onze opdrachtgevers

 
Alexander Klöpping
“Door het ITIP heb ik echt fundamentele inzichten opgedaan over onze samenwerking. Dat heeft totaal veranderd hoe wij met elkaar werken.”

Door het ITIP heb ik echt fundamentele inzichten opgedaan over onze samenwerking. Wat onze specifieke eigenschappen zijn en waarom we een goed team zijn. Het identificeren dat je een unit bent, en wat maakt dat je een unit bent. Dus dat er iets anders is dan alleen maar individuen met bepaalde eigenschappen, maar dat je samen ook iets bent. Dat heeft totaal veranderd hoe wij met elkaar werken. Het contact is echter. Ook doordat ik kon praten over de dingen die mij dwarszaten. Om de dingen die speelden gewoon op tafel te leggen. Het klinkt zo simpel, maar ik maakte me druk over de wereld en ik had het idee dat ik het allemaal alleen moest doen. Ik zoog alles naar me toe. Dat is gewoon niet efficiënt, en niet leuk ook. Als ik het idee heb dat ik kwetsbaarder kan zijn, kan ik ook beter loslaten en overlaten aan anderen.

Rick Pastoor
“Werken met de professionals van het ITIP heeft mijn kijk op mijzelf en de mensen om me heen geweldig verdiept.”

Een start-up is een ongezonde omgeving als je niet je eigen grenzen heel goed op orde hebt. Het teert in op iets, terwijl je dat zelf niet doorhebt. Jochem van Soest, onze toenmalige CFO, was de eerste die aan de bel trok. Alle drie (red. Alexander Klöpping, Jochem en Rick) gingen we onze eigen grenzen continu voorbij. Toen kwam het ITIP in beeld. Ik heb ontdekt dat het in de gesprekken elke keer gaat over: er is een bepaald patroon, en zodra je in staat bent om dat te herkennen, kun je ook kiezen om daar iets anders mee te doen. Ik zit heel snel in mijn hoofd en ik heb tijd nodig om dingen te verwerken. Als je dan met twee gasten zit die gewoon volle bak gaan, ging ik denken dat mijn input niet zo zinvol was omdat ik het niet zo snel kon zeggen. Dat patroon kan ik doorbreken door te zeggen: ‘Jongens, ik ga hier even over nadenken. Je hoort morgen van me.’ Die ruimte nemen, omdat dat bij me past. Het is iets waar ik elke dag gebruik van maak. Werken met de professionals van het ITIP heeft mijn kijk op mijzelf en de mensen om me heen geweldig verdiept, en dat geldt ook voor een groeiende groep mensen in mijn nabije omgeving. Wat mij betreft een aanrader als je zoekt naar een club die je zowel individueel of in teamverband kan ondersteunen.

Gijs Baks
“We spreken nu met regelmaat over hoe we elkaar de afgelopen periode ervaren hebben. Je wilt niet weten hoe dat opruimt.”

Ik ben me persoonlijk veel meer bewust geworden van het effect dat ik op een ander kan hebben. Voor dit traject had ik altijd mijn schild klaar en hield ik mijn wapens in eenzelfde soort stand gereed. Het schild is opzij gegaan en de wapens omlaag. Ik leg nu veel meer van binnenuit verbinding dan vroeger.

De route terug, uit oude patronen, is ons nu ook helder. Dat is niet iets dat je één keer doet, Het is meer iets waar je iedere keer weer naar terugkeert en wat ieder moment opnieuw wat van je vraagt. Zo gaan we sinds de tweedaagse met het ITIP met enige regelmaat in gesprek. Vervolgens spreken we op dezelfde manier als in de tweedaagse uit hoe we elkaar de afgelopen periode hebben ervaren. Je wilt niet weten hoe dat opruimt.’

Stijn de Weerd
“We spraken over elkaar in plaats van met elkaar. Maar ondertussen waren we daar allemaal diep ongelukkig over.”

Als er spanningen waren stortten we ons normaal altijd in het nachtleven. Dat gaf op het moment zelf altijd wel een enorme ontlading, maar op een diepere laag los je zo natuurlijk niets op. We hadden het onszelf op een gegeven moment echt moeilijk gemaakt. We hadden irrealistische verwachtingen. We vertrouwden elkaar niet meer. We controleerden elkaar. We spraken over elkaar in plaats van met elkaar, maar ondertussen waren we daar allemaal diepongelukkig over. Gelukkig hebben we elkaar alles kunnen vergeven. We gaan nu een stuk vrijer en zorgzamer met elkaar om en we creëren ook bewust ruimte om dit zo te houden. Sinds de sessie met het ITIP schieten we nog steeds wel eens terug in oude patronen. We zijn ook maar mensen en wat je in drie jaar opbouwt is na een tweedaagse niet opeens helemaal van tafel. Wat wel blijvend is, dat we als individuen geleerd hebben om het bij onszelf te houden.

Frans de Bruin
“Tijdens het eerste gesprek met de begeleiders werd het voor mij duidelijk dat we met ‘een goeie’ aan tafel zaten.”

Ergens in de communicatie zijn we elkaar kwijtgeraakt, ik voelde me in een harnas zitten. Toen we een brief kregen van een groep ontevreden medewerkers drong tot me door: er moet iets gebeuren maar als ik het zelf doe, berokkent dat mogelijk onnodige schade. Een dag later heb ik het ITIP benaderd. Ze waren in staat om met alle partijen een gesprek aan te gaan, zonder oordeel en op een wijze dat het door iedereen als prettig is ervaren. Het team kreeg door dat deze mensen er niet waren om de zaak met Frans te regelen, maar om bloot te leggen wat er speelt. Ik heb ook direct gezegd: “Dit is een platte organisatie en daarmee ben ik onderdeel van het probleem dus spaar mij niet. Ik wil het probleem opgelost hebben. Tijdens de tweedaagse heb ik verteld over mijn verdriet dat we zo tegenover elkaar zijn komen te staan, terwijl we veel overeenkomsten hebben in de kern van de zorg die we bieden. Daarna kwam er ook bij de anderen veel emotie los en dat maakte dat we aan het einde met elkaar een aantal afspraken konden maken om het anders te gaan doen. Er is nu een positieve vibe voelbaar in de organisatie: bij een verandering praten we mét elkaar in plaats van over elkaar.

Colette de Bruin
"Na de voorgesprekken had ik een helder beeld van ‘deze kant gaan we op’. Deze ITIP-begeleiders hebben een groot analytisch vermogen en durven te benoemen wat er gebeurt."

Als oprichters waren we op een zijspoor gerangeerd. Onze kernwaarden zijn respect en gedrevenheid, de onderlinge wrijvingen en het praten óver elkaar, pasten totaal niet bij ons. We zijn twee dagen met een team van zeventien personen bij elkaar geweest. Ik was gestrest maar heb kunnen zeggen dat ik niet meer trots was op mijn eigen organisatie en dat ik het gevoel had dat ik niet mezelf kon zijn. Ik hoopte door mijn kwetsbare opstelling dat anderen zouden volgen door zich ook uit te spreken. Als je vastloopt, is het fijn als je vlot getrokken wordt, zoals door het ITIP is gedaan. Na het traject zijn er vier mensen uit zichzelf weggegaan. Mijn plek als inspirator heb ik letterlijk weer in kunnen nemen en ik kan opnieuw in relatie gaan met mijn mensen.

Axel Posthumus
"Het heeft mij verbaasd hoe kwetsbaar de mensen zich durfden op te stellen. Die diepgang en openheid hadden we zonder hulp niet bereikt."

Axel Posthumus is directeur van de Windunie, een coöperatie van 223 windmolenaars en windmolenparken die gezamenlijk 20% van alle windenergie in Nederland produceren. Windunie is actief in de ontwikkeling van windenergieprojecten, ondersteunt de exploitatie en het onderhoud van windmolens en verhandelt voor leden de opgewekte stroom.

'Het ging opvallen: op ons kantoor in Utrecht, waar iedereen toch alle kansen krijgt, gingen vooral jonge, hoog opgeleide vrouwen weg. Waarom? Ik vroeg het ITIP, als objectieve partij om te komen kijken. Adviseurs Bertram Lammers en Tsjitske Dijkstra hielden interviews en presenteerden vervolgens hun rapport. Dat rapport had grote gevolgen. Wat er in stond was waar en persoonlijk. Aanvankelijk leek het alleen over de directie te gaan, maar na twee weken drong tot het middenkader door: shit, dit gaat ook over ons! ‘Wat een rot rapport’, zei een van hen, want er was geen ontkennen aan. Zowel in de directie als in het middenkader zijn toen mensen hun conclusies gaan trekken. Zij kozen om te blijven maar dan volledig JA te zeggen tegen de uitdagingen die er lagen, of om te vertrekken.

Onder begeleiding van het ITIP zijn de teams vervolgens met elkaar in gesprek gegaan, en het heeft mij verbaasd hoe kwetsbaar de mensen zich durfden op te stellen. Die diepgang en openheid hadden we op dat moment zonder hulp niet bereikt. Wij als directie zijn ermee begonnen: het rapport mocht iedereen op kantoor lezen en wij waren bereid onze eigen blinde vlekken te zoeken en feedback te ontvangen. Dat gaf anderen in de organisatie het vertrouwen om dat ook te doen. Dat onderzoeken van de blinde vlek was eerder voor mij een reden geweest om de ITIP Opleiding te gaan doen: ik zocht iets diepgaands en substantieels. In mijn omgeving zag ik teveel directeuren die na een prachtige carrière, in hun vierde huwelijk met een veel jongere vrouw, als een raket naar beneden gingen. Ik zag de onbalans bij hen, maar hoe zat het dan bij mijzelf? Hoe voorkwam ik dat mijn blinde vlekken hun eigen werkelijkheid zouden creëren?

Als jonge man was ik officier bij de commando’s. Op die leeftijd mijn grenzen zo verleggen, heeft veel effect op me gehad. In dit organisatietraject kwam ik erachter dat dit doorwerkte in de Windunie: we hebben een team van de beste van de besten die er vol voor gaan, en als je niet mee kunt komen, haak je maar af.
 Ik heb die toon ooit gezet, het middenkader nam dat over. Dat is nu aan het veranderen. Bewust van deze neiging, kijken we nu naar: hoe help je iemand om alles wat hij weet en kan in te zetten in zijn of haar werk? Je staat versteld hoeveel er dan uit mensen naar boven komt. Door het ITIP traject ervaren de mensen dat het er toe doet met welke houding ze de dingen doen, en dat ze uitspreken wat ze ervaren. Het doet er toe voor henzelf, en voor het geheel.

In oorlog zijn de beste soldaten diegenen die werkelijk accepteren dat ze dood kunnen gaan. In het gewone leven is het ook zo: als je de kracht opbrengt echt te accepteren wat er is, als je de waarheid wilt aanzien, dan transformeert de situatie. Wat vastzat, gaat weer lopen.
De projectleiders zijn de dragers geworden, de directie is nu een groep mensen die faciliteert. We merken het ook aan de reacties van onze klanten: die voelen zich gehoord door onze mensen. En wanneer medewerkers nu weggaan, gaat dat in harmonie, mensen komen zelf tot de conclusie dat het werk niet meer past.

Ik moet nog wel wennen aan de faciliterende rol, kan er ook nog wel van wakker liggen dat ik zelf geen directe omzet maak. Toch zie ik dat dit de beste ontwikkelingsweg is, voor mij persoonlijk en voor het bedrijf. Het bedrijf staat steeds meer op eigen benen, en ik ontwikkel mij van heerser tot dienaar.


Frank van Esch
"Ik loop nu zeventwintig jaar mee als leidinggevende, maar dit niveau van teamwerk heb ik nog nooit meegemaakt."

"Ook bezoekers van onze organisatie zijn verbijsterd over de ongelofelijke ‘alignment’. Iedere schooldirecteur uit onze stichting vertelt hetzelfde verhaal over waar we naar toe werken. ‘Mag je hier wel wat anders vinden?’ vroeg een bestuurder van een andere scholengroep, die op bezoek was in het kader van collegiale visitatie. Ja, dat mag. Deze consistentie in visie door de hele organisatie heen is het gevolg van vijf jaar lang gezamenlijk werken aan onderling vertrouwen en openheid van zaken. Hieraan heeft het ITIP een belangrijke bijdrage geleverd. Er is tussen het bestuur en de directeuren een cultuur van openheid, persoonlijk contact en gelijkwaardigheid gegroeid. Dit geeft ons het vertrouwen om hoge ambities te koesteren voor de organisatie en de leeromgeving van onze leerlingen.

We zijn van ver gekomen. We waren een rijk vol eilandjes en er heerste een angstcultuur, die versterkt werd door ontslagen bij een aantal directeuren. Kennisuitwisseling tussen scholen was moeilijk. We wilden binnen onze organisatie geen eenheidsworst worden, en ook niet met elkaar vergeleken worden in beter en slechter. Het onderling vertrouwen is langzaam gegroeid. De sessies met het ITIP zijn daarbij onontbeerlijk geweest. We zijn elkaar meer als mens gaan zien, ieder met gevoelens, verlangens, verdriet en teleurstellingen. In het begin hebben we wel vaak gedacht: is dit zinvol? Het was soms zo’n taai proces dat we ook onderweg regelmatig twijfelden: moeten we hiermee doorgaan? Nu is dat geen enkele vraag meer. Van huis uit ben ik ingenieur. Ik heb in het verleden geprobeerd het zonder die persoonlijke benadering op te lossen, maar het werkt gewoon niet. Misschien haal je er een zeven mee, maar geen tien."

Carina van Lenteren
"Aanvankelijk was men sceptisch, maar al snel werd deze manier van werken geaccepteerd bij ons. Men heeft het gevoel dat het over kernzaken gaat."

Over het leiderschapscultuurtraject bij Politie IJsselland

'Wanneer wij de samenwerking met andere maatschappelijke organisaties op een rij krijgen, kunnen wij hen onze steun verlenen in onze rol van ‘laatste toevlucht’. Wij kunnen doorpakken en hebben middelen die andere partijen niet hebben. Door op deze manier samen te werken kan er heel veel bereikt worden.'

Voor mij persoonlijk is, in de loop van mijn werkend bestaan, het volgen van mijn hart steeds meer leidraad geworden. Zo heb ik een aantal jaar geleden mijn baan als districtschef opgegeven, om een verkeersveiligheidsproject te trekken dat mij aan het hart ging. Maar ook in mijn eigen praktijk als coach is het een rode draad. Ik help mensen te vinden wat ze het liefste doen. Als ieder van ons dat zou volgen in zijn werk, wat een werking zou daar van uitgaan! Daarom verheugt het mij persoonlijk ook zo, dat het ITIP nu bij Politie IJsselland een leiderschapscultuurtraject begeleidt.

Ik heb het ITIP leren kennen nadat ik Bas Klinkhamer aan het werk had gezien in een blok over ‘coaching’ in de hogere managementopleiding van de politie. Ik wist niet wat ik zag (de anderen ook niet overigens). Ik was zó geraakt door het werken met hem, voelde me zo gezien. De manier waarop hij en zijn collega’s werken, daar ben ik diep van onder de indruk: liefdevol, daadkrachtig en niets verhullend.

Waar het over gaat in het traject met het ITIP is, dat we binnen het korps een nieuwe vorm van leiderschap gaan ontwikkelen, die gebaseerd is op contact en samenwerking in openheid en wederzijds vertrouwen. Eerst is er een onderzoek gedaan naar de huidige leiderschapscultuur door het voeren van gesprekken met leidinggevenden binnen de organisatie. In de terugkoppeling zie je hoe goed het ITIP in dit soort cultuurtrajecten is. Ze raken de schaduw en de kracht van de organisatie: iedereen herkende het en het toch was het ook nieuw. Het raakt de kern van waar het over gaat. Ze laten zich niet imponeren door de buitenkant en zeggen wat ze zien. Ze bewandelen niet de veilige paden en maken geen omtrekkende bewegingen. Aanvankelijk was men sceptisch, maar al snel werd deze manier van werken geaccepteerd bij ons; men ziet dat het ITIP iets brengt dat nodig is. Het is ook merkbaar dat er respect en waardering is voor het politievak. Er is een hart tot hart verbinding, ook vanuit de mensen van het ITIP naar ons, bij de politie.

Na het cultuuronderzoek zijn de korpsleiding en daarna de andere managementteams met elkaar in gesprek gegaan onder leiding van het ITIP. Voor velen is het nieuw. Maar ik hoor tot nu toe nog niet één negatieve reactie, wel heel lovende verhalen. Dat is bijzonder: men is gauw afwachtend of sceptisch hier. Maar men heeft het gevoel dat het over kernzaken gaat. Er gebeuren mooie dingen tussen mensen, oud zeer wordt opgeruimd, mensen spreken zich echt uit. Er is echt iets veranderd in mijn beleving. We zien elkaar meer staan als mens. In het leiderschap naar anderen is er meer verbinding. Ik zie leidinggevenden nu soms recht uit hun hart spreken, waardoor dat wat ze willen zeggen beter overkomt. Maar de verandering is ook nog broos. We gaan nu een spannende tijd tegemoet: merken de mensen in de organisatie verschil? Gaat het indalen in de organisatie? Krijgen we de tijd, om dit uit te laten groeien? Ik ben erg benieuwd hoe het zich verder zal ontwikkelen, maar ik heb het gevoel dat we op de goede weg zijn.

Han Bekkers
"De benadering is zowel top-down als bottom-up. De mensen die dit traject doen zie ik veranderen: ze nemen eigen verantwoordelijkheid, zijn enthousiast en gemotiveerd."

"Ik heb in mijn loopbaan als bestuurder met veel bureaus gewerkt. Het ITIP vind ik onovertroffen. Het zit hem vooral in het werken met en vanuit bewustzijn. Er is geen bureau dat dit zo consequent en consciëntieus doet. Geen oppervlakkige analyses van structuren en processen, maar analyse en verandering vanuit de kern, vanuit het bewustzijn van de mensen die er werken en een besef wat wezenlijk is in deze organisatie. Dat is ook de kracht van ITIP: oog hebben voor wat de wezenlijke kwaliteiten zijn van een organisatie en van de mensen die in de organisatie werken, en aandacht voor de hogere doelen die de organisatie dient in de maatschappij.

Ik heb inmiddels enkele keren met het ITIP gewerkt bij organisatieveranderingstrajecten in diverse organisaties. De benadering is zowel top-down als bottom-up: de top gaat intensief met elkaar in gesprek, ontwikkelt visie, en faciliteert initiatieven uit de organisatie die passen in de nieuwe manier van werken. Bij de Gemeente Haaksbergen wilden wij verandering in de organisatiecultuur. Wie wilde kon zich aanmelden als ‘gangmaker’. Deze mensen zijn getraind door het ITIP. Zij hebben groepen medewerkers om zich heen verzameld op basis van cultuurvragen uit de organisatie. Het proces vraagt veel, maar men is ook zeer gemotiveerd. De mensen die dit traject doen zie ik veranderen, het zijn ‘nieuwe’ mensen geworden: ze zijn op eigen benen gaan staan, spreken zich meer uit over wat zij belangrijk vinden, nemen eigen verantwoordelijkheid, zijn enthousiast en gemotiveerd. Deze gangmakers gaan helpen de nieuwe organisatiecultuur gestalte te geven.

Als je echt iets wilt veranderen, blijvend, ontkom je er niet aan om wat risico te nemen, iets te doen wat je nog nooit gedaan hebt. Je kunt niet iets veranderen met middelen die deel uit maken van het huidige systeem. Als je wilt ontwikkelen van een organisatie die denkt in structuren en processen naar een organisatie die denkt in samenhang, integraliteit, visie en samenwerking, dan is het ITIP daar onovertroffen in."

Arnold Sikkel
"Dit cultuurtraject is een aanrader voor alle organisaties met hoog opgeleide professionals die de organisatie sterker willen maken."

EGM is een van de drie grootste architectenbureaus van Nederland. EGM ontwerpt huizen, scholen, overheidsgebouwen, kantoren. En werkt internationaal aan het ontwerpen van ziekenhuizen en zorginstellingen. Een belangrijk verschil dat tijdens dit cultuurtraject is ontstaan, is dat we meer werken vanuit het geheel: we kijken meer voorbij onze eigen grenzen, ten faveure van het bureau. Als één van de leden van het team tijdelijk onderpresteert, kunnen we ons niet meer afwenden en denken: hij zoekt het wel uit, ik heb mijn eigen dingen. We bespreken het nu, en zoeken naar een manier waarop we als team kunnen helpen. Het is niet altijd gemakkelijk om hulp van elkaar te aanvaarden, maar het is noodzakelijk om als organisatie op een hoger plan te komen. Zelf ben ik me in dit traject bewuster geworden van mijn intuïtie en maak er meer gebruik van. In gesprekken met medewerkers, collega-partners en klanten neem ik waar: wat speelt er onder de oppervlakte? Wat wordt er niet gezegd? Mensen die zich op de vlakte hielden moeten nu hun mening geven. Dat levert veel op.

De mensen van het ITIP begeleiden, maar laten ons het werk doen. Ze houden een spiegel voor, stellen vragen. Door hun benadering komt niet alleen de rationele analyse aan bod, maar ook wat er onderhuids speelt, hoe ieder er echt in zit. Wat doet deze situatie met ieder van ons? Is dit wat we willen? Daardoor raken we met elkaar in gesprek. Het zijn vakmensen, die bij het ITIP werken. Ze komen heel dicht op je ziel, dat is bijzonder.

Dit cultuurtraject is een aanrader voor alle organisaties met hoog opgeleide professionals die de organisatie sterker willen maken door als partners hun talenten te bundelen. En die de balans willen vinden tussen het bieden van vrijheid aan de professionals en het goed besturen van het geheel.

Mária Peeters
"Soms was het heel confronterend, maar voor onderling vertrouwen is het essentieel dat je elkaar echt leert kennen en zien."

"INOS, Stichting Katholiek Onderwijs Breda is een vernieuwende, ambitieuze stichting voor Katholiek Onderwijs in de gemeente Breda. INOS kent 26 basisscholen, waar ruim 1300 medewerkers regulier en speciaal onderwijs verzorgen voor 10.500 leerlingen. INOS wil de leerlingen een uitdagende leeromgeving bieden waarin ‘leren tot leven komt’. Het ITIP werkt sinds 2010 met het INOS samen; er is een stevige basis gelegd binnen het bestuur. Van daaruit gaan de directies van de scholen samen met hun teamcoördinatoren in tien groepen met het ITIP verder, om de cultuurverandering uiteindelijk tot in de klas vrucht te laten dragen.
Binnen het directieberaad of in de onderlinge verhoudingen gaat er geen energie verloren aan gedoe, we zijn veel effectiever geworden dan voorheen. Het is heerlijk dat er nu geen geklaag meer is in de wandelgangen. Er is verbondenheid en vertrouwen. Ik floreer in deze constructieve sfeer. We zijn met dezelfde dingen bezig, ieder op zijn/ haar eigen school in verschillende ontwikkelingsfases. Ik ben ervan overtuigd, dat persoonlijke en professionele ontwikkeling hand in hand gaan, dat ze elkaar versterken. Als het gaat schuren op je werk, dan heeft dat zowel met je professionele kant als met jou als persoon te maken. Het ITIP heeft ons allemaal in het persoonlijke domein aangesproken. Soms was het heel confronterend, maar voor onderling vertrouwen is het essentieel dat je elkaar echt leert kennen en zien."

Het ITIP is aangesloten bij CRKBO, alle opleidingen zijn btw-vrij.

De opleidingen van het ITIP voldoen aan de eisen van het NRTO keurmerk.

ITIP is initiatiefnemer van bezinningstochten.nl

ITIP school voor leven en werk
Marspoortstraat 16
7201 JC Zutphen
telefoon: 0575 - 510 850
e-mail: info@itip.nl
KvK: 11 03 32 79
NL75 TRIO 0379 6845 27

Openingstijden
maandag - donderdag 09.00 - 16.00
vrijdag 09.00 - 13.00

Ontvang jaarlijks het gratis ITIP Magazine