niet altijd precies.

Voor mijn ongeluk heb ik onder meer de driejarige ITIP Opleiding en de Energetische Opleiding gedaan. Ik wilde graag ook weer bij die ervaringen komen en dat betekende dat ik alles opnieuw moest beleven. Omdat Instrument voor hulp alles aanraakt heb ik daarvoor gekozen. Vele vormen komen daarin aan bod, of het nu energetisch werken is, dromen, in groepen of individueel. Omdat je kunt onderzoeken wat je aanspreekt was het tegelijk een mooie plek om mijn nieuwe vorm te zoeken en te ontwikkelen.

Het meest raakte me dat het zo’n veilig bad was en dat ik daarin de dingen van vroeger kon aanraken: waardevrij kijken, iemand iets energetisch laten beleven, de onderstroom voelen, een heel ander perspectief aanrijken, etc. Van, o ja, zo was het! En dat ik daarin helemaal kon zijn wie ik was, met alles wat ik opnieuw moest leren. Het is een plek geweest die me erg geholpen heeft in het weer leggen van verbindingen tussen al mijn boeken.

Barbara Verbeek
“Het is niet zomaar even een training, het gaat ècht ergens over. Het is een opleiding waarin je aan je levenspad werkt.”

Voor Instrument voor hulp deed ik bij het ITIP het traject Werken vanuit eigen kracht. Daar leerde ik dat ik ook een heel sensitieve kant had waar ik eigenlijk nooit aandacht aan schonk. Met Instrument voor hulp heb ik dat vooral beter leren ontdekken hoe dat werkt bij mij. Ik heb oud zeer en vaste verstikkende patronen opgeruimd waardoor er ruimte is ontstaan voor het coachen.

Ik ben nu veel meer mezelf en vind mijn werk ook weer helemaal leuk. Dat was daarvoor niet zo. Aan het begin van Instrument voor hulp schreef ik bij een oefening op dat ik graag bezig wil zijn met coachen en internationaal wil werken. En nu doe ik dat gewoon! Door meer mezelf te zijn ontstaat het gaandeweg. Ik heb geleerd vertrouwen te hebben en dan komt het op je pad. Dat is wat Instrument voor hulp me vooral heeft gegeven.

Het is een opleiding waarin je aan je levenspad werkt. Het is niet zomaar even een training, het gaat ècht ergens over. De veiligheid en de mogelijkheid die er is om zo met jezelf bezig te zijn is heel fijn. Dat kan heel intensief zijn, maar gaat ook altijd passend bij je eigen tempo. Ook de relatie die je opbouwt met de groep is heel verrijkend. Je werkt veel met elkaar en je leert daar heel veel van. Als ik nu feedback krijg van iemand voel ik dan ook een enorme stevigheid, omdat ik het zo goed ken uit de opleiding. Dat was vroeger wel anders.

Agathe Oude Veldhuis
“Ik was zo verrast door het kennismakingsgesprek, het ging echt over de essentie van het leven. Dit ga ik doen dacht ik, maximaal uit mijn comfortzone.”

Ik was net verantwoordelijk geworden voor o.a diverse vakgroepen in de zorg. Daar stuitte ik op weerstand bij met name de artsen. De zoveelste manager die voorbijkwam en ook weerstand tegen alle organisatieveranderingen. Zelf was ik in een zoektocht in hoe ik in contact kon blijven met hen. Mijn bestuurder raadde af om niet nog een opleiding te doen, maar met mijn persoonlijke ontwikkeling aan de gang te gaan. Ze kwam met de Juiste Maat.

Ik las het programma en dacht: ‘Dat ga ik écht niet doen. Dat is me veel te zweverig en vaag.’ Wel had ik de behoefte om het te onderzoeken. Toen ben ik toch een kennismakingsgesprek aangegaan, wat ik me herinner als de dag van gisteren. Bij het lezen bij mijn CV moest de begeleider hard lachen en zei: ”Ik word doodmoe van je CV. Wanneer ga je eens uitrusten. Waarom moet dit allemaal?!” Ik was zo verrast door het gesprek, het ging echt over de essentie van het leven. Dit ga ik doen dacht ik, maximaal uit mijn comfortzone.

Uiteindelijk heb ik de omgeving, de plek en de Juiste Maat heel erg leren waarderen. Ook het bezig zijn met mijn persoonlijke ontwikkeling en de geboden vormen daarbij. Het energetisch werk of werken met dromen. Mijn oprechte nieuwgierigheid werd telkens gevoed. Ik ben zelfs doorgegaan na de Juiste Maat naar de driejarige ITIP Opleiding. Waar ik vroeger verstarde en heel hard werkte, dans en speel ik nu in mijn werk met alle creativiteit. Ook in complexe situaties. Nog steeds werk ik graag hard, maar met veel meer plezier.

Ypkje Grimm
“Het belangrijkste resultaat van de Juiste Maat was dat ik me weer ‘alive and kicking’ voelde!”

Ik was al bekend met het ITIP. 20 jaar geleden heb ik de driejarige ITIP Opleiding gedaan. Binnen mijn werk had ik het gevoel dat ik opfrissing kon gebruiken. Waar ik doe ik het eigenlijk voor, hoe kan ik mijn beste zelf inzetten en hoe breng ik mijn bezieling voldoende tot uitdrukking? Ik koos voor het ITIP omdat het unieke daar ook het ervaringsgerichte, het lichaamswerk is. Dat brengt veel meer dan alleen het cognitieve.

Ik heb me weer beseft waarvoor ik warm loop in mijn werk. Daar heeft de retraite een belangrijke rol in gespeeld. Sommige accenten heb ik daardoor in mijn werk verlegd en andere juist vermeden.

Het belangrijkste resultaat van de Juiste Maat was dat ik me weer ‘alive and kicking’ voelde! Ik voelde me weer vitaal en bezield. Het bracht me echt wat ik ervan gehoopt had.

Amarins Pothoff-Sijbesma
“Ik heb me ook echt uitgedaagd gevoeld. Er was no place to hide. Het heeft me dichter gebracht bij wie ik ben en hoe ik mijn werk wil doen.”

Als vrij jonge directeur van een stichting kreeg ik de gelegenheid om mezelf te ontwikkelingen met een opleiding. De Juiste Maat trok me aan omdat het zich onderscheidde van de opleidingen die zich vooral op de theorie en de modellen richten. Bij het ITIP gaat het over de mens.

De groep vond ik een grote waarde van de Juiste Maat. Je bent met gelijkgestemden. Iedereen geeft leiding, de één is afdelingshoofd, de volgende directeur of iemand heeft juist een klein team. De diversiteit was heel leerzaam en inspirerend.

De Juiste Maat is echt een vrijplaats geweest om aan mezelf te sleutelen. Het voelde als een retraite: kalmte, de mooie tuin, je eigen kamer, tweeënhalve dag focus, fantastisch eten, meditatie mogelijkheid, fijn dagritme. Ik had de volle aandacht, de opbouw van het programma was fijn en ik word goed begeleid. In dit alles heb ik me ook echt uitgedaagd gevoeld. Je krijgt de mogelijkheid om alles eruit te halen, er was no place to hide. Het heeft me dichter gebracht bij wie ik ben en hoe ik mijn werk wil doen.

Douwe Engelsman
“De Juiste Maat heeft me geleerd om keuzes te maken vanuit mijn gevoel en daarnaar te handelen. Ook als de situatie lastig is, dat je toch het gesprek aangaat.”

Als ondernemer kwam ik in conflict met mijn partners van ons bedrijf. Ik wilde daarin ook naar mijn eigen aandeel kijken en ging op zoek naar hulp. Zo kwam ik bij de Juiste Maat terecht. In het eerste blok brak mijn emotie gelijk en kon ik zien hoe ik deel uitmaakte van het conflict. Het was bevrijdend, een last viel van mijn schouders en de stap richting beter inzicht in mijn eigen handelen was direct genomen.

Het belangrijkste resultaat van de Juiste Maat is dat ik geleerd heb om keuzes te maken vanuit mijn gevoel en daar naar te handelen. Ook als het lastig voelt in situaties, dat je toch gehoor geeft aan dat gevoel en het gesprek aangaat. Niet alleen op werk heb ik hier plezier van maar ook in mijn gezin met jong opgroeiende kinderen.

Wat de Juiste Maat zo waardevol maakt is dat je in de 1,5 jaar telkens herinnerd wordt aan het proces waar je in zit. Je wordt bewuster en krijgt in die periode de gelegenheid om dat wat je leert ook te oefenen, tijdens de blokken, in werk en ook thuis. Dit zorgt voor integratie en grotere bewustwording.

John Fabriek
“Inmiddels heb ik een andere baan. Ik ben zoveel gegroeid tijdens dit traject dat een nieuwe stap aan de orde was.”

Ik zie de Juiste Maat als een reis van 18 maanden die ik heb mogen maken. Ik zat in een moeilijke privé periode waarin ik het nodige te verwerken kreeg. Het maakte me somber terwijl ik van nature juist vrolijk ben. Mijn leidinggevende sprak me daar op aan om dit aan te pakken en zo kwam ik bij de Juiste Maat terecht.

Persoonlijk heeft de Juiste Maat me over een drempel geholpen om mezelf te laten zien. Dat vond ik lastig, nog steeds soms, maar daar ben ik wel overheen gestapt. Dat heeft ook consequenties gehad in privé en werk. Inmiddels heb ik een andere baan. Ik ben zoveel gegroeid in die tijd dat een nieuwe stap aan de orde was. De stevigheid die ik heb ontwikkeld en wat ik terugkreeg uit de groep heeft me op dit spoor gebracht. Het voelde als een voorrecht om met een groep dit samen door te maken en dat je daarbij ook elkaar onderling helpt.

Johan Traa
“Het heeft me vooral gebracht dat ik hulp durf te vragen op de momenten dat ik het zelf niet meer weet.”

Met de stichting INOS hadden we een 4-jarig traject gedaan met het ITIP over aspecten als persoonlijk leiderschap. Veel van onze leidinggevenden hebben van daaruit de Juiste Maat gevolgd. In 2016 adviseerde het College van Bestuur mij dit ook te doen. Het was een periode dat ik zocht naar zelfverzekerdheid en vertrouwen in mezelf.

Ik heb het als heel goed ervaren met een hele prettige groep, uit allerlei soorten bedrijfstakken met veel diverse karakters. Ik vond het mooi om mee te maken hoe iedereen worstelde en zocht naar zijn eigen ‘manier van zijn’ zogezegd. En daar was ik zelf ook mee bezig: wie ben ik nou, waarom trap ik altijd in dezelfde valkuilen, dat soort dingen.

Het heeft me vooral gebracht dat ik hulp durf te vragen op de momenten dat ik het zelf niet meer weet. Voorheen bleef ik alleen maar worstelen en was het glas wel eens halfleeg. Hulp leren vragen heeft me veel gebracht.

Na de Juiste Maat ben ik overgestapt naar een andere school. Ik trof een team aan dat gewend was met veel doelen per schooljaar te werken. Ik ben begonnen de hoeveelheid doelstellingen los te laten en vooral te kijken waarom we de dingen doen zoals we ze doen en wat we dan moeten oppakken. Veel minder moeten en vooral elkaar ontmoeten. Uiteindelijk doen we het allemaal voor het kind. Dat valt heel goed. De bezieling en bewustwording is een proces waar we nu middenin zitten. De Juiste Maat heeft me hier zeker bij geholpen!

Jan-Willem van den Dungen
“Of je nu al lang leidinggeeft of net begint, het is een prachtige opleiding om jezelf als mens goed te leren kennen”

In 2016 werd ik Directeur (DGA) bij P&O Partner waar ik toen 13 jaar werkzaam was als Partner/ Consultant. Het was ook het moment dat de Juiste Maat in beeld kwam op aanraden van één van mijn collega’s. Het zou mij goed doen om meer te durven vertrouwen op mijn gevoel, zei hij.

Bij de Juiste Maat heb ik ontdekt hoe ik mijn nieuwe rol graag wil invullen en wat bij mij past. Waar ik voorheen ballast voelde, heeft de Juiste Maat me geholpen me daar vrij van te maken. Nu na drie jaar kan ik zeggen dat ik het roer echt over heb genomen, mijn stempel heb kunnen drukken op wat ik belangrijk vind en er een lijn is uitgezet voor de toekomst.

Waar ik veel aan gehad heb, is het energetisch werk. Dat ik letterlijk kon voelen in mijn lijf waar ik in mijn kracht stond en waar niet. Ik heb geleerd hiervan bewust te zijn en hier naar te luisteren. Het heeft me veel inzichten gegeven en me steviger doen staan. Het heeft ervoor gezorgd dat ik nog beter weet waar mijn eigen talenten en kwaliteiten zitten, wat ik belangrijk vind en nodig heb om in mijn kracht te staan als leidinggevende. Trouwens ook in mijn gezin is een rijker verbinding ontstaan.

Veel leidinggevenden zou ik dit aanraden. Of je nu al lang leidinggeeft of net begint. Het is een prachtige opleiding om jezelf als mens goed te leren kennen en je te helpen om op een natuurlijke, authentieke wijze je leidinggevende rol in te vullen.

Karim Ispahani
“De Intensive was echt een cadeau voor mezelf, waarin ik in drukke tijden rust en tijd nam voor mijzelf. Het gaf mij weer zicht op wat echt belangrijk is in het leven.”

In werk was ik doel- en richtingloos bezig. Ik kende het ITIP omdat mijn vrouw de ITIP Opleiding doet. De Intensive was een mooie kans om haar wereld te leren kennen en vooral voor mezelf om stil te staan bij: “waar sta ik en waar ga ik heen?” Na die drie dagen kwam ik ook heel enthousiast terug!

Ik hoorde pas bij aankomst dat we, behalve tijdens uitwisseling in de groepssessies, de dagen in stilte door zouden brengen. De stilte was heel bijzonder, het contact wat je dan ervaart met jezelf en de groep is heel fijn. Iedereen is meteen erg open. Ieder werkt aan zijn eigen thema’s, die tegelijkertijd ook weer universeel zijn. Dat was zo verbindend en inspirerend. Welke culturele of sociale achtergrond je ook hebt, iedereen heeft zijn eigen weg en patronen.

Ik kwam voor werk, maar uiteindelijk overzag ik mijn leven in bredere zin. Zo heb ik besloten met mijn gezin een reis naar Iran te maken, omdat onze voorouders daarvandaan komen. Ik ben weer meer gaan sporten, ook met mijn kinderen (7 en 9 jaar) en geniet 32 uur per week van mijn werk. Zo hou ik genoeg tijd over voor andere belangrijke zaken en mijn lieve gezin.

De 3-daagse Intensive was echt een cadeau voor mezelf, waarin ik in drukke tijden rust en tijd nam voor mijzelf. Het gaf mij weer zicht op wat echt belangrijk is in het leven. Dat gun ik iedereen.

Jacqueline Mouton
“Als je met een dilemma zit in je leven, of je zit vast in je relatie of werk, dan is deze intensive een hele heilzame vorm om hiermee aan de slag te gaan.”

Ik was aan het surfen op het web over dromen en kwam op de ITIP-site en ook bij deze 3-daagse uit. Mijn baan was opgehouden en het opzetten van een eigen praktijk liep na drie jaar vast en in mijn relatie was het zoeken. Het thema van de intensive was “waar sta je en waar ga je naartoe”. Ik kon eigenlijk wel ondersteuning gebruiken bij de vragen die ik had en besloot deel te nemen.

Het heeft me veel opgeleverd. Het was intens. Het heeft me helderheid en duidelijkheid gegeven wat me te doen stond. Er was één oefening over oude patronen en je verlangen. Aan de ene kant vertegenwoordigde iemand mijn verlangen, wat ik graag wilde volgen en ook al zou dat heel spannend zijn. Aan de andere kant was iemand die mijn oude patroon uitbeeldde en me daar als het ware in wilde houden. Dat was heel aangrijpend, die tweespalt, en wat er dan in je hoofd een lichaam gebeurt. Uiteindelijk gaf het inzicht.

De drie dagen waren zo intens dat ik ook echt bij moest komen daarna. Belangrijke besluiten in mijn leven heb ik uiteindelijk genomen. Het werken met dromen heb ik verder opgepakt ook. Ik heb daarna een dromengroep gevolgd bij het ITIP en ook via het boek van Bas Klinkhamer – De nachtelijke reis.

Als je met een dilemma zit in je leven, of je zit vast in je relatie of werk, dan is deze intensive een hele heilzame vorm om hiermee aan de slag te gaan. Wat me opviel aan deze drie dagen is dat het steeds vernieuwend en verdiepend was, telkens een laagje verder. Het bleef boeiend met de vele werkvormen. Ook de gesprekken met de begeleiders, voor, na en tijdens zijn echt een meerwaarde.

Gerdien de Roo
“Het heeft het nodige losgemaakt. Het is zo basaal om stil te staan, bij je leven, bij wie jezelf bent.”

Mijn werk en leven is zo vol. Vaak heb ik het gevoel geleefd te worden en al m’n energie nodig te hebben om vol te houden. Ik had een verlangen om stil te staan en om uit de dagelijkse routine te stappen. Om stil te staan bij waar ik naartoe wil en wat echt belangrijk voor me is.

De drie dagen waren heel fijn, met een veilige en prettige groep. Leuk was een oefening waarin we gewerkt hebben met algemeen geaccepteerde normen, wat je behoort te doen en wat niet ... Ik merkte hoe leuk ik het vind om over grenzen heen te gaan en om daarmee te spelen. Een klein besef, heel verrijkend.

Ook het delen van je verhaal, dromen, in de groep en 1 op 1 met de begeleider was bijzonder en erg waardevol. De begeleiding was zorgvuldig, professioneel en warm.

Het heeft het nodige losgemaakt. Dat wat al gaande was is echt aangeraakt en verdiept in deze dagen. Ik heb besloten om de driejarige ITIP Opleiding te gaan doen. Het is zo basaal om stil te staan, bij je leven, bij wie jezelf bent, en om dat tot volheid te laten komen. Ik kijk er echt naar uit.

Pieter Dieckmann
“Nu ik mijn leiderschap verbind met mijn persoonlijkheid, zie ik dat ik veel meer in beweging breng."

Vroeger dacht ik als een medewerker iets niet deed: we hebben het toch afgesproken? En vervolgens ging ‘het gas erop’. Ik kon enorm drijven. Ik ontdekte dus dat met alleen resultaatgericht werken, ik mensen soms tegen me kreeg, in plaats van mee. En ook dat in een organisatieveranderproces ikzélf niet een neutrale rol heb, maar een invloedrijke speler ben. Daarom zocht ik een opleiding waarin ik stappen kon zetten wat betreft mijn persoonlijkheid. In 2017 ben ik De Juiste Maat gaan doen, een vervolg op het traject Bezieling in je loopbaan. Drijfkracht zet ik nog steeds in, maar ik kijk verder vooruit, ben flexibeler, en me meer bewust van wanneer ik gas terug moet nemen.

We zijn bij Windesheim bezig om het onderwijs te personaliseren, een meerjarenproces. Dat vraagt een andere bedrijfsvoering en dus het losweken van patronen. Wat ik bij De Juiste Maat heb geleerd kan ik hierbij goed gebruiken. In een van de opleidingsblokken hebben we gebokst en heb ik geleerd meer gericht te zijn op bewegen, verbinden en alert zijn op kansen. Door te bewegen voel ik beter waar grenzen liggen, wat ik echt wil en welke verantwoordelijkheid van mij is en welke van de ander. Ik ben nog steeds veel met inhoud bezig maar net zo belangrijk is: hoe doe je dat met elkaar? Ik blijf meer bij mijn ideeën en bij waar ik in geloof. Maar als ik merk dat het met iemand schuurt, ga ik in gesprek en benoem dat.

In de literatuur die werd aangedragen door een van de begeleiders heeft het verhaal van koning Arthur me geholpen in mijn ontwikkeling als leidinggevende. Voordat Arthur met zijn ridders rond de tafel gaat, leggen ze hun wapens neer zodat allen eerlijk en oprecht kunnen deelnemen. Voor overleg met mijn eigen mensen vertaal ik dat naar: een doelstelling in het midden leggen en dat ieder zijn expertise kan inbrengen en daarop gewaardeerd kan worden. Het uitgangspunt is: alles mag ingebracht worden, ook irritaties, en dat wat we bespreken ook daar blijft. Dat zijn altijd overleggen met veel humor!

Doordat ik nu mijn leiderschap verbind met mijn persoonlijkheid, zie ik dat ik veel meer in beweging breng dan ik dacht wat mogelijk was. Ik heb dus meer invloed. Ook om anderen te stimuleren hun leiderschap te pakken.

Tanja Hoetjer
“De manier waarop ik in het leven stond en mijn werk deed, maakte dat ik me niet echt verbond. Geen wonder dat je dan blijft zoeken..”

Toen ik startte met het ITIP (eerst Persoonlijk Traject en daarna de ITIP Opleiding) was mijn doel vooral uitvinden wat ik ten diepste wil, wat uiteindelijk zou moeten resulteren in een nieuwe baan. De manier waarop ik in het leven stond en mijn werk deed, maakte dat ik me niet echt verbond, niet met mezelf, niet met mijn werk. En dat ook in andere banen niet gedaan heb. Geen wonder dat je dan blijft zoeken. Het feit dat ik nog steeds geen nieuwe baan heb, maar me nu wel als een vis in het water voel in mijn huidige baan, zegt voor mij alles.

Ik herinner me nog goed dat in de eerste 10 minuten van het eerste blok de begeleider zei: “Als je hier komt om ergens vanaf te komen, dan moet ik je teleurstellen”. Ik schrok, want dat was waar ik voor kwam, af van de onzekerheid, af van het oordeel over mezelf, af van wie ik was.

Door het ITIP heb ik leren voelen waar het om gaat: niet wat ik doe, de vorm, maar hoe ik het doe. Het energetisch werk heeft mijn hoofd en gevoel meer in balans met elkaar gebracht. In het derde jaar kwam alles bij elkaar en kon ik het geleerde in de praktijk steeds beter toepassen. Mooi is om te merken dat de patronen, waar ik me altijd zo tegen verzette, er nog steeds zijn, want ze horen bij mij, maar ze sturen me niet meer. Ik kies zelf om me er wel of niet aan over te geven. En dat geeft zoveel vrijheid.

Martine Laurens
"Mijn jaren aan het ITIP waren indrukwekkend, ontroerend en vooral helend. Ik ontdekte mijzelf en dan vooral dat deel waar ik nog weinig mee gedaan had."

Het was niet één moment waarop ik heb gedacht: ik ga een opleiding bij het ITIP doen. Dat ik er uiteindelijk toch terecht ben gekomen is meer een optelsom van toevalligheden. Althans, zo zou je het kunnen zien. Ik ervaar het echter anders. Op mijn werk als afdelingsmanager bij een middelgrote gemeente had ik het erg naar mijn zin. En toch… Mijn fascinatie voor mensen en hun gedrag kon ik soms wel combineren met mijn functie maar voor mij was dat niet genoeg. Ik wilde vooral ook leren hoe ik zelf in dat contact opereerde. Tijdens mijn intakegesprek met iemand van ITIP besprak ik een casus van mijn werk. Een casus waarin ik mij gevangen voelde. ‘Waarom geef je die opdracht niet terug?’. Ik viel helemaal stil. Er ging van alles door mij heen. Waarom werk ik zo hard, waarom ploeter ik maar door, waarom denk ik dat loyaliteit zo belangrijk is, hoe vrij ben ik eigenlijk? Stoppen met iets dat mij gevraagd was om te doen, was een breuk met hoe ik in het verleden met dit soort dilemma’s om ging. En het was in die situatie – achteraf bezien – het beste wat ik had kunnen doen. Mijn jaren aan het ITIP waren indrukwekkend, ontroerend en vooral helend. Ik ontdekte mijzelf en dan vooral dat deel waar ik tot dan toe weinig mee had gedaan. Mijn Molukse afkomst was eerder iets om door hard werken te compenseren dan iets om te laten zien. Dat ik daarmee een deel van mij niet inzette, heb ik ervaren in de opleiding. Uiteindelijk ben ik gestopt met mijn werk en ben ik voor het eerst van mijn leven in Indonesië geweest. Al bij de tussenlanding op Jakarta overviel mij een groot gevoel van thuiskomen. Een diepe ontspanning en een enorme rust en vrijheid kwamen over mij, daar in die chaotische drukte van de vertrekhal. Ik vond het tevens nogal confronterend om vast te stellen dat ik dat gevoel blijkbaar nooit eerder in Nederland had gehad. Alles viel op z’n plek. Mijn reis die begon bij het ITIP en die via Bali ging naar waar ik nu sta. Dat is voor mij geen toeval. Dat is zoals ik het doe en wat ik hier ook heb te doen. Net zoals ik nu eindelijk de moed heb verzameld om gewoon uit te komen voor wat ik het liefste wilde worden: juf. Inmiddels loop ik stage en sta ik elke week voor de klas. Weer werk ik hard om op mijn leeftijd alsnog deze kans te grijpen, maar dit harde werken is anders dan ik hiervoor deed. Dit is passie, beleving, bezieling.
Of ik iemand zou aanraden een opleiding aan het ITIP te volgen? Dat kan iemand zelf het beste bepalen. Als je volgt wat er binnen in je is, ontvouwt het pad zich vanzelf. Het enige dat je daarvoor nodig hebt, is moed om daarop te durven vertrouwen. En te beseffen dat de leerling de meester ontmoet als hij – de leerling – er aan toe is. Of de juf natuurlijk ☺.

Nicolien van Halem
“Als ik het mensen zou moeten aanbevelen, dan vooral de ‘zoekers’ en ‘vastlopers’. En dertigers. Dan heb je er nog een heel leven profijt van.”

Ik ben tegen de 60 en rond mijn 55e stond ik op het punt om te bepalen wat ik met het laatste deel van mijn carrière zou gaan doen. Ik had behoefte aan meer verdieping in mezelf, hoe ik sta in het leven en in mijn beroep. Ook had ik het verlangen om bepaalde dingen aan te pakken. Ik zocht naar tevredenheid in wat er is en wilde stoppen met malen in het verleden.

Zo leerde ik dat ik soms te stellig en scherp was aan de ene kant en aan de andere kant klein en onzeker. De middenweg heb ik leren kennen. Het mededogen wat ik heb geleerd helpt. Jij bent ook aan het zoeken, ik ook en we zijn samen aan het zoeken, dat is oké.

Wat ik ook mooi vind is dat tijdens de opleiding mensen vaak grote beslissingen nemen. Dat wat al een tijdje sluimert komt naar boven. Zo heb ik halverwege mijn baan opgezegd en ben ik voor mezelf begonnen. Dat is erg prettig geweest om dat tijdens en in combinatie met de Opleiding te doen. Zelf heb ik ervaren dat in het derde jaar nog ineens zoveel deuren opengingen. Dat had ik niet verwacht in het begin. De volle drie jaar maakt het echt compleet.

Als ik het mensen zou moeten aanbevelen, dan vooral de ‘zoekers’ en ‘vastlopers’. En dertigers. Dan heb je er nog een heel leven profijt van. Blijf niet te lang zoeken zou ik zeggen.

Benoît Hovelaque
“Wat het ITIP zo bijzonder maakt, is dat er steeds verband wordt gelegd naar je dagelijks leven.”

Ik had al trajecten van persoonlijke ontwikkeling achter de rug. Wat het ITIP zo bijzonder maakt, is dat er steeds verband wordt gelegd naar je dagelijks leven.
Zo ervoer ik het eerste jaar als een duw(tje) in de rug om naar mezelf te kijken. Daar moest ik voorbij angsten en dan is het fijn als iemand nabij is en je aanmoedigt. In het tweede jaar werd vooral een bedding gecreëerd om te werken aan persoonlijke ontwikkeling: mijn creativiteit, mijn religiositeit, mijn passie om verhalen te vertellen, etc. Het derde jaar staat echt in het teken van discipline en wat ik in de wereld ging zetten. Nog meer zelf regie nemen daarin.

Concreet ben ik meer tevreden met het leven wat ik heb. Ik sta dichter bij mijn vrouw en kinderen. Ik voel mij dikwijls heel tevreden, ook in de kleine dingen. Het zoeken van hulp is voor mij een nieuwe bron van ontwikkeling, gewoon door iemand te bellen bijvoorbeeld. Dat lijkt heel eenvoudig, maar dat is voor mij echt een grote verandering. Ook het lichaamswerk en het contact maken met mijn lijf is een groot winstpunt. Daar liggen antwoorden en is een grote ontdekking. Mijn lichaam is een motor geweest van mijn leren.

Niels van Gorp
"Ik ken niemand die niet een vraag of verlangen heeft waar dit traject aan kan bijdragen. Het enige vereiste is volgens mij dat je bereid bent om de sprong in het diepe te maken."

Ik ben Niels van Gorp, 33 jaar en heb deelgenomen aan het Persoonlijk Traject bij ITIP. De inschrijving volgde uit een wens om goed naar mezelf te kijken en te onderzoeken wat me beweegt. Om te ontdekken wat de oorsprong is van mijn gedrag; gewenst of ongewenst: ik ben nieuwsgierig van aard. Ik merkte bijvoorbeeld dat ik vaak snel een oordeel heb; en dat ik eigenlijk het liefst met mijn kindjes wil spelen maar als de mogelijkheid zich voordoet ik gemakkelijk vlucht in allerlei klusjes in en om het huis. Daar wilde ik graag aan werken maar vooral ook begrijpen. Het Persoonlijk Traject ben ik uiteindelijk begonnen met mijn verlangen naar (meer) contact van hart tot hart. Dat werd voor mij de rode draad door het traject.

Op meerdere manieren heeft het Persoonlijk Traject me erg geholpen en heb ik de verschillende blokken als zeer aangenaam ervaren. Het leverde me op dat er zeer veel verschillende manieren zijn om te kijken. Zo gingen we in het tweede blok terug naar onze kindertijd. Daar waar ik zelf regelmatig baal van de verantwoordelijkheid die ik voel voor mijn gezin en de manier waarop ik daar beperkingen van ondervind, heb ik in een heel fijne oefening over mijn voorvaderen ervaren dat mijn vader me dat verantwoordelijkheidsgevoel juist als geschenk heeft meegegeven.
Ik genoot erg van het lichaamswerk. In mijn werk en leven ben ik veel met mijn hoofd bezig. Ik word voortdurend bevraagd op hoofdzaken en ken en krijg ook de erkenning voor wat ik met mijn hoofd allemaal kan en doe. Het lichaamswerk zorgde ervoor dat ik gemakkelijker in contact kon komen met mijn gevoel en ik merkte dat ik in beweging een eindeloze bron van energie in me kon aanboren; dat ik over een enorme warmte en kracht beschik. De terugkerende oefeningen hebben er ook voor gezorgd dat langzaam de barrière tussen hoofd en hart geslecht werd. Er ontstond meer balans. Heel erg fijn.

Het traject had een opbouw die voor mij goed werkte, met een goede tijd tussen de blokken. Het biedt een mooie afwisseling tussen individueel en met elkaar werken. Ook worden zoveel verschillende werkvormen aangeboden om contact met jezelf te maken, dat er zeker wat voor iedereen bij zit. Bijna alle oefeningen waren voor mij 'raak' en ik ben in het traject meerdere keren diep geraakt. Door mooie verhalen, mijn eigen ervaren/ zelfonderzoek/ inzichten, maar ook door de verhalen en ervaringen en het delen daarvan door anderen in de groep. Ik heb dan ook veel geleerd van de stappen die mijn groepsgenoten maakten.

In stapjes kreeg ik langzaamaan steeds wat meer inzicht. En contact met mezelf. En het inzicht dat contact met mezelf noodzakelijk is voor ik mijn verlangen naar meer contact van hart tot hart met anderen kan leven.

Het traject en de lessen werken nog altijd door; bijvoorbeeld in de gedichten die ik naar aanleiding van de ervaringen maakte. Ook vraag ik zo nu en dan nog graag wat begeleiding van Isabelle -begeleider van onze ITIP groep - en heb ik het plan opgevat om dit najaar de ITIP opleiding te starten, om nog wat meer ervaring op te doen.

Het Persoonlijk Traject van ITIP kan ik eigenlijk iedereen aanraden. Ik ken niemand die niet een vraag of verlangen heeft dat hem/haar bezig houdt en waar de professionele begeleiding van het ITIP, de andere deelnemers, de mooie omgeving van De Poort in Groesbeek en de fijne oefeningen aan kunnen bijdragen. Enige vereiste is volgens mij dat je bereid bent om de sprong in het diepe te maken. Om er dan achter te komen dat het water soms best lekker van temperatuur is en je eigenlijk verrassend goed kunt zwemmen.

Marco van Es
"Het intakegesprek bevestigde mijn eerdere ervaringen met het ITIP: de manier waarop zij tegen het leven aankijken, de openheid van degene met wie ik het gesprek had, alles voelde goed."

Na een vervelende ervaring op mijn werk, werd ik me bewust van een patroon in allerlei situaties in mijn leven waar ik last van had. En waar ik iets aan wilde doen. Ik ben op zoek gegaan naar iets wat me daarin zou kunnen helpen en kwam, na eerder al via het ITIP een Stilteweekend te hebben gedaan, terecht bij het Persoonlijk Traject. Dat leek mij op het lijf geschreven!

Alle voorlichtingsbijeenkomsten waren al geweest, maar voor ik kon deelnemen was een intakegesprek vereist. Dat gesprek bevestigde mijn eerdere ervaringen met het ITIP: de manier waarop zij tegen het leven aankijken, de openheid van degene met wie ik het gesprek had, alles voelde goed. En dat was wel een voorwaarde om met mijn persoonlijke thema’s aan de slag te gaan.

Ik ben zo blij dat ik deze stap gezet heb! In vier blokken in een perfecte opbouw, met verschillende thema’s en allerlei verschillende werkvormen, ben ik steeds een stukje meer te weten gekomen van allerlei processen die in mij spelen en van mijn interactie met de mensen om mij heen. Ik ben mij steeds bewuster geworden van mijn sterke drang om mensen niet teleur te stellen en vooral aardig en voorkomend te zijn, terwijl me dat ook tegenhoudt om mezelf te laten zien en te ontwikkelen. Door mij niet of weinig uit te spreken, bereik ik eigenlijk het tegenovergestelde van mijn diepe wens om in contact met de mensen om mij heen vol in het leven te staan. Mooie thema’s om mee verder te gaan!
Naast mijn eigen proces is ook de groep mensen waarmee ik het Persoonlijk Traject heb doorlopen me zeer dierbaar geworden. Wat geweldig om iedereen stappen te zien zetten en zo te zien groeien!

Bij het eindgesprek onderkende ik, ondanks de zeer positieve invloed van het PT op mijn leven, dat dit voor mij nog maar het begin was. De bewustwording van de patronen voelde voor mij nog niet voldoende: ik heb meer nodig om dit in mijn dagelijks leven een plek te geven. Daarom heb ik besloten meteen aansluitend aan De ITIP Opleiding te beginnen. Daarvan heb ik nu bijna het eerste jaar doorlopen.

Ik kan echt iedereen aanraden om het Persoonlijk Traject te doen! Ik ervaar het zelf als heel fijn om me meer bewust te zijn geworden van de patronen in mijn leven. Het is een verrijking van mijn leven. En volgens mij zou de wereld er een stuk mooier uitzien als meer mensen dit zouden doen.

Norman ten Pierik
"De ITIP Opleiding waren hele mooie jaren die ik de rest van mijn leven meedraag en iedereen die zoekende is in zijn of haar ontwikkeling ook van harte gun."

Ik zit achter mijn bureau en staar de tuin in. Het is een mooie zomerdag. Mijn energie heeft echter een absoluut dieptepunt bereikt. Loyaal aan van alles en nog wat. Maar ben ik daarin ook loyaal aan mezelf? Geen tijd nemen voor rouw, terwijl mijn vrouw en ik in een drietal jaar van de ene uitvaart naar het andere ziekenhuisbezoek hobbelen. Ook een eigen auto-ongeluk zorgt bij mij nog niet voor de benodigde vertraging. Gewoon een andere auto en karren weer. Er is toch ook geen tijd voor vermoeidheid! En ik wil toch een ander pad volgen? En meer genieten? En mag ik dat dan wel? Kan ik dat wel maken? Wie ben ìk eigenlijk in dat geheel? Het contact met mijn gevoel en de balans zijn zoek. Het is inmiddels een jaar geleden ook dat ik van ITIP hoorde en dacht: “Dat moet ik gaan doen!” En nog geen beweging. Nu besluit ik door te pakken. Ik ben nog net op tijd voor de intake en kort daarop start ik met de ITIP Opleiding.

Bij de start heb ik niet echt een idee wat me te wachten staat en wat dit traject me zal gaan brengen. Als wens neem ik mee weer in balans te komen. Om mezelf minder afhankelijk te stellen van mijn omgeving: van “gaat het goed met jou dan gaat het goed met mij” naar “ik mag er ook zijn, precies zoals ik ben”. Een mond vol en de eerste blokken maakten duidelijk dat er best nog een weg te gaan was. Elke bijeenkomst voelde daarbij steeds weer als thuiskomen na een lange reis en zoektocht; echt een warme jas. In het ervaringsgericht en lichaamsgericht werken leerde ik ook veel, vooral over mezelf en mijn houding ten opzichte van de wereld.

Een belangrijk moment van contact maken, werd het opnieuw contact leggen met mijn ouders. In een tweejarige periode van geen communicatie leefde bij mij toch altijd de vraag: “hoe zou het gaan?” Uiteindelijk heb ik gebeld. Ik ervoer toen diepgaand hoe het is om door pijn, angst en verdriet heen met open hart contact aan te gaan. Ik voelde mijn eigen liefde en ik voelde hun liefde. Het was enorm intens en het gaf een enorme perspectiefwisseling; uit de slachtofferrol van “wat heb ik niet gekregen” en in mildheid naar mijn ouders kunnen kijken. Ik voelde – misschien wel voor het eerst van mijn leven door heel mijn lichaam – dat mijn ouders echt van me houden, dat ik welkom ben. En daarmee was het of ik definitief landde op deze aarde en in alle andere systemen waar ik deel van uitmaak. Dit was voor mij echt één van de rijkste ervaringen die ik had gedurende de opleiding.

Het ITIP werd voor mij het spreekwoordelijke laatste duwtje in de rug dat ik nodig had naar “leven en werken vanuit bezieling en vertrouwen”. Hoewel ik dat bij aanvang niet zo noemde. Het werd een prachtige reis en het was daarin fijn om gedurende een langere periode mensen om me heen te hebben die even meeliepen in mijn ontwikkeling, net zoals ik meeliep in hun ontwikkeling. Dat ik daarin kwetsbaar mocht zijn, imperfect, onzeker en verlegen soms. Mocht stuntelen ook, zonder oordeel, op zoek naar mijn eigen eigenheid. Waarbij ik ook merkte dan toen ik imperfectie kon gaan toelaten mezelf ook toestond in het gaan te vallen en weer op te staan. Kortom, te leren in de ervaring.

Ja, het waren hele mooie jaren die ik de rest van mijn leven meedraag en iedereen die zoekende is in zijn of haar ontwikkeling ook van harte gun om te ervaren. Is de reis dan nu ten einde? Nee, zeker niet. Hij is zelfs net begonnen.

Roos Leopold
"Als je op zoek bent naar een ‘Quick-fix’ zit je hier niet goed. Als je nieuwsgierig bent naar wat het leven jou te leren heeft, zou ik het zeker doen."

Als ik nu terug kijk naar mijn leven voor de opleiding, had ik eigenlijk geen idee hoe ik het leven moest leven. Ik voelde me ontevreden, met name op het werk. Ik voelde me met vlagen heel erg eenzaam en niet aangesloten bij de mensen om me heen. Ik doolde rond: wat doe ik hier en wat moet ik nou? Deze vragen en gevoelens waren er niet heel bewust. Ze lagen onder het oppervlak.

Ik was me wel bewust dat ik het op mijn toenmalige werkplek niet naar m’n zin had. Maar ik wist niet welke kant ik dan wel op moest gaan. Ik kende het ITIP via mijn ouders, toen ik nog jong was. Op een dag voelde ik heel duidelijk dat ik de opleiding wilde doen. Met knikkende knieën ben ik het gaan bespreken op mijn werk. Gelukkig werd dit plan goed ontvangen en zo ben ik gestart.

In de opleiding heb ik geleerd dat ik telkens weer en steeds opnieuw zelf het beginpunt ben. Niet in die zin dat ‘alles om mij draait’. Juist niet. Als ik iets wil, voel, bedenk in dit leven, zal ik ook zelf actie moeten durven nemen. En dan komt er iets op gang waarvan ik de afloop nog niet kan overzien. Durven vertrouwen dat hetgeen gebeurt ook goed is, is de volgende stap. Durven vertrouwen en me overgeven aan dit leven, dat is levenskunst.

Het is een geschenk om zo het leven te kunnen ervaren. Het verdiept mijn leven, in het contact met mezelf en met de mensen om me heen. Het geeft me de moed om echt te doen wat bij me past en waar ik gelukkig van word. Op dit moment is dat het begeleiden, het coachen van mensen met vragen over hun leven en hun werk. Ik geniet hier elke dag van. Het coachen is als een jas die ik altijd al aanhad en die ik nooit meer uittrek. Ik vind het heerlijk om diepgaand contact te hebben met andere mensen. Het is eigenlijk als een soort thuiskomen: ik doe wie ik ben.

Als je op zoek bent naar een ‘Quick-fix’ zit je hier niet goed. Als je nieuwsgierig bent naar wat het leven jou te leren heeft, zou ik het zeker doen. Tijdens de opleiding kun je in een veilige, aardse en liefdevolle omgeving alle hoeken en gaten van jezelf onder de loep nemen. En bovendien ontmoet je heel veel mensen die ieder op hun eigen manier ook dit avontuur aangaan. Ik zou het zo weer doen!

Wilma Louwenaar
"Ik zou dit traject aanraden aan iedereen die zichzelf beter wil leren kennen en die de vastgeroeste patronen in zijn leven onder de loupe wil nemen."

Ik durf veel meer uit te gaan van wat ik wil en niet meer van wat anderen van mij verwachten. Althans, veel minder. Ik maak nu keuzes die vaker gebaseerd zijn op mijn eigen gevoel, wat is goed voor mij? Ik handel minder vanuit vastgeroeste patronen en wanneer ik wel reageer vanuit oude patronen, kan ik daar milder over zijn naar mezelf toe. Waar ik vroeger automatisch ‘ja’ zei op verzoeken om ergens aan mee te doen, neem ik nu meer de tijd om te voelen of ik het echt wel wil. Of dat ik ‘ja’ zeg vanuit de angst om niet aardig gevonden te worden. Ik durf dus vaker ‘nee’ te zeggen als het niet goed voelt, zowel privé als in werksituaties. Ik zou dit traject aanraden aan iedereen die zichzelf beter wil leren kennen en die de vastgeroeste patronen in zijn/haar leven onder de loupe wil nemen en hier iets anders voor in de plaats durft te zetten. In mijn persoonlijk leven heb ik het mijn oudste zus aanraden. Ik heb veel aan het Persoonlijk Traject gehad en heb me erg op mijn plaats gevoeld bij het ITIP. Met name de respectvolle manier waarop de begeleiders datgene bij mij naar boven wisten te krijgen waar het precies om ging, heeft me geraakt. Confronterend op een liefdevolle manier en dat heeft voor mij heel goed uitgepakt. Ik ben vaak al streng genoeg voor mezelf.

Bernt Bouwmeester
"Uit mijn organisatie en omgeving krijg ik terug dat ik anders handel, gemakkelijker loslaat en meer ruimte geef."

"Na 25 jaar werken kon ik terugzien op wat men noemt een succesvolle carrière. Nooit had ik echt stil gestaan bij wat me daarbij heeft geholpen maar ook heeft geblokkeerd. Ik nam daar nooit de tijd voor of bleef in mijn hoofd en niet bij mijn hart. Ik was op zoek naar inzichten hoe mezelf completer, mooier en toegankelijker te maken, en dat waren nou juist vragen waarvoor ik de antwoorden bij mezelf moest zoeken. Het meest wezenlijke wat ik heb geleerd is hoe me open op te stellen en mijn kwetsbaarheid te tonen, niet op basis van een kunstje maar van natuurlijk gedrag.
Het traject vroeg regelmatig van mij om m’n eigen weerstand te overwinnen, om over mijn grenzen, of beter gezegd blokkades, te gaan. Van tevoren zag ik hier enorm tegenop, maar waar de weerstand het grootst is, is ook het meest te leren.
Uit mijn organisatie en omgeving krijg ik terug dat ik anders handel, gemakkelijker los laat en meer ruimte geef. Daarbij laat ik meer van mezelf zien, toon ik meer emotie en ben ik veel meer verbonden met de mensen met wie ik werk en omga. Een groter compliment kon ik me niet wensen. Dat waren voor mij nou juist de belangrijkste redenen waarom ik het traject wilde gaan doen. De stappen die ik heb gezet maken me een veel natuurlijker leider en ik zit beter in m’n vel. Ik durf weer te leven!"

Dorien van Putten
"Ik zou alle leidinggevenden dit traject aanraden."

"Ik heb ‘van mijzelf leren houden’. Vier woorden die staan voor een belangrijk inzicht dat ik in en door het traject heb verworven. Ik heb (best pijnlijk) ervaren dat de oordelen die ik over anderen heb, voortkomen uit mijzelf. Ik heb de neiging om de focus te leggen op wat niet goed gaat en beter kan, in plaats van op mijn kwaliteiten. Ik heb mezelf beter leren kennen, een completer beeld van mezelf gekregen. Daardoor heb ik meer inzicht in mijn handelen als leidinggevende en de andere rollen die ik vervul. Het betekent voor mij dat ik vooral van mezelf moet leren houden en mild zijn voor mezelf, om deze zachte kijk ook op anderen te kunnen toepassen. Echt contact is mogelijk als het oordeel verdwijnt.
Door meer bewustzijn op genoemde thema’s, heb ik meer zicht op de dagelijkse dingen. In het contact met mijn partner en kinderen sta ik meer open, kan ik mijn hart meer openen en mijn liefde meer laten stromen. Als ik blokkeer of ‘de fout in ga’, ben ik in staat om dit eerder te zien en daarnaar te handelen door dit bespreekbaar te maken.
Ik zou alle leidinggevenden dit traject aanraden. Ik vind het belangrijk om jezelf beter te leren kennen. De licht- en de schaduwkanten, het is er allemaal en het is goed om ze onder ogen te zien. Dat betekent ook bewustwording van eigen aannames en overtuigingen. Door gerichte feedback wordt ervaren wat het effect van jouw handelen is. Wat bij jezelf in de weg kan staan om anders en beter naar jezelf te kijken en open te staan voor een echt contact, wordt op een liefdevolle wijze verhelderd. Jezelf ontdekken en daardoor een vrijer en bewuster mens worden, dat werkt door in je zijn. En daarmee kom je steviger in je leven te staan en dus ook in je werk!"

Bas Pickkers
"Ik vertrouw op mijn eigen inschatting, tegen de stroom in."

"Vijf jaar geleden heb ik de Juiste Maat gedaan. Dat heeft een grote wending ten goede betekend, zowel in welk werk ik doe als in de manier waarop ik het doe. Ik had in die tijd veel last van stress, dingen die daarvoor vanzelf gingen werden zwaar. Het eerste jaar van de opleiding richtte ik me op de gedachte dat ik anders in mijn werk moest leren staan, de dingen niet zo zwaar moest nemen. In het tweede jaar realiseerde ik me dat dit niet klopte, dat ik de signalen die ik kreeg juist wel serieus moest nemen, kon vertrouwen op mijn eigen inzicht.

Toen heb ik een grote beslissing genomen: na 18 jaar partner te zijn geweest bij een architectenbureau besloot ik daarmee te stoppen. Het keerpunt kwam voor mij in de intensive. Toen, tijdens een oefening werd mij zo duidelijk dat ik moest durven loslaten. Het was zo doorslaggevend, maar hoe het voelde is moeilijk in woorden uit te drukken. Na de intensive heb ik mijn besluit met mijn compagnon besproken en hebben we samen de beste timing gezocht, zodat de continuïteit van het bureau werd gewaarborgd. Om die continuïteit te waarborgen moesten we ook een grote reorganisatie doorvoeren, waarin we 12 van de 30 mensen hebben ontslagen. Dat ging ook heel anders dan de vorige reorganisatie. Deze was in vorm harder (geen kaasschaaf maar een radicale maatregel) maar met aandacht voor de gevoelens van anderen en mijzelf. Het was erg pijnlijk maar we zijn goed uit elkaar gegaan, er was echt contact. Over mijn besluit om weg te gaan heb ik nooit twijfel gehad. In de tijd voor het besluit heb ik het heel moeilijk gehad, veel twijfels en zorgen. Maar toen ik de knoop door had gehakt voelde ik een enorme bevrijding.

Ik vertrouw op mijn eigen inschatting, tegen de stroom in. De angst dat ik het niet alleen kan is weg. Het vertrouwen komt na de beslissing heb ik gemerkt. Er gaat iets nieuws ontstaan en ik voel, met alle onzekerheid die erbij hoort, dat dit een zegen wordt voor mij. Ik ga me nog meer verbinden met anderen in mijn manier van werken, terwijl de organisatievorm juist steeds meer alleen staand wordt. Ik blijf wel iets in de organisatie en het management van vastgoed doen. Maar met mijn eigen persoonlijke stijl, en steeds meer gericht op “duurzame en gezonde” bouwprojecten."

Frank van Esch
"Je zou de werkwijze van het ITIP soft en spijkerhard tegelijk kunnen noemen."

"Een aantal jaren geleden is onze scholengemeenschap ontstaan uit de fusie van twee schoolbesturen. We kregen te maken met fundamentele wijzigingen en een enorme schaalvergroting in omvang èn in financiële verantwoordelijkheid. Bestuur, schooldirecteuren en leerkrachten moesten een andere rol gaan spelen. Om de verandering te begeleiden kozen we voor een adviesbureau dat we kenden en dat gespecialiseerd was in onderwijs. De maatregelen die daaruit voortvloeiden gingen echter onvoldoende in op het grote gevoel van onveiligheid en de heersende angstcultuur. Na anderhalf jaar besloten we dit traject te stoppen. We wilden serieus in gesprek met onze schooldirecteuren. Via mijn collega-bestuurder, die het ITIP kende, hebben we contact gelegd. Ik zag hen aan het werk en wist meteen ‘zo wil ik dat wij binnen onze organisatie met elkaar omgaan’. De zeer persoonlijke benadering van het ITIP zorgde ervoor dat de medewerkers zich gingen openen. Zowel de onmacht van onze mensen werd zichtbaar, als ook de hunkering om dat zelf te veranderen. We leerden elkaar als het ware opnieuw kennen, op een diepere, meer menselijke laag.

Als leidinggevende van een organisatie moet je zelf zeker ook bereid zijn om je te laten zien, ‘echt’ te zijn; ook je meer kwetsbare kanten te tonen of de dingen waar je niet zo zeker over bent. Als je dat als leidinggevende niet wilt, kan het ITIP de organisatie niet verder helpen. Dat is best een sprong in het diepe, ook persoonlijk. Maar zoals met de meeste dingen waar je bang voor bent, valt het achteraf gezien mee. Het is eerder een opluchting om gewoon te kunnen zijn wie je bent. Je zou de werkwijze van het ITIP soft en spijkerhard tegelijk kunnen noemen. Niets blijft verborgen. Juist dat wat nauwelijks hoorbaar wordt genoemd in een bijzin, wordt door de begeleiders opgepakt. Daardoor ontstaat diepgang.

Zelf ben ik ondertussen de ITIP opleiding ‘De Juiste Maat’ gaan doen. In deze opleiding heb ik ontdekt hoe mijn defensiemechanismen samenhangen met ervaringen uit het verleden. Dat heeft me geholpen om van sommige instinctieve reacties af te komen, waar ik en mijn omgeving last van hadden. Dat was echt nieuw. Ik ken mezelf nu beter en weet dat er behoefte aan contact onder ligt. Dat is waardevol voor mij persoonlijk èn voor mijn organisatie. Ik ga verder met het verdiepingsjaar van ‘De Juiste Maat’, want jezelf goed kennen staat voorop als je iets wilt bereiken met je organisatie."

Willem van de Vegte
"Als je een opleiding zoekt waar je in de luwte kan blijven staan, dan is Instrument voor hulp absoluut ongeschikt."

"Ik kreeg al jaren de nieuwsbrief. Anderhalf jaar geleden las ik over Instrument voor hulp en dacht meteen: ‘Dit is voor mij gemaakt.’ Ik zit al jaren in het vak van trainer en coach, eerst bij Mercedes-Benz, en sinds 6 jaar vanuit Tricom, de organisatie die ik samen met een oud-collega heb opgericht. Ik merkte dat de oude manier van werken, met modellen en theorieën mij steeds meer energie begon te kosten, omdat ik heel goed voelde dat ik met deze benadering de kern miste.
Ik zet letterlijk mijzelf meer in als instrument. In aanleg ben ik vrij mentaal ingesteld, maar ik durf nu naast mijn ratio te vertrouwen op wat ik gevoelsmatig waarneem, en dat ook uit te spreken. Soms sta ik zelf verbaasd van mijn eigen tekst, die dan bovendien nog vaak raak blijkt te zijn. Ik werk minder op wilskracht, gemakkelijker en meer ontspannen. Tijdens trainingen maak ik steeds meer gebruik van wat ik ter plekke waarneem, en wat er met mij gebeurt in het contact. Mijn feedback is preciezer en concreter, mensen kunnen er meer mee.
Als je een opleiding zoekt waar je nieuwe methodes kunt leren en in de in de luwte kan blijven staan, dan is Instrument voor hulp absoluut ongeschikt. Deze opleiding gaat dieper, is persoonlijker dan gewone trainingen. Als ik naar een nieuw blok toe ga, zie ik er wel eens tegenop. Maar ik weet ook dat het goed is en dat wordt keer op keer bevestigd als ik na drie dagen weer naar huis rijd en me realiseer hoeveel impactvolle dingen er zijn gebeurt. Deze opleiding is niet altijd gemakkelijk, omdat je ook echt jezelf tegen komt. Maar als je hier aan geproefd hebt, aan dit contact en aan dit leven in het hier en nu, dan zet er een blijvende verandering in."

Margreet Hertsenberg
"Ik wilde de diepte in met mensen, maar dat lukte niet. Dat heeft me aangezet om Instrument voor hulp te gaan doen."

"Ik werkte als coach en trainer. Ik wilde de diepte in met mensen, maar dat lukte niet en bleek niet zo simpel. Achteraf bezien is dat logisch, ik had immers ook geen contact met de diepte in mijzelf. Ook het overlijden van mijn vader heeft me in die tijd aan het denken gezet. Ik vroeg me af: ‘Is dit het nou?’ Van buiten was ik succesvol, van binnen voelde ik me leeg. Ik had letterlijk het gevoel dat ik aan de oppervlakte leefde. Dat heeft me aangezet om Instrument voor hulp te gaan doen bij het ITIP. Het waren heel bijzondere, intensieve jaren. Soms pijnlijk voor je ego, maar ook zo verrijkend.

Bij Instrument voor hulp lopen er twee stromen tegelijkertijd: enerzijds gaat het over wie je bent, of je contact hebt met je bezieling, wat je werking is op anderen en wat jouw ‘instrumentschap’ is. Anderzijds doe je ervaring op met allerlei werkvormen. Je rugzak vult zich verder met mogelijkheden zoals visualisaties, meditatie en lichaamswerk. Dit trok me aan. Het effect van de opleiding op mij is geweest dat het een meer diepgaand contact met mijzelf en anderen heeft gebracht. Ik ben losser en steviger geworden in mijn werkwijze. Ik werk minder vanuit structuur en vaste programma’s en heb meer vertrouwen in het proces zelf. Ik werd vrijer in mijn werk met mensen, durf meer. De diepgang in de coachingsgesprekken kwam als vanzelf. De opleiding was soms confronterend, maar ook noodzakelijk om die vrijheid te ontdekken en vertrouwen te krijgen. Heel verrijkend dus.

Aan wie ik Instrument voor hulp aanraad zijn mensen die met mensen werken en zoeken naar verdere verdieping, bezieling en verrijking. Deelname aan de opleiding vraagt wel dat je bereid bent om ook in het diepe te springen. Je kunt niet komen kijken ‘hoe ze het doen.’ Alle aandacht gaat uit naar jezelf, hoe je jouw kwaliteiten ten dienste van jezelf en anderen kunt inzetten. En het leven nu? De lichtheid in mijn leven heeft meer een plek gekregen en ik ervaar veel meer dan vroeger intense momenten van liefde en geluk."

Maarten van Rootselaar
"Ik ben meer en meer gaan vertrouwen op mijn eigen waarneming."

"Bijzonder vond ik dat we voortdurend ‘leermateriaal’ voor elkaar waren in de opleidingsgroep: we oefenden in steeds wisselende tweetallen op elkaar. Ik kreeg hierdoor meer inzicht in mijzelf en ik leerde steeds diepgaander te werken met een ander. Het meest wezenlijke voor mij was het feit dat ik daarbij meer en meer ben gaan vertrouwen op mijn eigen waarneming. En zelf kwam ik door de opleiding steviger in mijn schoenen te staan: ik heb beter contact gekregen met de mensen direct om mij heen. Na Instrument voor hulp ben ik, naast mijn bestaande beleidswerk, begonnen met een eigen coachingspraktijk. Daar ben ik heel blij mee. Ik geef terug wat ik waarneem en volg mijn intuïtie, om aan het licht te laten komen wat nog onbewust in de ander leeft aan vragen en mogelijkheden. Ik hoor van mensen dat zij meer inzicht krijgen in hun eigen gedrag, en hun leven met meer plezier en ten volle gaan leven. De Energetische opleiding is voor mij nu een logisch vervolg. Eerst leefde ik sterk vanuit mijn hoofd. Nu maak ik contact met wat ik waarneem en met inzet van heel mijn lichaam.
Deze opleiding Instrument voor hulp is geschikt voor iedereen die met mensen werkt en hen wil laten ervaren wat ze ten diepste wensen en waar de blokkades - in gedachten en in het lichaam - zitten. Het is meer dan dat je een aantal technieken of trucjes leert om mensen met deze blokkades om te laten gaan. Je leert hoe je steeds weer anders en vooral op jouw eigen unieke manier met je eigen weerstanden en met die van de ander om kunt gaan. Ga je eenmaal die weg op, dan kun je je blijven richten op wie je in wezen bent en van daaruit een ander begeleiden."

Lizanne Roeleven
"Voordat ik aan de opleiding begon dacht ik dat ik mezelf wel aardig kende. In ieder opleidingsblok werd ik opnieuw wakker geschud, op weer een diepere laag."

"Ik was net met mijn eigen bedrijf in coaching & training gestart en wilde mezelf actief blijven ontwikkelen. In eerste instantie zocht ik naar vakopleidingen op het gebied van coaching. Een collega-vriendin wees me op het ITIP. Op mijn vraag: ‘Is dat niet te zweverig voor mij?’, antwoordde zij: ‘Dat moet niet zijn wat je ervan weerhoudt!’ Nu kan ik zeggen dat juist dit element mij veel gebracht heeft. En zweverig vond ik het niet, integendeel: het is eigenlijk heel praktisch. Als je openstaat en je alles wilt horen, voelen, ruiken en zien, dan is het er gewoon. Het is een kwestie van je zintuigen openzetten en het durven laten binnenkomen. Zo kon ik voelen dat er hulp is; dat heb ik ook echt zo ervaren. Mediteren is eigenlijk ook zoiets praktisch, met je beide voeten op de grond, daar is niks zweverigs aan.

Ik heb mezelf op een diepere en creatievere manier leren kennen. Voordat ik aan de opleiding begon dacht ik dat ik mezelf wel aardig kende. Toch heeft de opleiding me juist op dit punt veel gebracht. In ieder opleidingsblok werd ik weer op een andere manier wakker geschud, op weer een diepere laag. Er is hierdoor meer verbinding gekomen tussen de verschillende kanten van mezelf, ik ben meer één geheel geworden. Ik sta ook opener in het leven. Ik oordeel niet zo gemakkelijk meer, want ik weet nu dat er meer kanten zijn aan iemand dan wat ik op het eerste gezicht zie. Ik ben nieuwsgieriger naar die andere kanten: ‘Wat maakt dat iemand zich zo en zo gedraagt?’ Ik wil zoeken naar wie de ander is en wie ik zelf ben. Verder heb ik geleerd om meer de verbinding te zoeken met mensen. In samenwerking met anderen was ik altijd bevreesd om mijn eigenheid kwijt te raken. Daarom wilde ik ook mijn eigen bedrijf. Nu kan ik ook mezelf blijven tussen anderen. Als ik ergens tegenaan loop dan spreek ik uit wat ik lastig vind, wat ik voel. Ik heb me enige tijd geleden aangesloten bij een maatschap en pluk hier nu de vruchten van; ik heb het echt naar mijn zin!"

Alberic Bruschke
"Ik durf krachtiger beslissingen te nemen, met pappen en nathouden gaat het leven eruit."

"Ik herinner mij nog het moment dat ik tijdens een retraite op een bankje zat en getroffen werd door het besef: ‘God IS er. Dus ben ik een monnik.’ Ik verliet mijn baan bij een verzekeringsmaatschappij en ben toegetreden tot de Cisterciënzer abdij Sion in Diepenveen. Vijftien jaar geleden kozen mijn broeders mij als abt. Ik blijf op zoek naar hoe ik mij als persoon en dus ook in mijn taak als abt kan ontwikkelen. Ik kwam met het ITIP in contact via begeleider Rob Holdrinet. Hij was daadkrachtig en nam geen blad voor de mond. Eindelijk iemand die zich niet liet foppen door mijn voorzichtigheid.

In de gesprekken met Rob en in de daaropvolgende opleiding Instrument voor hulp, kwam mijn ontwikkeling in een stroomversnelling terecht. Het zwaartepunt is in die jaren verlegd van gevangen zitten in mijn persoonlijkheid, naar leven vanuit mijn ziel. In het eerste blok tijdens de opleiding kregen we de vraag om je innerlijke stem een brief te laten schrijven aan je masker. Ik hoorde letterlijk een stem in mij, die zei: ‘Ik ben veilig.’ Ik had het gevoel thuis te komen, niet eens bij mezelf, maar bij een diepere laag, een thuis voorbij leven en dood.

Mede hierdoor heb ik mijn leiderschap versterkt. Ik durf krachtiger beslissingen te nemen: met pappen en nathouden gaat het leven eruit. Sinds de opleiding ben ik me meer bewust dat ik als leidinggevende instrument ben voor wat er gebeurt.

In het klooster is het meestal stil, maar ook hier moeten we ons bewust openstellen voor de stilte, anders kan het gemakkelijk een achtergrond worden waartegen je dagelijks leven gewoon doorgaat. Elke dag begin ik een uur met zitten, open voor de stilte. Dat geeft basis aan mijn hele dag, het geeft rust en vertrouwen. Er zijn verschillen in de kwaliteit van stilte. Er is stilte bij gebrek aan geluid, en er is een diepere stilte, zelfs al is er geluid. Opnieuw het onderzoek: wat is een monnik? De eerste draad van een antwoord is er: iemand die in de stilte contact zoekt met God en zich van daaruit verbindt met anderen."

Marlet Hesselink
"Ik vond het fijn om een plek te hebben waar ik leerling kan zijn. Waar ik mag experimenteren, en stilstaan bij mezelf en waar ik feedback ontvang."

"Ik heb lange tijd gezocht naar wat ik nu precies nodig had om me staande te houden in het werk dat ik doe als trainer en adviseur op het terrein van project- en programmamanagement. Iets dat me kon helpen op de momenten dat het voor mij spannend werd in mijn werk met groepen. Toen kwam ik in contact met het ITIP. Het meest wezenlijke wat ik heb geleerd is toch wel de manier van kijken vanuit de oude verhalen, vanuit de archetypen. Het is een bijzonder gebied, omdat het op het randje zit van wat ik begrijp. Op een diepere laag raakt het me; ik voél waar het over gaat. Ik kan het soms bijna niet uitleggen. Van nature vind ik iets al gauw te vaag. Maar zo via oude verhalen, via dromen, is het heel toepasbaar en praktisch. Het geeft iets waar je wat aan hebt, een inzicht, de juiste woorden. Dat vind ik een enorme verrassing. Verder vond ik het fijn om een plek te hebben waar ik leerling kan zijn. Waar ik mag experimenteren, en stilstaan bij mezelf en waar ik feedback ontvang. Ik vind het belangrijk dat mensen die dit vak beoefenen zo’n plek opzoeken. Op die manier blijf je goed gestemd; hoe klink je ook al weer? Hoe doe je het eigenlijk? Daar weer eens even de tijd voor nemen en niet aldoor maar doorhollen in de routine. Dan kun je jezelf weer op een andere laag ontwikkelen. De opleiding Instrument voor hulp is een andere manier van leren. Een ander soort begrijpen. De term ‘ervaringsleren’ komt in de buurt. Het is niet mentaal of analytisch. Je komt ook weinig flappen en al helemaal geen PowerPoints tegen. Je hoeft geen dingen uit je hoofd te leren, maar er ligt wel theorie onder. Het is niet vaag. In alles wordt je lijf meegenomen, dat is even wennen, maar eigenlijk zo logisch. Het wordt iedere keer weer naar jezelf toe gebracht. Het gaat over jouw instrumentschap en hoe jij dat doet. Dat ervaar je telkens weer. Eigenlijk iedereen die beroepsmatig met groepen mensen werkt zou ik deze opleiding aanraden. Zeker ook de mensen die zelf trainingen geven. Je moet wel weten waar je aan begint. Je kunt zelf niet buiten spel blijven staan. Een intakegesprek is dus belangrijk."

Ernst Jan van Heyningen
"Het contact met mijn directe omgeving, mijn gezin, vrienden en werk is dieper geworden. Ik spreek mij meer uit en ervaar dat ik minder afhankelijk ben van het oordeel van een ander."

Het was tijdens een bezinningsretraite in de Baharia woestijn in Egypte waar ik geconfronteerd werd wat het betekent om via de stilte echt bij mijzelf te komen. Als therapeut/trainer heb ik veel opleidingen en leertherapieën gevolgd. In de absolute stilte van de woestijn werd ik mij bewust dat ik met nog heel wat levensvragen rond liep. Ik was op zoek naar meer verdieping in mijn leven.

De ITIP Opleiding heeft mij met behulp van ervaringsgerichte oefeningen geholpen om echt contact te maken met mijzelf en de mensen om mij heen. Ik heb geleerd om mij toe te mogen vertrouwen aan mijn intuïtie. Bovendien heb ik kennis mogen maken met verschillende stromingen en filosofieën die mij hebben geholpen op verschillende manieren naar het leven te kijken. Ik heb mijzelf nog beter leren kennen. Leven vanuit mijn ziel, de kern in mijzelf, dat is waar uit ik wil leven.

Het is geweldig om te ervaren dat ik het stuur zelf in handen heb. Dat ik het leven voor een groot deel mag leven zoals ik wens. Hoe fascinerend het is om mijn dromen te realiseren en te mogen creëren. Dat iedere dag zoveel heeft te brengen en dat ik in mindere tijden mag vertrouwen dat het ook weer goed komt.

Ik ben mij zoveel bewuster geworden dat ik elke dag weer dankbaar mag zijn voor wat er is en wat ik heb. Ik leef meer in het moment. Het contact met mijn directe omgeving zoals mijn gezin, vrienden en werk is dieper geworden. Ik spreek mij meer uit en ervaar dat ik minder afhankelijk ben van het oordeel van een ander.

Achteraf zie ik de opleiding als een prachtig en kostbaar cadeau. En wie vindt het nu niet leuk om een cadeau te mogen ontvangen? De opleiding heeft mij zoveel opgeleverd op het gebied van verdieping, contact, de zin van het leven, reflectie, de functie van de stilte dat ik dit een ieder meer dan van harte gun. Leef het leven!

Dagboek van een deelnemer
"Ineens is het zover en zit ik met 17 andere deelnemers en onze begeleider in een groep. Het is duidelijk dat iedereen het loeispannend vindt. Je voelt dat je met de billen bloot gaat. Maar dat wil ik ook. Het wordt tijd om echt te gaan leven."

Een vaak gestelde vraag aan ons is: ‘Wat gebeurt er eigenlijk in jullie opleidingen?’ Het antwoord zou meerdere boeken kunnen vullen omdat de weg door onze opleidingen voor iedere deelnemer anders verloopt. Om toch een indruk te geven, laten we een oud deelneemster aan het woord die met de hulp van haar dagboek terugkijkt op haar eerste ervaringen binnen de ITIP Opleiding.

Voorafgaand aan al onze opleidingen vindt een intakegesprek plaats waarin, zowel van de kant van de deelnemer als van de kant van het ITIP, gekeken wordt of het volgen van een opleiding een goed idee is. Belangrijk is dat elke vraag gesteld kan worden en er een open contact is.

"Het intakegesprek zal ik nooit vergeten. De begeleider van het ITIP ontvangt me bij haar thuis. Alles lijkt zo gewoon maar toch is het gesprek heel intiem. Ik sta versteld hoe iemand zo snel tot de kern kan komen. Na mijn intake begin ik direct met het beantwoorden van de vragen en het maken van een levensbeschrijving. Wat zet je er in en wat niet? Ik ben een perfectioniste en wil het goed doen. Oei, dat is juist waar ik zo last van heb. Bang om fouten te maken en steeds mezelf vergelijken. Ik lees in mijn dagboek: De tevredenheid wisselt; elke keer als er een verslag binnenkomt van een andere deelnemer dan lees ik de mijne nog een keer over."

De opleiding duurt 3 jaar. Het eerste jaar bestaat uit 3 blokken van 3 dagen, 3 blokken van 2 dagen en een intensive van 5 dagen. Daarnaast krijg je 3 voorbereidende lezingen (online te volgen). Tussen de blokken door heb je contact met mede-deelnemers en je kunt ook altijd de begeleiders van het ITIP benaderen. Het eerste blok begint op donderdagmiddag in Conferentiecentrum De Poort.

"Ineens is het zover en zit ik met 17 andere deelnemers en onze begeleider in een groep. Het is duidelijk dat iedereen het loeispannend vindt. Ik ook. Waar ben ik bang voor? Wat anderen van me vinden? Blijkbaar toch wel een beetje. Je weet dat dit niet zomaar een cursus is. Je voelt dat je met de billen bloot gaat. Maar dat wil ik ook. Het wordt tijd om echt te gaan leven. In mijn dagboek staat: Ben ik bang dat het kleine domme meisje tevoorschijn komt?"

"De begeleider geeft een inleiding over het schema van Wilber; over de weg van vervreemding en de weg terug naar jezelf. In de subgroep bespreken we de vijf manieren waarop je persoonlijkheid (het ego) ervoor zorgt dat je net niet echt hoeft te zeggen wat er in je omgaat. Leuke vorm en een eyeopener voor mij! Het wordt duidelijk hoe ik dat precies doe. Iets wat voor mij heel vanzelfsprekend is, blijkt mensen op een veel grotere afstand te plaatsten dan ik dacht."

Een blok wordt geleid door een senior-begeleider en een co-begeleider. Ieder blok kent zijn eigen thema’s die voortbouwen op de vorigen. In dit eerste blok vertelt de begeleider over de weg van de mens, de dynamiek tussen verlangen en weerstand, ziel en persoonlijkheid. Welke patronen heb je opgebouwd gedurende je leven en hoe word je er vrijer van?

"We praten, doen oefeningen en lichaamswerk, wisselen uit. De begeleider is scherp maar liefdevol. Ik zak steeds dieper in mijzelf. Ik ervaar mijn verlangens, maar ook hoe ik ze weersta. Ik voel hoe het verleden in mij speelt en hoe ik geneigd ben vast te houden aan patronen die me onvrij maken. Ik noteer: Wat ben ik hard naar mijzelf. Ik oordeel me suf. Tegelijkertijd voel ik ook hoeveel liefde er in me zit. Wat is de sleutel?"

"In de ochtend wordt gekeken naar de dromen van de afgelopen nacht. Het prettige vind ik dat niets opgelegd wordt maar dat de werkwijze slechts een bedding is waarin mijn ervaring mij van alles leert over mijzelf. Er vallen kwartjes: ‘Liefde of vervreemding, het begint bij hoe ik het contact aanga.’ Ik voel me meer levend dan ooit. Alsof een last van me af is gevallen. De groep voelt veilig en vertrouwd. Wat een weelde dat ik zo mag leren. De laatste dag sta ik stil bij wat de dagen ons gebracht hebben en wat we er straks mee gaan doen als we thuis zijn. Ik heb zin om wat ik geleerd heb toe te passen. Deze woorden blijven me nog bij: Het leven wordt misschien niet makkelijker maar wel rijker en waarachtiger."

Het ITIP is aangesloten bij CRKBO, alle opleidingen zijn btw-vrij.

ITIP is initiatiefnemer van bezinningstochten.nl

ITIP school voor leven en werk
Marspoortstraat 16
7201 JC Zutphen
telefoon 0575 - 510 850
e-mail info@itip.nl

Openingstijden
maandag - donderdag 09.00 - 16.00
vrijdag 09.00 - 13.00

Ontvang jaarlijks het gratis ITIP Magazine